บทที่ 192

เหมือนได้ยินว่ามีคนเรียกเธอราง ๆ เธออยากลืมตามาก แต่เปลือกตาราวกับหนักพันชั่ง ไม่ว่าอย่างไรก็ลืมตาไม่ขึ้น

ฟู่ซือเหยียนเห็นว่าสีหน้าของเธอซีดเผือดขึ้นทุกที อีกทั้งมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผาก สีหน้าจึงมืดครึ้มเข้าไปใหญ่ “เส้าชิง ขับเร็วขึ้นอีกหน่อย!”

“ครับ คุณนั่งดี ๆ ล่ะ!”

เส้าชิงเหยียบคันเร่ง รถเมย์บัคสีดำเล่นบนถนนลงเขาอย่างรวดเร็ว

ในรถ ไม่นานฟู่ซือเหยียนก็ค้นพบถึงความผิดปกติ

มือสองข้างของเสิ่นชิงซูกุมท้องไว้ตลอด ปากก็พึมพำว่า ‘เจ็บ’ อย่างไม่รู้สึกตัว

เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ

หรือว่าเสิ่นชิงซูจะท้องแล้ว?

ความสงสัยนี้เพิ่งปรากฏขึ้นในใจ ฟู่ซือเหยียนก็เริ่มตึงเครียดไปทั่วสรรพางค์กาย หยิบมือถือออกมากดโทรหาฉินเยี่ยนเฉิงทันที

“เสิ่นชิงซูปวดท้องจนหมดสติ นายพาหมอใหญ่จากแผนกสูตินรีเวชมารอพวกเราที่หน้าประตูห้องฉุกเฉินเดี๋ยวนี้!”

……

ทางด้านโรงพยาบาล ฉินเยี่ยนเฉิงวางสายแล้ว สีหน้าเคร่งเครียด

เสิ่นชิงซูท้องแล้วจริง ๆ?

เวลาเร่งด่วน ยังไม่ว่างไขคดี

ฉินเยี่ยนเฉิงรีบโทรหาหัวหน้าเจียงทันที

หัวหน้าเจียงเป็นมือหนึ่งในแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลพวกเขา ถ้าเสิ่นชิงซูตั้งท้องจริง เช่นนั้นอาการปวดท้องต้องเป็นสัญญาณเตือนการแท้งบุตรแน่นอน ให้หัวหน้าเจียงออกโรงทำการดูแลครรภ์ให้เสิ่นชิงซูเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุดแล้ว