บทที่ 969

ในตอนแรก แดร์ริลรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำสรรเสริญของดักลาส

กระนั้นก็ดี ในขณะที่คำสรรเสริญเริ่มอุกอาจขึ้นเรื่อย ๆ แดร์ริลก็อดไม่ได้ที่จะต้องแอบขมวดคิ้วชักสีหน้า

มีบางอย่างผิดปกติ!

แดร์ริลนั้นแทบจะไม่รู้จักดักลาส เจนเซ่นเลย แล้วทำไมดักลาสจะต้องมาสรรเสริญเขาและยกเขาขึ้นเหนือหัวในขณะที่คนอื่น ๆ ไม่ยอมรับ?

แด๊กซ์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ตัวว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “แดร์ริล ดักลาสยกย่องนายอะไรขนาดนี้! ดูเขาสิ เขาชื่นชมนายมากแค่ไหน?”

ในตอนนั้นแด๊กซ์ไม่ได้คิดอะไรมาก เขารู้เพียงแค่ว่าถ้ามีคนกล่าวยกย่องพี่น้องร่วมสาบานของเขา เขาก็มีความสุขแล้ว

“ยกย่องอะไร?” เชสเตอร์ปิดตาลงและขัดจังหวะแด๊กซ์ ก่อนจะหันมามากล่าวอย่างหนักแน่น “แดร์ริล ฉันคิดว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลกับดักลาส เขาพยายามปลุกปั่นสร้างปัญหาด้วยการสุมไฟ”

เชสเตอร์สงบเสงี่ยมและสุขุมรอบคอบกับการเป็นกุนซือเสมอมา และเช่นเดียวกับแดร์ริลในตอนแรก เขาไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่เขาก็เข้าใจเจตนาของดักลาสทันทีเมื่อดักลาสเริ่มกล่าวสรรเสริญเกินจริง ดักลาสอาจจะดูเหมือนชื่นชมแดร์ริลในสายตาแรกเห็น แต่เขากำลังสร้างความบาดหมางระหว่างแดร์ริลและสำนักอื่น ๆ

มันเหมือนกับการซ่อนเข็มในกองสำลี พฤติกรรมของคนหน้าซื่อใจคด!

แดร์ริลหุบยิ้มและพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อได้ยินเชสเตอร์กล่าวขึ้นมา

ในขณะนั้น ดักลาสยังคงกล่าวสรรเสริญแดร์ริลต่อไป และทำให้แดร์ริลดูเหมือนคนที่หาตัวจับได้ยากเป็นเพชรน้ำหนึ่งหาที่เปรียบมิได้

“ดักลาส เจนเซ่น หุบปากสักที!” ในที่สุดแม่ชีแห่งกรุณาจากสำนักง้อไบ๊ก็ทนไม่ไหวก่อนจะลุกขึ้นยืนและสวดด่า “ท่านหมายความว่ายังไง? ที่เจ้าสำนักคนอื่น ๆ มารวมกันก็ยังเทียบเท่ากับแดร์ริลไม่ได้? ตำแหน่งหัวหน้าพันธมิตรจะต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้นอย่างไม่ต้องสงสัย? นี่เป็นคำพูดของท่านเองหรือว่าแดร์ริลจ้างท่านให้มาพูดแบบนี้โดยเจตนา?”

เธอจ้องมองไปที่แดร์ริลอย่างถมึงทึงในตอนที่กล่าวเช่นนั้น

แม่ชีแห่งโชคชะตาเป็นถึงศิษย์พี่ของเธอ และสำนักง้อไบ๊ทุกคนก็รู็ว่าดีว่าแดร์ริลนั้นสังหารแม่ชีแห่งโชคชะตา ในฐานะศิษย์น้อง เธอคงไม่มีวันที่จะกล่าววาจาสุภาพหรืออ่อนน้อมเมื่อเผชิญหน้ากับแดร์ริล!

ขณะที่เธอกล่าวเช่นนั้น คนรอบข้างเธอก็เริ่มรวบรวมสติและตะโกนเสียงดังสนั่น