บทที่ 156

พอฟู่ซือเหยียนรับตัวฟู่ซืออวี่ไป หลินหลานอี๋ก็หิ้วกระเป๋าไปโรงพยาบาล

ห้องพักผู้ป่วยวีไอพี

หลินหลานอี๋ผลักประตูห้องพักผู้ป่วย

โจวอวี๋ชูกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง

แสงแดดส่องทะลุม่านบางตกอยู่ข้างเตียง สะท้อนใบหน้าสะอาดไร้ตำหนิของโจวอวี๋ชู

เสี่ยวจางผู้ช่วยส่วนตัวถือโทรศัพท์มือถือยืนอยู่ด้านข้าง กำลังถ่ายรูปโจวอวี๋ชูรัว ๆ

หลินหลานอี๋นิ่งไป ก่อนจะเดินเข้ามาและปิดประตู ยืนอยู่ตรงประตูเงียบ ๆ ไม่ได้เข้ามารบกวน

พอเสี่ยวจางถ่ายรูปเสร็จก็ยื่นมือถือให้โจวอวี๋ชู “พี่ชูชู พี่ลองดูสิคะว่ารูปใครใช้ได้บ้าง?”

โจวอวี๋ชูวางหนังสือลงและรับมือถือมา

ปลายนิ้วที่ราวกับก้านหอมหยกปัดรูปทีละรูป ก่อนจะเลือกรูปจำนวนหนึ่ง “พวกนี้แหละ โพสต์เป็นรูปตารางเก้าช่อง เขียนคำบรรยายภาพว่า... ‘ช่วงเวลาอันแสนสงบสุข รอคอยบุปผาเบ่งบาน’ อย่าลืมปิดโซนคอมเมนต์ล่ะ”

เสี่ยวจางรับมือถือมาพร้อมกับพยักหน้า “ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”

โจวอวี๋ชูมองหญิงสาวที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยตรงหน้า เป็นหญิงสาวที่เรียบง่ายแสนจะธรรมดา จิตใจบริสุทธิ์ทั้งยังเชื่อฟังเป็นพิเศษ

เธอพอใจมาก ยิ้มตาหยีกับเสี่ยวจาง “เสี่ยวจาง เหนื่อยเธอแล้วนะ”

เสี่ยวจางพลันหน้าแดง

เธอเพิ่งมาทำงานกับโจวอวี๋ชูได้ไม่ถึงสองเดือน รู้สึกว่าโจวอวี๋ชูทั้งสวยและไม่วางมาด กับผู้ช่วยเล็ก ๆ อย่างเธอยังอ่อนโยนเป็นมิตรอย่างนี้ สมกับที่เป็นราชินีภาพยนตร์มีแฟนคลับนับสิบล้านจริง ๆ

น่าเสียดายเพียงตอนนี้โจวอวี๋ชูป่วย จำเป็นต้องออกจากวงการ หลายวันนี้แฟนคลับที่ไม่รู้ความจริงต่างด่าทอเธอเพราะเรื่องที่เธอออกจากวงการ

ความจริงเสี่ยวจางสงสารโจวอวี๋ชูอยู่บ้าง

“พี่ชูชู พี่เกรงใจไปแล้วค่ะ นี่คือเรื่องที่ฉันสมควรทำอยู่แล้ว”

โจวอวี๋ชูเอามือกวาดเส้นผมทัดหลังหู “เธอรู้ประสามาก ทำงานก็เอาจริงเอาจัง แต่อยู่กับฉันเธอทำตัวสบาย ๆ นะ ฉันไม่มีกฎระเบียบอะไร”

“ขอบคุณค่ะพี่ชูชู พี่ดีจังเลย!” เสี่ยวจางมองหลินหลานอี๋ทีหนึ่ง พูดขึ้นอย่างรู้ความ “งั้นฉันออกไปก่อนนะคะ ถ้าพี่ชูชูต้องการอะไรค่อยเรียกฉัน”

โจวอวี๋ชูตอบเสียงอ่อนโยน “ได้”

เสี่ยวจางพยักหน้ากับหลินหลานอี๋ เปิดประตูแล้วก็เดินออกไป

ประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลงอีกครั้ง

เมื่อนั้นหลินหลานอี๋จึงเดินไปนั่งข้างเตียง