บทที่ 105

“รู้แล้วค่ะ” โจวอวี๋ชูอดกลั้นความไม่ยินยอมในใจ พยักหน้าอย่างน้อยใจ หยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยแบบอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจาก

รอจนประตูห้องปิดลง ฟู่ซือเหยียนจึงลืมตาขึ้น

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาอึดอัด

……

โจวอวี๋ชูเจอกับฉินเยี่ยนเฉิงระหว่างทาง

“เยี่ยนเฉิง” โจวอวี๋ชูเรียกเขา

ฉินเยี่ยนเฉิงเดินมาทักทายกับเธอ ถาม “เยี่ยมฟู่ซือเหยียนหรือยัง?”

“อื่ม” โจวอวี๋ชูหยักหน้า ทั้งคนดูหงอยเหงาเล็กน้อย

ฉินเยี่ยนเฉิงขมวดคิ้ว “เป็นอะไรไป?”

“ซือเหยียนดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ” โจวอวี๋ชูมองฉินเยี่ยนเฉิง น้ำเสียงกังวล “เขาเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

เกิดเรื่องนิดหน่อย

แต่เรื่องนี้...ฉินเยี่ยนเฉิงไม่กล้าบอกกับโจวอวี๋ชู!

เขาเม้มริมฝีปาก บอกเพียง “บาดเจ็บทรมานจะขี้หงุดหงิดบ้าง เธออย่าคิดมาก เขาพักสองสามวันก็หายดีแล้ว”

โจวอวี๋ชูได้ยินจึงพยักหน้า

“งั้นช่วงนี้ก็รบกวนนายดูแลเขาด้วย ทีแรกฉันอยากอยู่ดูแลเขา แต่เขาห่วงซืออวี่ ให้ฉันอยู่บ้านเป็นเพื่อนซืออวี่มาก ๆ”

“แต่ฉันเป็นห่วงเขา นายก็รู้ ซือเหยียนเป็นคนบ้างาน เมื่อกี้ตอนที่ฉันอยู่ในห้อง เขายังคุยโทรศัพท์อยู่เลย คงเป็นเรื่องงานนั่นแหละ น่าปวดหัวจริง ๆ”

ฉินเยี่ยนเฉิงฟังเธอพูดมาอย่างนี้ จึงรู้สึกหวั่นไหว

ตอนนี้เขารู้ว่าเสิ่นชิงซูต่างหากที่เป็นคุณนายฟู่อย่างถูกต้องตามกฎหมายและแต่งงานอย่างลับ ๆ กับฟู่ซือเหยียนมาห้าปี ฉินเยี่ยนเฉิงมองโจวอวี๋ชูอีกครั้ง ในใจมักรู้สึกแปลก ๆ

เขาตอบเรียบ “ได้ ฉันจะเตือนให้เขาพักผ่อนมาก ๆ เธอก็วางใจเถอะ”

โจวอวี๋ชูแย้มยิ้ม “งั้นฉันกลับก่อนนะ ถ้าต้องการให้ฉันช่วย นายก็โทรหาฉันได้ทุกเมื่อ”

“ได้” ฉินเยี่ยนเฉิงยิ้มบาง “ระวังความปลอดภัยระหว่างกลับด้วยล่ะ”

“อื่ม ไปนะ”