บทที่ 934

”นี่ ยัยขี้เหร่”

แลนวินจ้องไปที่ลิลี่และกล่าวอย่างเย็นชา “มันมีภูเขาอยู่ห่างจากที่ที่ไปทางเหนือไกลกว่า 30 กิโลเมตร มันเรียกว่าภูเขาวายุทมิฬ เธอไปสืบข่าวของแดร์ริลที่นั่นที”

ภูเขาที่อยู่ทางตอนเหนือ?

ลิลี่มึนงง เธอไม่เข้าใจ “ศิษย์พี่ แดร์ริลไม่ได้อยู่ที่ภูเขาแห่งปัญญาของสำนักประกายแสงหรอกเหรอ?”

ปึง

แลนวินโกรธมาก เธอทุบโต๊ะและกร่นด่า “แกจะถามอะไรมากมาย? ฉันเพิ่งจะบอกข่าวล่าสุดให้แกฟัง หรือว่าแกไม่อยากไป? งั้นก็กลับไปที่สำนักเลยเดี๋ยวนี้ และอย่าหวังว่าฉันจะเอาแกไปด้วยสำหรับภารกิจหน้า”

โยเอลเองก็กล่าวขึ้นมาอย่างเย่อหยิ่ง “ไร้สาระจริง ๆ เธอก็แค่ต้องทำตามคำสั่ง เธอไม่จำเป็นต้องมาถามกลับ เข้าใจไหม?”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

ลิลี่ถอนหายใจเอือมระอา จากนั้นเธอก็หันหลังและออกจากห้องไป มุงหน้าไปยังภูเขาวายุทมิฬ

…

ระหว่างนั้นที่ภูเขาแห่งปัญญา

สำนักประตูสุราลัยได้พิชิตยึดครองภูเขาลูกนี้แล้ว

บางครั้งจะมีเสียงหัวเราะดังก้องมาจากทางห้องนอนอันงดงามที่อยู่ด้านหลังของห้องโถงอาภาอลังการ

เดบร้ากำลังอุ้มสัตว์เลี้ยงขนสีม่วงฟูขณะที่เธอกำลังนั่งเล่นอยู่บนเตียง สัตว์เลี้ยงตัวนี้มีหัวเป็นสิงโต และมันก็ดูน่ารักน่าเอ็นดู

จีเวลที่นั่งอยู่ด้วย ก็รู้สึกตื่นเต้นที่ได้เล่นกับสัตว์เลี้ยงตัวนี้

สัตว์เลี้ยงตัวนี้ มันคือเถาอู้ตัวน้อยของแดร์ริล!

เถาอู้ตัวน้อยของแดร์ริลเพิ่งจะฟักตัวออกมาหลังจากที่สโลนและอีเว็ตต์กลับไปเมื่อวันก่อน

เถาอู้ตัวน้อยมีลักษณะที่ไม่เหมือนกับแม่ของมัน ตัวมันเป็นสีม่วง และร่างกายของมันก็มีแสงแวบของกระแสไฟฟ้าที่ทำให้เกิดเสียงแปลบปลาบ แต่กระนั้นก็ดีเถาอู้ตัวน้อยยังคงเป็นทารก กระแสไฟฟ้าจึงยังไม่รุนแรงมากนัก