บทที่ 111

ประตูรถเปิดออก เสิ่นชิงซูกับฟู่ซืออวี่ลงจากรถ

ประตูรถเบนซ์ฝั่งคนขับที่อยู่อีกด้านเปิดออก เส้าชิงรีบเดินเข้ามา

“คุณเสิ่นครับ ขอโทษด้วยที่สร้างความลำบากให้คุณ”

เส้าชิงไม่รู้ว่าฟู่ซือเหยียนกับเสิ่นชิงซูแอบแต่งงานกัน

เสิ่นชิงซูไม่ได้ใส่ใจท่าทีของเส้าชิง หลังจากส่งฟู่ซืออวี่ให้เขาแล้ว เธอก็หันหลังเดินขึ้นไปข้างบน

เวินจิ่งซีลงจากรถ วิ่งเหยาะ ๆ ตามเธอไปสองสามก้าว

ฟู่ซืออวี่ถูกเส้าชิงจูงมือเดินไปยังรถเบนซ์ ตอนที่หันกลับไป ก็เห็นเวินจิ่งซีกับเสิ่นชิงซูเดินเคียงข้างกันเข้าไปในลิฟต์พอดี

เขาขมวดคิ้ว ในดวงตาโตคู่นั้นปรากฏแววความไม่พอใจขึ้นมา

คฤหาสน์เหยาเยว่

รถเบนซ์สีดำหยุดลงที่ลานหน้าบ้าน เส้าชิงลงจากรถแล้วอ้อมไปเปิดประตูหลัง ก่อนจะอุ้มฟู่ซืออวี่ลงมา

โจวอวี๋ชูได้ยินเสียงรถก็รีบออกมาต้อนรับทันที

ฟู่ซืออวี่ที่ถูกเส้าชิงอุ้มอยู่ เมื่อเห็นโจวอวี๋ชูก็แค่นเสียงเย็นชา หันหน้าไปซบไหล่ของเส้าชิง ไม่อยากจะสนใจเธอ

โจวอวี๋ชูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปลูบศีรษะของฟู่ซืออวี่ “ซืออวี่โกรธเหรอลูก?”

ฟู่ซืออวี่ไม่ส่งเสียง

โจวอวี๋ชูรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เธอจึงพูดกับเส้าชิงว่า “ผู้ช่วยเส้า รบกวนคุณช่วยอุ้มซืออวี่เข้าไปข้างในให้ฉันหน่อยนะคะ”

“ได้ครับ”

เส้าชิงอุ้มฟู่ซืออวี่เดินเข้าไปในคฤหาสน์

ฟู่ซืออวี่งอแง บอกว่าอยากจะขึ้นไปนอนแล้ว

เส้าชิงมองไปทางโจวอวี๋ชู

โจวอวี๋ชูยิ้มอย่างจนใจ “เด็กกำลังงอแง คงต้องรบกวนคุณช่วยอุ้มเขากลับไปที่ห้องอีกครั้ง”

เส้าชิงทำตามที่เธอบอก

หลังจากวางฟู่ซืออวี่ลงบนเตียงเด็กแล้ว เส้าชิงก็จากไป

โจวอวี๋ชูปิดประตูห้อง แล้วเดินไปนั่งลงข้างเตียง

ฟู่ซืออวี่ดึงผ้าห่มคลุมโปง ขดตัวเป็นก้อนกลม ๆ

“ซืออวี่ แม่รู้ว่าแม่ผิด ออกมาก่อนได้ไหม” โจวอวี๋ชูยื่นมือไปดึงผ้าห่มเบา ๆ “คลุมแบบนี้จะอึดอัดนะลูก ถ้าลูกไม่สบายตัว แม่จะปวดใจนะ”

ฟู่ซืออวี่ที่อยู่ในผ้าห่มขมวดคิ้ว ยังคงโกรธอยู่มาก!