บทที่ 97

ลิลี่ดูหดหู่

"เกิดอะไรขึ้น?" แดร์ริลถาม เขาดีใจที่ได้เจอลิลี่

ลิลี่ถอนหายใจ "คุณย่าสั่งเรียกประชุมตระกูลน่ะ"

แดร์ริลขมวดคิ้ว 'ประชุมตระกูลอีกแล้ว? คุณย่าลินดันนี่ดูจะชอบการประชุมตระกูลมากเลยนะเนี่ย เธอต้องการอะไรกันแน่?'

"ผมจะไปกับคุณ" แดร์ริลเสนอ ในระหว่างเขาจึงได้รู้เหตุผลของการเรียกประชุม—เทรนท์ ยัง ถูกจับ ในตอนแรกเขาตกลงจะซื้อหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นของมูลค่าทรัพย์สินของตระกูลลินดัน แต่ดีลนั้นไม่สำเร็จ คนมากมายโทษว่าเป็นความผิดของลิลี่ เพราะเธอไม่ให้ความร่วมมือ

มนุษย์นั้นเห็นแก่ตัว ถ้าพวกเขาต้องเลือกระหว่างเงินกับครอบครัว คนมากมายจะเลือกอย่างแรกโดยไม่ลังเล

การกระทำของเทรนท์นั้นชั่วร้าย ทุกคนล้วนโกรธเขามากเมื่อวาน แต่เมื่อคิดอีกที พวกเขา—โดยเฉพาะคุณย่าลินดัน—รู้สึกว่าลิลี่นั้นตื่นตูมเกินไปกับแค่ปัญหาเล็ก ๆ

การประชุมวันนี้จึงมุ่งเป้ามาที่ลิลี่โดยเฉพาะ

"ฉันจะทำยังไงดี? พวกเขาต้องตําหนิฉันแน่" ลิลี่ถามด้วยความกระวนกระวาย

"ไม่ต้องกังวลนะ คุณยังมีผม" แดร์ริลปลอบ

ลิลี่รู้สึกดีขึ้น เธอนึกไปถึงเมื่อวานว่าแดร์ริลนั้นปกป้องเธอจากการเล่นงานเทรนท์ นั่นทำให้เธอประทับใจอย่างแท้จริง

แต่เธอก็คิดได้ว่า นั่นเป็นทั้งหมดที่เขาทำได้แล้ว เขาไม่มีจุดยืนในตระกูล ไม่มีสิทธิ์จะพูดอะไรด้วยซ้ำ เขาจะช่วยได้ยังไง? ลืมไปเถอะ เธอจะทำเป็นหูทวนลมไป

เมื่อลิลี่กำลังจมความคิดตัวเอง เธอก็สังเกตเห็นแดร์ริลหยิบมือถืออกมาส่งข้อความ

เมื่อพวกเขามาถึงพื้นที่ของลินดัน ทุกคนก็รออยู่แล้ว

"แดร์ริล แกยังกล้าเสนอหน้ามาอีกเหรอ?" วิลเลียมชี้หน้าแดร์ริลแล้วตะโกนใส่

แดร์ริลตอบอย่างเย็นชา "แล้วทำไมจะมาไม่ได้ล่ะ?"

"ถ้าแกไม่จัดการเทรนท์เมื่อวาน เรื่องคงไม่กลับตาลปัตรจนควบคุมไม่ได้แบบนี้" วิลเลียมเย้ยหยัน ทุกคนก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"ใช่ นี่มันก็แต่ปัญหาเล็กน้อย—เทรนท์ชอบลิลี่ มันก็ปกติที่เขาจะจีบเธอ"

"ถูกต้องเลย มากไปกว่านั้น นายมันไม่เหมาะสมกับลิลี่ของพวกเรา"

"ถ้าลิลี่อยู่กับเทรนท์จะเป็นการดีที่สุดสำหรับทุกคน แถมเรายังขายหุ้นได้อีกตั้งยี่สิบเปอร์เซ็น ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!"