บทที่ 997

ที่นิกายตำหนักอมตะ สาขาเมืองตงไห่

เชสเตอร์และแด๊กซ์กำลังดื่มและพูดคุยกันอยู่ภายในห้องโถงหลัก

“เกิดอะไรขึ้นกับแดร์ริล? ทำไมเข้าถึงได้เข้าไปพัวพันกับผู้หญิงคนนี้นะ?” แด๊กซ์เอ่ยขึ้นในขณะที่เขามองดูโทรศัพท์ในมือของเขาและอ่านข่าวจากบนอินเทอร์เน็ต ดูเหมือนว่าตอนนี้แดร์ริลกำลังถูกผู้คนประนามอย่างบ้าคลั่ง แด๊กซ์รู้สึกหมดหนทางและพูดต่อว่า "คนอย่างแดร์ริลน่ะเหรอที่จะทำร้ายผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้? ต่อให้ต้องเอาหัวเป็นประกันฉันก็ไม่เชื่อว่าแดร์ริลจะทำแบบนั้น คนโง่พวกนั้นกำลังใส่ร้ายป้ายสีเขา"

ข่าวการเสียชีวิตของดอร่าแพร่กระจายไปทั่วทั้งเมือง และทุกคนต่างก็คิดว่าการตายของเธอจะต้องเป็นฝีมือของแดร์ริล

เชสเตอร์ถอนหายใจ "การให้ร้ายผู้คนบนอินเตอร์เน็ตเริ่มมีความรุนแรงมากขึ้นทุกวัน"

แด๊กซ์รู้สึกกระวนกระวายใจมากยิ่งขึ้น "เราจะทำยังไงกันดี? เราจะช่วยแดร์ริลได้ยังไง?"

เชสเตอร์ส่ายหน้า "เราจะทำอะไรได้อีกล่ะ? เราไม่สามารถเอาชนะพลังความคิดเห็นของผู้คนบนโลกอินเตอร์เน็ตได้ มันไม่เหมือนกับการที่เราสามารถฆ่าคนนับล้านได้ด้วยมีดและปืน เมื่อคนหนึ่งสร้างข่าวลือขึ้นมา ก็จะมีผู้คนอีกมากมายที่เชื่อถือและทำตาม"

“บ้าเอ๊ย!” แด็กซ์รู้สึกสิ้นหวัง

ครืด! ครืด!

โทรศัพท์ของเชสเตอร์สั่น เขาจึงหยิบมันขึ้นมาและเห็นว่ามันเป็นสายเรียกเข้าจากเชลลี

ไม่ใช่ว่าเชลลีกำลังยุ่งอยู่กับคนไข้หลายรายหรอกเหรอ? แล้วเธอจะมีเวลาโทรหาเขาได้ยังไง? หรือว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอ?

เชสเตอร์กำลังจะกดรับสาย แต่ก่อนที่เขาจะได้กดรับสาย สายของเธอก็ตัดไปเสียก่อน เชสเตอร์จึงโทรกลับหาเธอ ทว่าโทรศัพท์ของเธอปิดเครื่องไปแล้ว

'เธอปิดเครื่องเหรอ?' เหงื่อเริ่มไหลออกมาจากทุกส่วนในร่างกายของเขา จากนั้นเขาก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

แด๊กซ์เห็นว่าสีหน้าของเชสเตอร์ดูไม่ดี เขาจึงถามขึ้นทันที "เชสเตอร์ เกิดอะไรขึ้น?"

เชสเตอร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด "ฉันคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเชลลี ฉันต้องรีบไปที่คลินิก"