บทที่ 998

อีกด้านหนึ่ง ที่ชานเมืองทางตอนเหนือของเมืองตงไห่

ร่างของเชลลีถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา! ลีรอยลากเธอเข้าไปในป่าโดยมีลิเดียเดินตามหลังพวกเขาไป

เชลลีหวาดกลัวจนตัวสั่น เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ เธอไม่รู้ว่าสายที่เธอโทรออกนั้น เชสเตอร์จะทันได้เห็นมันหรือไม่ ในตอนนี้โทรศัพท์ของเธอถูกทำลายจนกลายเป็นฝุ่นผงไปแล้ว นี่เธอจะต้องตายอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?

ลีรอยอารมณ์ดี ยิ่งเชลลีหวาดกลัวมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น เขายกมือขึ้นและสั่งลิเดียด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “แทงดาบลงที่ท้องของเธอซะ!”

'อะไรนะ?' ร่างกายของเชลลีสั่นเทาเพราะความหวาดกลัว ใบหน้าของเธอซีดเซียวราวกับกระดาษสีขาว! เธอไม่คิดว่าลีรอยจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้!

“พ่อ….” ลิเดียเอ่ยขึ้นด้วยความลังเลใจ มือของเธอที่ถือดาบเอาไว้สั่นเทาเล็กน้อย “มันไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอพ่อ?”

แดร์ริลและพี่น้องร่วมมือกันทำลายสำนักคุนหลุน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องแก้แค้น คนหนึ่งต้องตายเพื่อให้อีกคนมีชีวิตอยู่

ลิเดียไม่ได้รู้สึกผิดที่เธอหลอกล่อคนในครอบครัวของเชสเตอร์ออกมา แต่เธอไม่ต้องการที่จะทำร้ายทารกที่ในครรภ์

"โหดร้ายเหรอ?" ลีรอยหัวเราะเยาะ “ลูกสาว นี่เจ้าลืมไปแล้วเหรอว่าพวกมันร่วมมือกันทำลายสำนักคุนหลุนเอาไว้ยังไง? เจ้าจำไม่ได้เหรอว่าเราสองคนพ่อลูกต้องไปขออาศัยที่ซุกหัวนอนในพระราชวังฟูเหยาของผู้อื่นอย่างไร? เจ้ายังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าการแสดงความเมตตาต่อศัตรูของเรานั่นแหละที่เรียกว่าโหดร้าย มันเป็นความโหดร้ายต่อตัวเราเอง! เจ้าลองคิดดูสิว่าเหล่าพี่ชายของเจ้ากี่คนแล้วที่ต้องถูกสังหารด้วยน้ำมือของพวกมันสามพี่น้อง! และหญิงผู้นี้ก็เป็นภรรยาของไอ้เชสเตอร์นั่น ดังนั้นหล่อนจะต้องชดใช้ในสิ่งที่สามีของหล่อนทำ!"

ดวงตาของลีรอยเต็มไปด้วยความโกรธแค้น!

ถึงแม้ว่าลีรอยจะรักลูกสาวมากแค่ไหน แต่เขาก็หวังว่าเธอจะเติบโตขึ้น และประสบการณ์ของเธอก็จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่พ่อของเธอกล่าวเช่นนั้น เธอก็กำหมัดแน่นและส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ถูกต้องแล้วที่ผู้หญิงคนนี้สมควรตาย แต่ว่าเด็กในท้องของเธอนั้นยังไร้เดียงสา ถ้าฉันต้องทำเช่นนั้น แล้วทำไม่พ่อไม่ให้ฉันฆ่าเธอทิ้งไปเลยล่ะ?"

ลิเดียกัดริมฝีปากในขณะที่เธอเดินเข้าไปหาเชลลี