บทที่ 28

เธอน้อยใจจริง ๆ แต่เธอรู้ว่าจะโทษแม่ไม่ได้

แม่เป็นคนไม่มีความคิดเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ในสถานการณ์ที่ไม่ชัดเจนจะได้รับผลกระทบจากการวิจารณ์ ดังนั้นจึงว้าวุ่นเพราะความเป็นห่วง เธอเข้าใจ

หลังจากปลอบแม่เสร็จ เสิ่นชิงซูก็หันหลังไปกวาดตามองโจวอวี๋ชูที่อยู่นอกประตู จากนั้นก็กวาดสายตาเย็นชามองใบหน้าฟู่ซือเหยียน

“ฟู่ซือเหยียน ฉันรับปากชี้แจ้งในเน็ต เพราะเห็นแก่ที่คุณช่วยฉันในสมัยก่อน” เสิ่นชิงซูเสียงเย็นชา “แต่ถ้าฉันรู้ว่าเรื่องจะเลยเถิดมาถึงขั้นนั้น งั้นฉันยอมเป็นคนที่ลืมบุญคุณจะดีกว่า!”

ฟู่ซือเหยียนมองเธอ เห็นความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยมีมาก่อนจากในหน้าราบเรียบของเธอ

นี่แตกต่างจากเสิ่นชิงซูที่พูดจาอ่อนโยนรู้ใจในทุกเรื่องห้าปีที่ผ่านมามาก

เขารู้สึกว่าเสิ่นชิงซูแปลกออกไปแล้ว

“ผมจัดการเรื่องในเน็ตได้” ฟู่ซือเหยียนพูดเสียงทุ้มต่ำ “คุณอย่าโทษเสี่ยวชู เธอพูดแทนคุณในเฟซบุ๊กส่วนตัวแล้ว”

“พูดแทนฉันเหรอ?” เสิ่นชิงซูโมโหจนหัวเราะ “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณ ฉันจะถูกแฉในเน็ตเหรอ? จำเป็นต้องให้เธอทำเป็นหวังดีพูดแทนฉัน?”

ฟู่ซือเหยียนเม้มริมฝีปาก หมดคำพูดชั่วขณะ

เสิ่นชิงซูขี้เกียจจะเกี่ยวข้องกับพวกเขา

“ฟู่ซือเหยียน คุณฟังให้ดี ฉันเห็นแก่ฟู่ซืออวี่ถึงได้อดทนอดกลั้นกับพวกคุณครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะรังแกได้ง่าย ๆ”

เสิ่นชิงซูเหลือบมองโจวอวี๋ชูที่อยู่นอกประตู แม้เสียงไม่ดัง กลับแฝงการข่มขู่ “ก็แค่การวิจารณ์ไม่ใช่เหรอ ฉันก็ทำเป็นเหมือนกัน แต่ถ้าจะเอาเข้าจริง ๆ คุณแน่ใจนะว่าพวกคุณไหว?”

“เสิ่นชิงซู” ฟู่ซือเหยียนหน้าตึง “นี่คุณกำลังข่มขู่ผมเหรอ?”

“ถ้าพวกคุณไม่ได้ทำอะไรผิด คำพูดของฉันก็ข่มขู่พวกคุณไม่ได้”

เสิ่นชิงซูจ้องฟู่ซือเหยียนตรง ๆ แล้วเอ่ยเสียงเย็นเฉียบ “ฟู่ซือเหยียน เป็นคนอย่าได้โลภนัก พวกคุณเอาแล้วเอาอีก ท่าทางโลภมันทุเรศจริง ๆ!”