บทที่ 199

เสิ่นชิงซูไม่มีความรู้สึกอะไร เดินผ่านหน้าพวกเขาตรงไปทางลิฟต์ทันที

ฟู่ซืออวี่ร้องไห้โวยวายด้านหลังเธอไม่หยุด

“แม่ครับ แม่อย่าไป แม่ ผมเจ็บจังเลย…ฮือ ๆ ๆ แม่ครับ แม่อย่าไม่สนใจผมสิ…”

เมื่อคนในลิฟต์ได้ยินดังนั้น ก็พากันหันมามองฟู่ซืออวี่

เห็นฟู่ซืออวี่มองเสิ่นชิงซูตลอด จึงเหล่ตามองเสิ่นชิงซูอย่างอดไม่ได้

กลับเห็นว่าเสิ่นชิงซูไม่รู้สึกสะทกสะท้าน

“เด็กบาดเจ็บจนร้องไห้แบบนั้นแล้ว ทำไมไม่ยักเห็นคนเป็นแม่จะใจอ่อนเลย?” หญิงชราคนหนึ่งพึมพำ

ลูกสาวของหญิงชรากดเสียงต่ำแล้วพูด “อาจเป็นเพราะหย่ากันแล้ว เด็กคนนั้นดูก็รู้ว่าอยู่กับพ่อ”

“หย่าแล้วก็ไม่สนใจลูกแล้วเหรอ? มีแม่คนไหนจิตใจโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้กัน…”

เสิ่นชิงซูฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์โดยรอบ ในใจไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด

ฟู่ซืออวี่มีแม่เป็นของตัวเอง

ยังไม่ถึงตาเธอมาเป็นห่วงเป็นใย

เมื่อลิฟต์มาถึง เสิ่นชิงซูสาวเท้าเดินเข้าไป

คนที่อยู่ด้านข้างก็ตามเข้าไปด้วย เธอจึงเขยิบเข้ามุมเล็กน้อย

ประตูลิฟต์ปิดลง แยกเสียงร้องไห้ของเด็กไปแล้ว

ฟู่ซืออวี่จ้องประตูลิฟต์บานนั้นที่ปิดไปแล้ว เสียงร้องไห้ค่อย ๆ เบาลง

แม่ไม่รักเขาแล้วจริง ๆ

เขาบาดเจ็บแล้วแท้ ๆ แม่ไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ…

ฟู่ซืออวี่ก้มหน้างุด ในหัวมีเสียงของโจวอวี๋ชูดังขึ้น

[แม่ชิงซูของลูกมีลูกน้อยของตัวเองแล้ว เธอไม่รักลูกอีกต่อไปแล้วละ]

ดวงตาของเด็กที่ร้องไห้จนแดงก่ำ มีความแค้นอย่างหนักหนา

......

นอกห้องพักคนไข้ เสิ่นชิงซูยกมือเคาะประตู

ป้าอวิ๋นมาเปิดประตู เมื่อเห็นเสิ่นชิงซู ก็ยิ้มพลางกล่าวทักทาย “คุณเสิ่นมาแล้วเหรอ รีบเข้ามาเร็วค่ะ!”

“ป้าอวิ๋น” เสิ่นชิงซูยิ้มให้ป้าอวิ๋นเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามา

เวินจิ่งซีนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ กำลังใช้มือถือเล่นเกมอย่างเมามัน

“อาซู คุณนั่งลงก่อนนะ ตานี้จบผมก็เล่นเสร็จแล้ว”

เสิ่นชิงซูเห็นเขากระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างมาก ก็นับว่าวางใจโดยสิ้นเชิงแล้ว