บทที่ 95

แดร์ริลหัวเราะใส่เมแกน เขากระซิบ "พวกนั้นนึกว่าผมเป็นราชันย์อะไรสักอย่าง ผมเลยตามน้ำไปกับพวกเขา"

เมแกนประทับใจ ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านอื่นคนนี้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งแล้ว

"ฉันก็นึกว่าอะไร ไม่แปลกที่พวกเขาดูแลแกดีนัก—เพราะพวกเขาจำแกสลับกับคนอื่นนี่เอง!" เคนท์เย้ยหยัน "แล้ว เราจะรออะไรอยู่อีก? พวกเขาออกไปดื่มแล้ว แก้มัดพวกเราเดี๋ยวนี้!" เขาสั่ง

...ไอ้ปัญญาอ่อนนี่น่าโดนตบสักที เสียงอันจองหองของเคนท์ทำให้แดร์ริลหงุดหงิด ชายหนุ่มจึงเมินเขาไป

เมแกนก็กระสับกระส่ายเช่นกัน เธอจับคนของสกายเลอร์ไปมาก เขาต้องไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่ ใครจะไปรู้ว่าเขาจะทำอะไรกับเธอเมื่อดื่มเสร็จ

ท่ามกลางความตื่นตระหนกตกใจ เมแกนเริ่มสงสัย 'ทำไมแดร์ริลถึงยังสงบนัก?'

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

ยามจากทั่วทุกที่เริ่มสลบ สกายเลอร์เองก็ไร้สติแล้วเช่นกัน เขาพิงกายอยู่ที่กำแพงเงียบ ๆ คนที่ยังมีสติอยู่ในคฤหาสน์ใต้ดินแห่งนี้มีเพียง แดร์ริล, เมแกน, และเคนท์

"โอ้โห! ทำได้เยี่ยมนี่ เจ้าลูกเขยบ้านคนอื่น!" เคนท์ชม แม้ว่าเสียงของเขายังคงมีมาดอยู่ก็ตาม

แดร์ริลพบกุญแจที่อยู่บนตัวสกายเลอร์ เขาเดินไปที่เมแกน แล้วแก้ล็อคให้เธอ "ไปกันเถอะ ที่นี่มันซับซ้อนทีเดียว เราต้องหาทางออกให้เจอก่อนที่พวกเขาจะตื่น" แดร์ริลกล่าวอย่างสุขุม

"ไอ้เ-ี้ย นี่แกตาบอดเหรอ? ฉันยังโดนล็อคมืออยู่เนี่ย!" เคนท์แหกปาก

'ก่อนหน้านี้ตอนฉันจะถูกตัดนิ้ว แกยังไม่สนใจเลย ตอนนี้แกดันมาสนใจฉันซะงั้น' แดร์ริลคิด

แดร์ริลหันไปหาเคนท์แล้วหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ "ทำไมฉันต้องปลดล็อคให้นายด้วย? นายมีเงินตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ? พอพวกเขาตื่นมา ก็แค่เสนอเงินให้มากกว่าเดิม—ฉันแน่ใจว่าพวกเขาจะปล่อยนายไป"

เคนท์คร่ำครวญ เขาแทบจะร้องไห้จากการสติแตก