บทที่ 970

ทันใดนั้นนาโอมิ แกรนด์ก็ลุกขึ้นยืนและกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก่อนที่เสียงใสและคมชัดของเธอจะดังขึ้น เสียงของเธอไม่ได้ก้องกังวาล แต่ทุกคนในห้องโถงก็สามารถจะได้ยินเธอ

ทั่วทั้งห้องโถงเงียบงันลงทันที

ในขณะนั้น นาโอมิก็จ้องมองแดร์ริลอย่างสุขุม และกล่าวด้วยนำ้เสียงเย็นชา “แดร์ริล ทำไมนายไม่ลองแสดงฝีมือความเป็นผู้นำให้เราเห็นสักหน่อยล่ะ ในเมื่อเจ้าสำนักเจนเซ่นยกย่องนายมากขนาดนี้ ลองเลือกสาวกมาสักสิบยี่สิบคนจากแต่ละสำนักและมาแข่งขันกันโดยให้เจ้าสำนักเป็นผู้นำทีมไหม? แล้วมาดูกันว่าสำนักไหนจะเหนือกว่ากัน หรือจะเหนือกว่าสำนักประตูสุราลัย”

เธอเองก็แทบจะปิดซ่อนความไม่พอใจได้ในตอนที่เธอกล่าวเช่นนั้น

ว่ากันตามความจริงแล้ว นาโอมิเองก็มีความประทับใจที่ดีกับแดร์ริลเสมอมา แต่กระนั้นก็ดี นาโอมิก็รู้สึกว่านี่เป็นกลอุบายของแดร์ริลเมื่อดักลาสมาลบหลู่เจ้าสำนักคนอื่น ๆ ว่าไร้ค่าในขณะที่ยกย่องและโอ้อวดเกี่ยวกับแดร์ริล ความประทับใจของเธอที่มีกับแดร์ริลก็ลดลงอย่างมากในทันที

“ผม…” แดร์ริลไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือจะร้องไห้กับคำกล่าวเหล่านั้นดี

‘เวร! นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมฉันต้องมาตกเป็นเป้าของทุกคนอีกแล้ววะเนี่ย?’ เขาหันไปหาดักลาสอย่างไม่รู้ตัวขณะที่ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัวของแดร์ริล ดักลาสก็นั่งลงและเอามือกอดอกทำเป็นไม่รู้อิโหน่อิเหน่กับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ในขณะนั้น เจ้าสำนักบู๊ตึ๊ง เจ้าสำนักเส้าหลิน และเจ้าสำนักเทียนชาน ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของนาโอมิ

“งั้นเรามาแข่งกันเถอะ ในเมื่อเจ้าสำนักแกรนด์ก็ได้เสนอความคิดของเธอแล้ว”

“ท่านประมุขดาร์บี้ ฉันมั่นใจว่านายคงจะไม่กลัวหัวหดจนไม่กล้าจะลุกขึ้นมารับคำท้าใช่ไหม?”

บรรดาเจ้าสำนักก็อดกลั้นกับความขุ่นเคืองที่เกรี้ยวกราดของพวกเขาในขณะที่กล่าว

ในขณะนั้น ทุกคนต่างรู้สึกว่าแดร์ริลแอบสั่งการให้ดักลาสมากล่าวสรรเสริญเขาที่นี่ ทุกคนคงจะรับไม่ได้เมื่อพวกเขาถูกลบหลู่จนแทบไม่มีชิ้นดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเป็นถึงเจ้าสำนัก

แดร์ริลถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นสถานการณ์ทั้งหมดที่ยังไม่คลี่คลาย เขายังหาคำอธิบายตัวเองไม่ได้ เขารู้สึกราวกับถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่เขาไม่ต้องการ แต่ก็ต้องทำให้สำเร็จโดยไม่มีใครคำนึงถึงความเห็นของเขาเลย