บทที่ 27

ฟู่ซือเหยียนกวาดตามองเจียงเยว่หลาน หยุดสองสามวินาทีแล้วจึงพูดเสียงหนัก “เรื่องในเน็ตผม...”

“ซือเหยียน”

เสียงอ่อนโยนของโจวอวี๋ชูดังออกมาจากนอกประตู

ฟู่ซือเหยียนชะงัก หมุนตัวไปก็ขมวดคิ้วนิด ๆ “คุณมาได้ยังไง?”

โจวอวี๋ชูใส่แว่นตาดำกับแมส กวาดตาดูรอบ ๆ แล้วตอบเสียงเบา “ฉันมาโรงพยาบาลตรวจร่างกายซ้ำเจอกับเยี่ยนเฉิงค่ะ เขาบอกฉันว่าคุณเสิ่นกับน้าเจียงอยู่โรงพยาบาล”

น้ำเสียงบริสุทธิ์หยุดแล้วพูดต่อ “ฉันไม่คิดว่าคุณก็อยู่ด้วย”

ในห้องพักผู้ป่วย เจียงเยว่หลานเห็นโจวอวี๋ชูก็รีบลงมาจากเตียง

เสิ่นชิงซูรีบห้ามเธอไว้ “แม่ แม่ยังเติมน้ำเกลืออยู่นะคะ ลงมาไม่ได้”

“งั้นจะทำยังไง? การวิจารณ์ใหญ่โตขนาดนี้ คุณหญิงฟู่มาหาถึงที่แล้ว!”

เจียงเยว่หลานกุมมือของเสิ่นชิงซู “อาซู ลูกรีบรับผิดกับคุณหญิงฟู่เร็ว ลูกรับรองกับเธอว่าต่อไปจะไม่คิดอะไรที่ไม่ถูกไม่ควรกับทนายฟู่อีก!”

เสิ่นชิงซูมองแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“แม่ มันไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คิดนะคะ แม่...”

“ลูกคนนี้นี่!” เจียงเยว่หลานมองเธอกว่าความโกรธอย่างหนัก “ถึงขั้นนี้แล้วทำไมลูกยังไม่ฟังคำเตือนอีกนะ! อาซู ทนายฟู่จะดีเด่นยังไงก็เป็นผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว ลูกจะเลอะเลือนไม่ได้นะ!”

เสิ่นชิงซูมองแม่ตัวเองนิ่ง ๆ

เพราะอะไร?

เพราะอะไรแม้แต่คนที่สนิทที่สุดก็ยังมองเธออย่างนี้?

ห้าปีมานี้เธออยู่มายังไง?

กระทั่งนาทีนี้เสิ่นชิงซูถึงตื่นรู้อย่างแท้จริง

ที่แท้ในการแต่งงานนี้ การที่ฟู่ซือเหยียนมอบชื่อภรรยาให้เธอมันไม่เคยเป็นการช่วย แต่เป็นบูมเมอแรงที่ทำขึ้นอย่างตั้งใจ

การหย่าไม่มีการสิ้นสุด แต่เป็นจุดเริ่มต้นของความพังพินาศของเธอ

ห้าปี ห้าปีเต็ม ๆ! เสิ่นชิงซูฝันก็ยังคิดไม่ถึงว่าคนข้างหมอนที่เธอลุ่มหลงจะโหดร้ายทารุณกับเธอได้ถึงขนาดนี้!

เพื่อรักษาเกียรติของโจวอวี๋ชู ฟู่ซือเหยียนไม่เคยเหลือหนทางให้เธอ!