บทที่ 254

คฤหาสน์เหยาเยว่

โจวอวี๋ชูได้รับรูปถ่ายจากนักสืบเอกชน

“ที่แท้ก็ไปเกาะกู้เจิง?”

โจวอวี๋ชูหัวเราะเย็น “ช่างเป็น...หมาที่เลิกนิสัยกินขี้ไม่ได้จริง ๆ!”

นึกว่าเกาะกู้เจิงแล้วจะสลัดตาแก่โรคจิตโจวเจิ้นเซิงนั่นได้?

“หลินหลานอี๋ ไม่มีเรื่องดีอย่างนั้นหรอก! แม่พาฉันลงขุมนรกตระกูลโจว ตอนนี้แม่คิดจะออกจากขุมนรกเอกอีก งั้นเรื่องที่หนูเจอนั่นมันอะไร?

โจวอวี๋ชูหยิบโทรศัพท์ออกมา หาหมายเลขของกู้จิ้นเชินแล้วโทรออก

“อาเชิน ฉันเอง ตอนนี้สะดวกเจอก่อนหน่อยไหม?”

……

หลังจากเสิ่นชิงซูรักษาครรภ์อยู่โรงพยาบาลหนึ่งสัปดาห์ สภาพร่างกายก็กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม

หัวหน้าหวังบอกว่าออกโรงพยาบาลไปรักษาตัวที่บ้านได้

ตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้สามสิบสัปดาห์แล้ว กำลังเข้าสู่การตั้งครรภ์ไตรมาสสอง

ความอยากอาหารไม่มากและอาการง่วงนอนในการตั้งครรภ์ไตรมาสแรกหายไปหมด

สองวันนี้เสิ่นชิงซูกินอาหารได้ไม่เลว มีชีวิตชีวามากขึ้นแบบเห็นได้ด้วยสายตา

วันนี้ออกจากโรงพยาบาล ไป๋เจี้ยนเหวินกับเจี่ยงเหวินจิ่นพาเสิ่นชิงซูไปเดินห้างด้วยตัวเอง

ท้องของเสิ่นชิงซูเริ่มเห็นชัดแล้ว ใส่เสื้อผ้าก่อนหน้านั้นไม่ได้แล้ว

ไป๋เจี้ยนเหวินพาเธอชอปปิงรอบหนึ่ง ซื้อตั้งแต่หัวจรดเท้า จากในถึงนอกใหม่หมด

เวินจิ่งซีกับเจี่ยงเหวินจิ่นซึ่งเป็นผู้ชายสองคนเดินตามหลังพวกเธอเงียบ ๆ ถือถุงชอปปิงเต็มมือสองข้าง

ตอนจ่ายเงินเสิ่นชิงซูอยากจะจ่ายเอง แต่ไป๋เจี้ยนเหวินไม่ยอม

“นี่คือของขวัญพบหน้าของพวกเราที่เป็นพ่อแม่บุญธรรมเธอ ถ้าเธอไม่รับไว้ ฉันจะถือว่าเธอรังเกียจเรา!” ไป๋เจี้ยนเหวินผลักบัตรของเสิ่นชิงซูกลับไป

เสิ่นชิงซูรู้สึกตกใจอย่างที่ไม่เคยรับมาก่อน “พวกอาจารย์จะรับหนูเป็นลูกบุญธรรมเหรอคะ?”

“เด็กคนนี้นี่ทำท่ายังไง!” ไป๋เจี้ยนเหวินยิ้มถาม “ทำไม? เธอไม่ยอมเหรอ?”