บทที่ 110

“ฟู่ซืออวี่ ฉันกับพ่อเธอหย่ากันแล้ว”

“ไม่ถูก!” ฟู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว พูดจริงจังมาก “พ่อเคยบอกว่าพ่อกับแม่ยังไม่ได้ทะเบียนหย่า ถ้าไม่มีทะเบียนหย่า พ่อกับแม่ก็ยังเป็นสามีภรรยากัน เราคือครอบครัวเดียวกัน!”

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้วมุ่น เธอรำคาญที่ฟู่ซือเหยียนสอนเด็กแบบนี้มาก

หาเรื่องไม่มีเหตุผล เหมือนอันธพาลหน้าด้าน!

ตอนนี้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาของฟู่ซืออวี่ เสิ่นชิงซูรู้สึกว่าเธอพูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์

พอเวินจิ่งซีขับรถมา เสิ่นชิงซูเดินไปเปิดประตูรถข้างหลัง “ขึ้นรถ”

ฟู่ซืออวี่ขึ้นรถอย่างว่าง่าย

เสิ่นชิงซูพิจารณาถึงความปลอดภัย จึงนั่งอยู่ข้างหลังเป็นเพื่อนฟู่ซืออวี่

พอปิดประตูรถ แลนด์โรเวอร์ก็เคลื่อนไปด้านหน้า

เวินจิ่งซีมองเสิ่นชิงซูจากกระจกมองหลังแวบหนึ่ง “จะทำยังไงกับเด็กนี่ดี?”

เสิ่นชิงซูกำลังจะตอบ โทรศัพท์มือถือก็สั่น

ฟู่ซือเหยียนโทรมา

เธอเดาว่าต้องโทรมาเรื่องฟู่ซืออวี่

เธอกดรับสายแล้วเปิดลำโพง ยื่นมือถือให้ฟู่ซืออวี่ “พ่อเธอ”

พอได้ยิน ฟู่ซืออวี่ก็เรียกด้วยความดีใจทันที “พ่อ!”

“ซืออวี่ ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน?”

“ผมอยู่บนรถกับแม่ครับ” ฟู่ซืออวี่เหลือบมองเวินจิ่งซีด้านหน้า “พ่อครับ วันนี้ผมจะอยู่กับแม่ พ่อไม่ต้องมารับผมนะครับ!”

เสิ่นชิงซูได้ยินจึงขมวดคิ้ว ตามด้วยพูดว่า “ฟู่ซือเหยียน ฉันไม่อยากแทรกแซงเรื่องระหว่างคุณกับโจวอวี๋ชูหรอกนะ แต่รบกวนคุณบอกโจวอวี๋ชูด้วย ในเมื่อกลัวว่าตัวตนของฟู่ซืออวี่จะถูกเปิดเผย ก็พาเขาออกมาน้อย ๆ หน่อย และในเมื่อพาออกมาแล้ว งั้นก็ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด!”

“เสี่ยวชูโทรหาผม เรื่องที่เกิดในคืนนี้เธอไม่ได้ตั้งใจ มีปาปารัสซี่แอบถ่าย เธอก็เลยต้องทิ้งซืออวี่ไว้” ฟู่ซือเหยียนเสียงทุ้ม “เส้าชิงอยู่ใต้ตึกสตูดิโอของคุณแล้ว”

เสิ่นชิงซูได้ยินอย่างนั้นจึงวางสายไปไม่พูดอะไรอีก

เธอมองฟู่ซืออวี่ ถาม “ได้ยินที่พ่อเธอพูดแล้วใช่ไหม?”

ฟู่ซืออวี่พยักหน้า

ถึงเขาจะผิดหวังอยู่บ้าง แต่เขาได้ยินทุกอย่างที่พ่อพูด

เดิมนึกว่าวันนี้จะได้นอนกับแม่

ฟู่ซืออวี่อึดอัดใจเล็กน้อย เงยหน้ามองเสิ่นชิงซู “แม่ครับ งั้นเมื่อไรผมจะได้มาอยู่กับแม่ล่ะครับ?”