บทที่ 205

เสิ่นชิงซูรู้สึกว่าที่ตัวเองเข้าตกหลุมพรางของฟู่ซือเหยียนเมื่อห้าปีก่อน เพราะมีแผนการที่ฟู่ซือเหยียนจัดวางไว้อย่างดี กอปรกับความหวั่นไหวอันโง่เขลาของตัวเอง...หลายปัจจัยร่วมกัน

เรื่องมาถึงขั้นนี้ เธอรู้สึกว่าชีวิตแต่งงานของตัวเองกับฟู่ซือเหยียน ต่อให้เธอเป็นคนที่ถูกทำร้ายและถูกสงสัย แต่อย่างไรก็ยืดอกพูดได้ว่าไม่มีปัญหาจากตัวเอง

ถ้าวันนี้เธอรับปากเงื่อนไขของเฟิงอวิ๋นเฉียนเพื่อหย่ากับฟู่ซือเหยียน โดยรู้เต็มอกว่าเขามีจุดประสงค์ไม่บริสุทธิ์ งั้นเธอก็เลอะเลือนไปแล้วจริง ๆ!

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เสิ่นชิงซูยิ้มเย็น “เฟิงอวิ๋นเฉียน คุณว่าจะมีความเป็นไปได้อย่างหนึ่งไหมคะ?”

เฟิงอวิ๋นเฉียนเลิกคิ้ว ทำท่ามือ ‘เชิญ’ “คุณเสิ่นว่ามาได้เลยครับ”

“เทียบกับการเป็นสามีภรรยาแค่ในนามทั้งชาติกับฟู่ซือเหยียน ฉันเกลียดที่จะติดต่อกับคุณมากกว่า”

เมื่อพูดจบ เสิ่นชิงซูก็หมุนตัวเดินจากไปแบบหัวก็ไม่หัน

เฟิงอวิ๋นเฉียนจ้องเงาหลังเพียงบางของเธอ

ผ่านไปนาน เขาจึงยิ้มเย็น “ฟู่ซือเหยียน นายเนี่ย สักวันต้องตกอยู่ในมือเธอแน่”

……

หลังจากอาการของฟู่ซืออวี่คงที่ ฟู่ซือเหยียนก็พาเขากลับคฤหาสน์หนานซี

ฟู่ซือเหยียนกล่อมฟู่ซืออวี่นอนแล้วจึงลงมา

นับจากเสิ่นชิงซูย้ายออกไป คฤหาสน์หนานซีเงียบลงมาก

ทุกวันมีแต่แม่บ้านมาทำความสะอาดตามเวลา

บ้านหลังนี้ไม่มีกลิ่นอายแห่งชีวิตหลงเหลืออยู่อีก

ฟู่ซือเหยียนเดินไปหน้าโซฟาห้องรับแขกแล้วนั่งลง เอามือนวดหว่างคิ้ว

เส้าชิงเดินเข้ามาจากข้างนอก “คุณชายฟู่ มีข่าวเรื่องที่คุณเสิ่นถูกทำร้ายแล้วครับ”

ฟู่ซือเหยียนนิ่งไป “พูด”

“คนของเราพบร่องรอยของจ้าวเทียนข้างนอก แต่จ้าวเทียนเจ้าเล่ห์มาก พวกเขาตามแล้วคลาดไป แต่ก็เก็บมือของที่จ้าวเทียนทำตกไว้ได้ครับ”

เส้าชิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดอัลบั้ม “พวกเขาเจอแต่เบอร์นี้ในบันทึกการโทรของจ้าวเทียน เป็นเบอร์ในประเทศ แต่พอตรวจสอบแล้ว มันกลับเป็นซิมที่ไม่ได้ยืนยันตัวตน โทรไปก็ไม่มีคนรับครับ”

ฟู่ซือเหยียนกวาดตามองเบอร์นั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มเย็น “สืบเบอร์นี่ต่อ”

“ครับ”

“เอากุญแจรถให้ฉัน” ฟู่ซือเหยียนลุกขึ้นยืน “นายอยู่เฝ้าซืออวี่ที่นี่ ฉันจะไปคฤหาสน์เหยาเยว่หน่อย”

“ได้ครับ” เส้าชิงส่งกุญแจรถให้เขา