บทที่ 155

จากนั้นเขาโทรศัพท์หาเส้าชิง “ให้คนลบข่าวทั้งหมดที่เกี่ยวกับเจียงเยว่หลานในอินเทอร์เน็ต พร้อมสืบแอคปล่อยข่าวพวกนั้นที่กุเรื่องเจียงเยว่หลาน”

“ครับ”

ประมาณครึ่งชั่วโมง เส้าชิงโทรศัพท์มา

“คุณชายฟู่ จัดการข่าวทั้งหมดของเจียงเยว่หลานแล้วครับ แอคปล่อยข่าวพวกนั้นก็สืบแล้ว คนที่อยู่เบื้องหลังเป็นคนเดียวกันหมด ก็คือเฟิงอวิ๋นเฉียนครับ”

“ฉันรู้แล้ว” ฟู่ซือเหยียนพูด “ช่วงนี้นายจับตาดูความเคลื่อนไหวในอินเทอร์เน็ต มีความเคลื่อนไหวอะไรก็รายงานฉันทันที”

เส้าชิง “รับทราบ”

หลังจากจบการสนทนา ฟู่ซือเหยียนยืนอยู่ตรงหน้ากระจกทรงสูง

ด้านข้างเขาคือภาพวาดน้ำหมึกรูปคนที่เสิ่นชิงซูยังวาดไม่เสร็จ

ราตรีเงียบสงัด เขาหลุบตามองคนในภาพ แม้จะมีแค่เค้าโครงไม่ชัดเจน แต่เขายังรู้ได้ในปราดเดียวว่าคนในภาพนั้นก็คือเขา

เขายิ้ม น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบหลอมรวมอยู่ในสีสันแห่งราตรี

“เสิ่นชิงซู เพื่อเป็นการตอบแทน ผมจะเตรียมเซอร์ไพรส์ให้คุณ ผมว่าคุณน่าจะชอบมาก”

……

เมื่อคืนเสิ่นชิงซูหลับไม่สนิท เช้านี้ตื่นมาหัวเลยหนัก ๆ

โทรศัพท์แจ้งเตือนว่ามีสายไม่ได้รับหลายสาย

คือเบอร์ของเวินจิ่งซีทั้งหมด

เธอเม้มริมฝีปากแล้วโทรกลับไป

เวินจิ่งซีรับสายเร็วมาก “ในที่สุดคุณก็รับสายผมสักที ขืนคุณไม่รับสายอีก ผมคิดจะโทรไปหาเฉียวซิงเจียแล้วนะ ให้เธอไปหาคุณที่บ้าน!”

“เมื่อคืนฉันไม่ระวังหลับไปน่ะค่ะ” เสิ่นชิงซูพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “ขอโทษด้วยนะคะ ทำให้คุณเป็นห่วง”

“คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!” เวินจิ่งซีเงียบแล้วพูดอีก “ผมเห็นข่าวพวกนั้นในเน็ตหายไปแล้วละ”

“ค่ะ” เสิ่นชิงซูเสียงแผ่วเบา “ฟู่ซือเหยียนให้คนลบทิ้งน่ะ”

เวินจิ่งซีอึ้ง ไม่นานก็เข้าใจ

เขากัดฟันด่า “ฟู่ซือเหยียนมันหมาชัด ๆ ขนาดน้าเจียงก็ยังเอามาใช้!”

“เวินจิ่งซี” เสิ่นชิงซูหลับตาลง น้ำเสียงหนักและจริงจัง “ฉันรับปากเงื่อนไขสามข้อของฟู่ซือเหยียนแล้วค่ะ อีกสามวันฉันกับเขาจะพาฟู่ซืออวี่ไปเที่ยวที่เมืองอวิ๋น”