บทที่ 94

แดร์ริลลอบสังเกตรอบข้าง เขาพลันเห็นว่าการตกแต่งภายในโถงนี้นั้นซับซ้อนกว่าที่อื่น

เขาไม่ได้ทานอะไรมากนักตอนที่อยู่โอเรียนทอล เพิร์ล เขารู้สึกอายเล็กน้อย

สกายเลอร์เป็นคนช่างสังเกต เขาหัวเราะ "นายท่านของกระผม ได้โปรดรอสักครู่ครับ กระผมจะให้คนไปเตรียมอาหารและไวน์ไว้ให้ท่าน เราจะดื่มจนหยดสุดท้าย! ฮ่าฮ่า! อย่างไรก็ตาม ท่านราชันย์บูรพาผู้ยิ่งใหญ่ หลังจากที่เราดื่มกินแล้ว เราสามารถจัดการเมแกน แคสเทลโล คนนั้นได้ด้วย เธอดึงดูดมากจริง ๆ ฮ่าฮ่า!"

"ถูก ถูกต้อง" แดร์ริลบอกปัด

เมื่อสกายเลอร์ออกไป แดร์ริลก็คิดได้ว่ามันเป็นโอกาสที่ดีในการเดินดูรอบ ๆ เขาพยายามหาทางออก เหล่ายามเองก็ไม่ได้ห้ามแดร์ริลที่ออกจากห้อง ทั้งยังคำนับให้เขา แดร์ริลเริ่มได้ใจ เขาไม่ได้กลับไปที่โถงหลัก—เขาเดินตามอุโมงค์ไป สำรวจไปในขณะที่ครุ่นคิดถึงแผนการต่อไป เขาจะช่วยเมแกน

แดร์ริลพลันรู้สึกตัวว่าตัวเขาเข้ามาในพื้นที่ที่ถูกจำกัดไว้ พื้นที่หวงห้ามนี้เป็นห้องขนาดใหญ่ และไม่มีคนเฝ้าทางเข้า แต่มีป้ายที่เขียนไว้ว่า "ห้ามเข้าหากไม่ได้รับอนุญาต" โดยไม่ต้องคิด แดร์ริลเดินเข้าไปข้างใน

ใจกลางของห้องนั้นเป็นชั้นวางไม้ ในชั้นวางนั้นมีสิ่งอำนวยความสะดวกอยู่ไม่กี่อย่าง แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นยาที่ใช้รักษาอาการบาดเจ็บภายนอก แต่แดร์ริลก็พบอันหนึ่งที่เขียนไว้ว่า "ผงกล่อมประสาท" ที่ป้ายของมัน

'กล่อมประสาท? ฮ่าฮ่า! เราจะใส่เจ้านี่ลงในไวน์ พอพวกนั้นหมดสติ เราก็จะช่วยเมแกนได้!' แดร์ริลคิด

ขณะที่เขากำลังจะออกไป เขาก็สังเกตเห็นว่ามีกระเบื้องแผ่นหนึ่งที่แตกต่างไปจากชิ้นอื่น เขาเคาะมันดู—มันกลวง เขายกกระเบื้องขึ้น ก่อนจะแปลกใจ เพราะเขาพบกระดาษสีน้ำตาลที่ห่อเไรบางอย่างไว้อยู่ เขาเปิดของชิ้นนั้นออก และต้องตกใจเมื่อพบคัมภีร์ลับ ปกของคัมภีร์เขียนไว้ว่า: มังกรนพเก้าทะยานฟ้า 'เ-ี่ย คัมภีร์อะไรเนี่ย? ชื่อเท่ชะมัด' แดร์ริลคิด

เวลากำลังจะหมดลง เขารีบเก็บคัมภีร์ไว้ใต้เสื้อ แล้วรีบกลับไปที่โถงหลัก ในเวลาเดียวกัน สกายเลอร์ก็มาพร้อมอาหารในถาดและไวน์เหยือกหนึ่ง ตราสีแดงบนเหยือกไวน์นั้นจางแล้ว—เป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่ามันเป็นของคุณภาพดีจากการบ่มไว้นานหลายปี