บทที่ 157

โจวอวี๋ชูกลับพูด “ซืออวี่ยังเด็ก อีกอย่างคุณเสิ่นดูแลซืออวี่ดีมากจริง ๆ ซืออวี่เป็นเด็กจิตใจดี เขาจำบุญคุณของคุณเสิ่นที่มีแต่เขาได้ก็เป็นเรื่องดีนะคะ”

หลินหลานอี๋ได้ฟังก็ยิ่งร้อนใจ!

“เสี่ยวชู ลูกไร้เดียงสาเกินไปแล้ว! แม่รู้ว่าหลายปีมานี้ลูกกับซือเหยียนรักกันมั่นคงมาตลอด และรู้ว่าซือเหยียนแต่งงานกับเสิ่นชิงซูเพื่อลูกกับซืออวี่ แต่ผู้ชายน่ะ บางครั้งก็ทนความยั่วยวนไม่ไหว ตอนนี้ร่างกายลูก...”

โจวอวี๋ชูมองหลินหลานอี๋พลางขมวดคิ้วน้อย ๆ “แม่คะ แม่พูดอะไรน่ะ?”

“เฮ้อ!” หลินหลานอี๋มองเธออย่างจนปัญญา “หลายปีนี้ซือเหยียนปกป้องลูกดีเกินไป สรุปแล้วลูกต้องรู้จักระวังหน่อย!”

โจวอวี๋ชูกลับยิ้มกุมมือหลินหลานอี๋ แล้วเกลี้ยกล่อมเสียงนุ่ม “แม่คะ แม่วางใจเถอะ ความรักที่ซือเหยียนมีต่อหนู หนูรู้ดี หนูรู้ว่าแม่เป็นห่วงหนู แต่หนูมั่นใจในตัวซือเหยียนกับซืออวี่นะคะ”

หลินหลานอี๋มองท่าทางไร้เดียงสาของลูกสาว ในใจทั้งร้อนรนทั้งจนปัญญา

ดีที่เธอทิ้งทางหนีทีไล่เอาไว้ ไม่อย่างนั้นตำแหน่งว่าที่แม่ยายตระกูลฟู่ของเธอคงไม่ค่อยมั่นคงแล้ว!

……

หลินหลานอี๋อยู่เป็นเพื่อนโจวอวี๋ชูพักหนึ่งก็ได้รับสายโทรศัพท์จากคุณนายไฮโซ

เมื่อวานเธอนัดคุณนายหลี่ว่าจะไปเล่นไพ่นกกระจอกที่บ้านคุณนายจาง จะชักช้าไม่ได้!

“เสี่ยวชู แม่นัดคุณนายหลี่ทำธุระหน่อย วันนี้แม่กลับก่อนนะ ลูกทำใจให้สบายรักษาตัว ว่าง ๆ แม่จะมาใหม่”

“ค่ะ” โจวอวี๋ชูขานรับเสียงนุ่ม

หลินหลานอี๋หยิบกระเป๋าก็รีบจากไป

เมื่อประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลง โจวอวี๋ชูสีหน้าเย็นชาทันที

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือ เปิดรายชื่อผู้ติดต่อและกดตัวเลขลงไปตามความทรงจำ

สายติดแล้ว ดังไม่กี่ครั้งก็มีคนรับ

“พี่อวิ๋นเฉียง...”

จังหวะที่โจวอวี๋ชูส่งเสียง น้ำตาพลันร่วงเผาะ ในน้ำเสียงเบานุ่มมีเสียงสะอื้นที่อดทนปนอยู่ “ขอโทษค่ะ ฉันรู้ว่าไม่ควรรบกวนพี่ แต่ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไงดีแล้วจริง ๆ...”