บทที่ 96

มีเพียงแค่แดร์ริลแล้วที่จะช่วยเขาได้ตอนนี้

"แดร์ริล ได้โปรด ฉันขอร้อง ช่วยเขา" เมแกนกล่าวอย่างเป็นทุกข์

แดร์ริลยิ้มอย่างนุ่มนวล "ยังไง? คุณต้องขอร้องยังไง? มันต้องมีความจริงใจกว่านี้สิ"

"คุณหมายความว่าไง?" เมแกนถามเสียงเบา

"เอาเป็น ถ้าคุณเรียกผม "พี่ชายที่ยอดเยี่ยมของฉัน" —แล้วผมจะปล่อยเขาไป" แดร์ริลเสนอด้วยความขี้เล่น

ใบหน้าของเมแกนแดง เธอกัดริมฝีปากแล้วคิดอย่างหนัก นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนขออะไรแบบนี้จากเธอ เธอมีตำแหน่งที่สูง และทุกคนก็มักจะเรียกเธอว่าพี่สาว

เคนท์ทนการอัปยศนี้ไม่ได้อีก เขาต้องการจะขัดขวาง แต่เขาก็นึกได้ว่าชีวิตเขาอยู่ในมือของแดร์ริล—เขากลืนศักดิ์ศรีลงคอไปเลย

"ถ้าคุณไม่ทำ ผมก็จะไปแล้ว" แดร์ริลเดินไปด้วยความร่าเริง ในเวลาเดียวกัน เขาก็คิด 'ให้ตายสิ เมแกนคนนี้สมบูรณ์แบบในทุกด้าน เสียของชะมัดที่เธอต้องแต่งงานกับเคนท์

"อย่าไป! พี่… พี่ชายที่ยอดเยี่ยมของฉัน" เมแกนกล่าวเสียงเบาหวิว เมื่อเสียงของเธอถูกเปล่งออกไป เธอก็งุดหน้าลงด้วยความอับอาย

"โอเค เห็นแก่ความจริงใจของคุณ ผมจะยอมรับคำขอของคุณ" แดร์ริลกล่าวอย่างสนุกสนาน

เคนท์—คิดอย่างหงุดหงิด—แต่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ยังไงก็ตาม แดร์ริลยังไม่จบ เขาหันไปหาเคนท์แล้วกล่าว "ฉันทำแบบนี้เพราะเห็นแก่คู่หมั้นนาย ถ้าไม่ใช่เพราะเมแกนเรียกฉันว่าพี่ชายที่ยอดเยี่ยม ฉันคงให้นายกราบฉันด้วยความสำนึกผิด"

"ไอ้เ-ี้ย แดร์ริล คอยดูเถอะ!" เคนท์ขู่

แดร์ริลส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง เขากล่าว "ยังจองหองเหมือนเดิม ฉันจะปล่อยนายไว้แบบนี้แล้วกัน ฉันว่าพวกเขาน่าจะตื่นในอีกไม่นาน ฉันไม่อยากเสียเวลากับนายอีกแล้ว"