บทที่ 131

“ซืออวี่!”

โจวอวี๋ชูดึงฟู่ซืออวี่ไว้ “ลูกไปไม่ได้นะ”

ฟู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะครับ?”

“เพราะว่าพ่อลูกยังไม่รู้”

“งั้นผมจะไปบอกพ่อ ให้พ่อไปถามแม่ชิงซู!”

ฟู่ซืออวี่ร้องหึด้วยความโมโห กล่าวว่า “พ่อบอกว่าชีวิตนี้จะมีผมเป็นลูกแค่คนเดียว ถ้าพ่อรู้ว่าแม่ชิงซูมีลูกใหม่ พ่อต้องบอกให้แม่ชิงซูเอาเด็กนั่นออกแน่!”

แววตาโจวอวี๋ชูปรากฏความร้อนรน แต่เธอมองไปที่ซืออวี่ที่ยังเด็กแล้ว ก็สงบลงในไม่ช้า

“ซืออวี่ ลูกอย่าตื่นตระหนกไป” โจวอวี๋ชูดึงฟู่ซืออวี่เข้ามาแนบอกตัวเอง กอดเขาไว้ “แม่สุขภาพไม่ดี ก็ไม่รู้ว่าตัวแม่เองจะอยู่กับลูกไปได้อีกนานเท่าไร? ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว แม่ละเป็นห่วงจริง ๆ ว่าซืออวี่ของแม่จะทำยังไง?”

โจวอวี๋ชูพูดแล้วเสียงก็สะอื้น

ฟู่ซืออวี่ตกใจคำพูดเหล่านี้ของโจวอวี๋ชู “แม่ แม่อย่าพูดแบบนี้สิครับ พ่อจะหาเงินมาเยอะ ๆ หาหมอที่ดีที่สุดมารักษาแม่แน่นอน…”

“แม่รู้ แต่แม่เหนื่อยมากจริง ๆ”

โจวอวี๋ชูหลับตาลง น้ำตาก็ร่วงลงมา “ซืออวี่ แม่ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะทนต่อไปยังไง แต่แม่ก็เป็นห่วงลูกจริง ๆ ถ้าพ่อลูกกับแม่ชิงซูมีลูกใหม่ พวกเขาก็จะไม่รักลูกแบบตอนนี้อีกต่อไปแล้ว”

“ไม่มีทาง…” ฟู่ซืออวี่ส่ายหัวไปมา ค้านเบา ๆ “พ่อรักผมมาก พ่อไม่มีทางที่พอมีลูกใหม่แล้วก็จะไม่รักผมหรอก แม่ครับ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

ฟู่ซืออวี่สงสารโจวอวี๋ชู หันตัวมาใช้แขนเล็ก ๆ โอบกอดเธอไว้

“แม่ แม่อย่าเศร้าไปเลยนะครับ แม่ไม่ต้องห่วงผม จริง ๆ แม่ชิงซูเธอดีมาก ตอนนี้เธอแค่โมโห รอเธอหายโกรธก็จะรักผมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว พ่อก็พูดแบบนี้”