บทที่ 16

ฟู่ซือเหยียนทางปลายสายชะงักไป ก่อนจะถาม “ทำไมถึงย้ายออกไป?”

เสิ่นชิงซูรู้สึกว่าที่เขาถามอย่างนี้ เพราะคิดว่าเขาจะให้คฤหาสน์หนานซีกับเธอแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องย้ายบ้าน

“ฉันไม่คิดจะเอาคฤหาสน์หนานซีค่ะ” เสิ่นชิงซูหยุดครู่หนึ่งแล้วเสริม “ของที่ฉันต้องการก็เอามาแล้ว ของที่เหลือคุณจัดการได้เลย”

“ตัดสินใจแล้วจริงเหรอ?” ฟู่ซือเหยียนยังคงเฉยชาเหมือนเดิม “แก้ไขข้อตกลงได้ มีเงื่อนไขอะไรคุณก็เสนอมา”

“ไม่ต้องแล้วค่ะ เอาตามข้อตกลงฉบับนี้นั่นแหละ” เสิ่นชิงซูรู้สึกเพลียมาก ไม่อยากเสียเวลากับการแต่งงานนี้ต่อไป

แม้แต่แม่แท้ ๆ ของเธอยังรู้สึกว่าฟู่ซือเหยียนกับโจวอวี๋ชูเหมาะสมกันมาก เธอช่างเป็นตัวตลกยอดแย่ในการแต่งงานนี้จริง ๆ

ฟู่ซือเหยียนไม่ได้ตอบรับ

ต่างคนต่างเงียบไปครึ่งนาทีกว่า

เสิ่นชิงซูถาม “เมื่อไรคุณจะว่างไปเอาใบหย่าคะ?””

“คุณรีบอย่างนี้เลยเหรอ?”

เสิ่นชิงซูกลับแปลกใจ

ฟู่ซือเหยียนไม่รีบเหรอ?

เขาเปิดเผยการคบหากับโจวอวี๋ชูแล้ว ที่เขาประวิงเวลาไม่หย่าอย่างนี้ ไม่กลัวว่าวันไหนจะถูกคนแฉแล้วราชินีภาพยนตร์โจวของเขาต้องแบกรับชื่อเสียงที่รู้ว่าเป็นน้อยก็ยังเป็นน้อยหรือไง?

หรือว่าเขามีแผนการอื่น?

แต่ไม่ว่าเขาจะคิดยังไง มีแผนยังไง ตอนนี้เสิ่นชิงซูแค่อยากจบความสัมพันธ์สมรสที่บิดเบี้ยวและไม่เท่าเทียมนี้ให้เร็วที่สุดเท่านั้น!

“หย่ากันเร็ว ๆ จะดีกับทุกฝ่าย” เสิ่นชิงซูน้ำเสียงเย็นชา

ฟู่ซือเหยียนอีกทางหนึ่ง “อื่ม” ชืด ๆ “งั้นก็พรุ่งนี้เช้า”

“ค่ะ ฉันเอาทะเบียนสมรสมาด้วยใบหนึ่ง อีกใบอยู่ในตู้หัวเตียงในห้องนอน คุณอย่าลืมเอาไปด้วยล่ะ”

เสิ่นชิงซูพูดจบก็วางสายเลย

เพิ่งจะวางสายได้ไม่นานก็มีคนเปิดประตูออกเบา ๆ

เจียงเยว่หลานชะโงกหัวเข้ามา “อาซู ลูกหลับแล้วเหรอ?”

เสิ่นชิงซูลุกขึ้นนั่ง ปรับอารมณ์แล้วพูดเสียงอบอุ่น “แม่ หนูยังไม่หลับค่ะ”

“เจ็บมือเลยนอนไม่หลับใช่ไหม?” เจียงเยว่หลานเปิดประตูเข้ามาและนั่งอยู่ข้างตัวเธอ

เจียงเยว่หลานเห็นมือที่มีผ้าก๊อซพันอยู่ก็ปวดใจ