บทที่ 996

ทันใดนั้น ร่างของชายผู้หนึ่งก็ลอยออกมาจากในป่าทึบ!

ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!

เพียงแค่เสี้ยววินาที ร่างของสาวกทั้งสามคนก็ต้องหยุดชะงักจากการโดนสะกดจุดโดยที่พวกเขาไม่ทันได้ตั้งตัว พวกเขายืนตัวแข็งทื่อโดยไม่สามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนที่ได้

จากนั้นร่างของชายผู้นั้นก็เคลื่อนที่ลงมาและหยุดอยู่ที่ตรงหน้าเชลลี ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายและดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

คงจะเป็นใครไปไม่ได้อีกนอกจาก ลีรอย เฮนเดอร์สันใช่ไหม?

“นาย…” เชลลีจ้องมองชายที่อยู่ตรงหน้าและเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “นายเป็นใคร? นายต้องการอะไร?"

เชลลีเหลือบมองลิเดียและตระหนักได้ว่า เธอถูกเด็กหญิงคนนี้หลอก

"ฉันเป็นใครน่ะเหรอ?" ลีรอยพูดพรางหัวเราะเยาะ เขาจ้องมองเชลลีด้วยสายตาที่เย้ยหยัน “แกควรจะไปถามเชสเตอร์สามีของแกดูนะว่าฉันเป็นใคร พวกมันมีพลังมากนักไม่ใช่เหรอ? พวกมันสามคนพี่น้องรวมตัวกันทำลายสำนักคุณหลุนของฉัน ฉันพนันได้เลยว่าพวกมันจะต้องไม่คาดคิดว่าคนรักของมันจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของ ลีรอย เฮนเดอร์สันผู้นี้! หึ หึ"

'อะไรนะ?! ลีรอย เฮนเดอร์สัน?!' ร่างกายของเชลลีสั่นเทาเมื่อเขากล่าวเช่นนั้น แน่นอนว่าเธอเคยได้ยินชื่อของเขา!

ลีรอยจ้องมองเชลลีด้วยสายตาที่เย้ยหยันและพูดกับลิเดียว่า “ลิเดีย ฆ่าสาวกของมันทิ้งซะ” ดวงตาของลีรอยเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมในขณะที่เขากล่าวเช่นนั้น

ลีเดียพยักหน้าก่อนจะชักดาบยาวของเธอออกมาและเดินเข้าไปหาสาวกที่ติดตามเชลลีมา

"อ๊าก!" เสียงคร่ำครวญดังขึ้นอย่างน่าเวทนา เนื่องจากพวกเขาโดนสะกดจุด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถตอบโต้ได้ เพียงแค่เสี้ยววินาที สาวกเหล่านั้นก็ล้มลงไปบนพื้นและนอนจมกองเลือดด้วยร่างที่ไร้วิญญาณ

“พวกแกสองคน…”

เชลลีรู้สึกหน้ามืดจนแทบจะเป็นลมเมื่อเธอได้เห็นฉากนองเลือดที่เกิดขึ้นตรงหน้า เธอยืนแน่นิ่งและมองรีรอยด้วยใบหน้าที่เคียดแค้น “ถ้าแกทำร้ายฉัน เชสเตอร์จะไม่มีวันยกโทษให้แก!”

ลีรอยเย้ยหยัน “นี่แกกล้าขู่ฉันเหรอ?”

ในขณะที่เขาพูดเช่นนั้น เขาก็รีบเดินเข้าไปหาเธอและตบหน้าเธออย่างแรง