บทที่ 18

ประตูห้องน้ำปิดดัง ‘ปัง’ ตามมาด้วยเสียงอาเจียนของเสิ่นชิงซู

เธออาเจียนอาหารเช้าที่กินไปตอนเช้าออกมาจนหมดจึงรู้สึกสบายขึ้นหน่อย

เสียงอาเจียนน่าตกใจนั้นดังออกมาจากในห้องน้ำ

ฟู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว มองฟู่ซือเหยียนแล้วถาม “พ่อ ทำไมแม่อ้วกหนักอย่างนั้นล่ะ? แม่ไม่สบายเหรอ?”

ฟู่ซือเหยียนดวงตาดำมืด มือใหญ่ขยี้ศีรษะของฟู่ซืออวี่เบา ๆ “หลายวันนี้เธออาจจะยุ่งจนเหนื่อยน่ะ”

“งั้นช่วงนี้แม่ก็จะมาเยี่ยมผมบ่อย ๆ ไม่ได้ใช่ไหม?”

ฟู่ซือเหยียนพูดเพียง “เรื่องนี้ลูกถามเธอได้”

ฟู่ซืออวี่ถอนหายใจ บ่นแบบไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร “เมื่อก่อนแม่เหมือนจะไม่ได้ยุ่งขนาดนี้ เหมือนว่าตั้งแต่แม่ผมกลับมาก็ยุ่งมาก...”

ประตูห้องน้ำเปิดออกแล้ว

เสิ่นชิงซูที่จัดระเบียบตัวเองเสร็จเดินออกมา

ฟู่ซือเหยียนกับฟู่ซืออวี่มองไปทางเธอ

“แม่” ฟู่ซืออวี่เรียกเธอ ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความกังวล “แม่ไม่เป็นไรนะครับ?”

เสิ่นชิงซูอาเจียนเสร็จก็รู้สึกดีมากแล้ว แค่ยังอ่อนเพลียนิดหน่อย

ฟู่ซือเหยียนมองเธอ ดวงตาเรียวยาวดำขลับ “กระเพาะไม่สบายเหรอ?”

เสิ่นชิงซูขนตาสั่นระริก ความรู้สึกที่มีชนักติดหลังแล่นเข้ามาในหัวใจ

เธอเม้มริมฝีปาก ทำเป็นตอบรับอย่างใจเย็น

น้อยมากที่ฟู่ซือเหยียนจะใส่ใจเธอ เสิ่นชิงซูย่อมไม่คิดว่าการใส่ใจนี้ของเขาจะมาจากใจจริง

กลัวแต่เขาจะมองอะไรออก!

“ไปหาหมอหรือยัง?”

เขาไม่ถามยังดี ยิ่งถามเสิ่นชิงซูก็ยิ่งตื่นตระหนก

อย่างไรเสีย ฟู่ซือเหยียนก็เคยเป็นพ่อมาก่อน ด้วยระดับความรักที่เขามีต่อโจวอวี๋ชู ในตอนที่โจวอวี๋ชูตั้งครรภ์สิบเดือน เขาน่าจะทำการบ้านมาไม่น้อย

เสิ่นชิงซูเดาความคิดของฟู่ซือเหยียนไม่ออก แต่ก็กลัวยิ่งพูดก็ยิ่งผิด ก็เลยไม่สนใจเสียเลย!