บทที่ 255

เจี่ยงเหวินจิ่นฟังคำพูดของภรรยาก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม

เวินจิ่งซีขยับไปตรงหน้าเจี่ยงเหวินจิ่น “อาจารย์ ตอนนี้อาจารย์อารมณ์ดีมากแล้วใช่ไหมครับ? งั้นผมไม่ต้องเขียนวิทยานิพนธ์แล้วใช่ไหม?”

“ไม่” เจี่ยงเหวินจิ่นหุบยิ้มทันที กลับเข้าโหมดอาจารย์ผู้เคร่งขรึม “สามพัน ขาดหนึ่งตัวก็ไม่ได้”

เวินจิ่งซี “...”

……

ถึงเสิ่นชิงซูจะอยู่ในภาวะรอคลอด แต่เธอก็ไม่ให้ตัวเองได้หยุดเลยสักนิด

ก่อนหน้านี้ทางเมืองซีค้นพบโบราณสถานใหม่ จากนั้นก็ขุดเจอวัตถุโบราณหลายชิ้นอย่างต่อเนื่อง

ทีแรกเธออยากตามคณะไปเมืองซีด้วย แต่ตอนนี้เธอตั้งครรภ์อยู่ จึงไปไม่ได้

เจี่ยงเหวินจิ่นกับทางกรมศิลปากรเคยพูดคุยกัน ถ้ามีวัตถุโบราณที่บูรณะยากก็ส่งมา เสิ่นชิงซูจะบูรณะเอง

ระดับความหนักหน่วงในการทำงานที่เมืองซิงเบากว่าเมื่อก่อนมาก

เจี่ยงเหวินจิ่นควบคุมอย่างเข้มงวด เวลาทำงานของทุกสัปดาห์มีแค่สามวัน แต่ละวันไม่เกินแปดชั่วโมง

แต่ในบ้าน ไป๋เจี้ยนเหวินจะศึกษาเมนูอาหารใหม่ ๆ ทุกวัน ให้แม่บ้านเปลี่ยนอาหารสำหรับคนท้องให้เสิ่นชิงซู

คงเพราะงานไม่หนัก กอปรกับอารมณ์ดี เสิ่นชิงซูอยู่เมืองซิงหนึ่งเดือน วันนี้ตอนนี้ไป๋เจี้ยนเหวินไปตรวจครรภ์เป็นเพื่อนเธอ พอชั่งนั้นหนักแล้วถึงพบว่าอ้วนขึ้นหนึ่งกิโลกรัมครึ่ง

ในห้องทำงานแพทย์ หัวหน้าหวังอ่านรายงานการตรวจในวันนี้ ค่าต่าง ๆ ยอดเยี่ยม

“สีหน้าสดใสกว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อนมากเลยนะ!” หัวหน้าหวังยิ้ม “ดูท่าอาจารย์ไป๋จะดูแลคุณดีมากละสิ”

เสิ่นชิงซูได้ยินก็สบตายิ้มกับไป๋เจี้ยนเหวิน

ไป๋เจี้ยนเหวินลูบท้องที่เห็นชัดของเสิ่นชิงซู “หลายวันนี้ท้องเธอใหญ่ขึ้นมากแบบเห็นได้ชัด แต่ตอนนี้ฉันชักจะห่วงแล้วสิ ไตรมาสสามท้องแฝดจะใหญ่มากขึ้นไปอีก ผู้ใหญ่จะลำบากมาก อีกอย่าง ต้องผ่าคลอดอย่างเดียวเลยใช่ไหมคะ?”