บทที่ 204

เห็นชัดว่าจงใจ

แต่เขากลับไม่โกรธ ทั้งยังยิ้ม

ความรู้สึกสนใจในดวงตาเพิ่มขึ้นอีกบางส่วน

……

เสิ่นชิงซูยุ่งจนถึงหกโมงครึ่ง

เมื่อเงยหน้าดูนอกประตูแวบหนึ่ง

ตรงประตูกระจกฝ้า มองออกว่าไม่มีเงาคนอยู่ข้างนอกแล้ว

เธอถอดแว่นครอบตาออก เก็บข้างของ ถอดชุดทำงาน ตามด้วยหมุนตัวออกห้องบูรณะ

สตูดิโอกว้างขวางเงียบสงัด

เจ้าโกลเด้นน้อยที่นอนหมอบอยู่เห็นเสิ่นชิงซูออกมาจากห้องบูรณะก็ลุกขึ้นยืนกระดิกหางทันที!

เสิ่นชิงซูเดินตรงไปยังห้องทำงาน คลุมเสื้อตัวนอก หยิบกระเป๋าและกุญแจรถ แล้วเดินออกจากห้องทำงาน

เจ้าโกลเด้นน้อยมาหา เธอโน้มตัวลูบเจ้าโกลเด้นน้อย “ฉันกลับบ้านก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน”

เสิ่นชิงซูร้อง ‘หงิง ๆ’ สองที ถึงจะอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ไม่ตามตื๊อเสิ่นชิงซู ยืนอยู่ที่เดิมมองเธอออกไปแต่โดยดี

เสิ่นชิงซูล็อกประตูใหญ่ของสตูดิโอ กลับถูกเฟิงอวิ๋นเฉียนที่ยืนอยู่ตรงทางเดินตึกทำให้ตกใจ

เฟิงอวิ๋นเฉียนขบขันกับปฏิกิริยาของเธอ หัวเราะเบา ๆ ปากที่คาบซิการ์ยกขึ้น “ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เสิ่นชิงซูหน้าตึงทันที “คุณเฟิง คุณทำแบบนี้มันน่าเบื่อนะคะ”

“น่าเบื่อ?” เฟิงอวิ๋นเฉียนดับซิการ์แล้วโยนลงถังขยะที่อยู่ข้าง ๆ “แต่ผมรู้สึกว่าน่าสนใจดีออก ผมชอบตามจีบคุณเสิ่นที่เป็นคนสวยเย็นชาอย่างนี้นี่แหละ มันเติมเต็มความอยากเอาชนะของผู้ชายอย่างเรามาก”

เสิ่นชิงซู “...”

เสิ่นชิงซูรู้สึกว่าตัวเองสนทนาอย่างปกติกับเฟิงอวิ๋นเฉียนไม่ได้

ไม่เห็นก็ไม่หงุดหงิดมันซะเลย!

เธอเดินไปถึงตรงหน้าลิฟต์ แล้วกดปุ่มลง

ประตูลิฟต์เปิดออก เสิ่นชิงซูย่างเท้าเข้าข้างใน เฟิงอวิ๋นเฉียนที่อยู่ด้านหลังตามเข้ามาเหมือนกัน

เสิ่นชิงซูไม่สนใจเขา เอาแต่กดชั้นบีหนึ่ง

ในลิฟต์มีกล้องวงจรปิด เธอไม่กลัว