บทที่ 29

โจวอวี๋ชูลมหายใจติดขัด หน้าซีดตัวโคลง ดวงตาบริสุทธิ์คู่นี้มีหมอก

เสิ่นชิงซูมองดูอย่างเยือกเย็น นับในใจ

หนึ่ง สอง สาม...

โจวอวี๋ชูหลับตาแล้วล้มตัวร่างบอบบางลงกับพื้น

“เสี่ยวชู!”

ฟู่ซือเหยียนอุ้มโจวอวี๋ชูที่หมดสติ มองเสิ่นชิงซูแวบหนึ่งแล้วจึงสาวเท้ายาวออกไป

เสิ่นชิงซูมองดูอย่างไม่แยแสตลอดกระบวนการ ในใจปราศจากริ้วอารมณ์อีก

ทุกครั้งที่โจวอวี๋ชูเป็นลมจะเหมาะเจาะทุกที ก็เพราะว่าฟู่ซือเหยียนลดไอคิวตัวเองลงต่ำเพราะความรักถึงได้มองไม่ออก

เธอปิดประตูห้องพักผู้ป่วย หลับตาลงแล้วสูดลมหายใจลึก ๆ

“อาซู”

พอได้ยินเสียง เสิ่นชิงซูจึงลืมตาขึ้น สบกับตาแดงระเรื่อของแม่

“อาซู ลูกกับทนายฟู่มันยังไงกันแน่?” พอเจียงเยว่หลานพูดคำนี้ออกมาก็รีบเสริม “แม่ไม่ได้สงสัยลูก แม่แค่เป็นห่วงลูก”

เสิ่นชิงซูเดินมากุมมือของแม่ “แม่คะ ที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกแม่ เพราะคิดว่ามันใกล้จะจบลงแล้ว ไม่คิดว่าจะทำให้แม่พลอยเป็นห่วงไปด้วยจริง ๆ แต่ถ้าหนูรู้ว่าจะเกิดเรื่องพวกนี้ตามมา งั้นหนูจะบอกกับแม่ตั้งแต่ทีแรก”

เจียงเยว่หลานพอเดาออกได้ราง ๆ “ดังนั้นลูกกับทนายฟู่คือ...”

เสิ่นชิงซูใบหน้าราบเรียบ ตอนนี้พูดถึงฟู่ซือเหยียนอีกครั้ง หัวใจของเธอกลายเป็นเถ้าถ่านนานแล้ว “เรากำลังทำเรื่องหย่ากันค่ะ”

……

ห้องพักผู้ป่วยวีไอพีชั้นบนสุด

โจวอวี๋ชูบนเตียงผู้ป่วยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ฟู่ซือเหยียนยืนอยู่หน้าหน้าต่างหันหลังให้เตียง รูปร่างสูงตรง แผ่กลิ่นอายกีดกันคนรอบตัว

แต่ให้แค่เงาหลังอย่างนี้ ก็ทำให้โจวอวี๋ชูลุ่มหลงไม่หยุด

เธอยันตัวขึ้นมานั่ง แล้วเรียกเขาเบา ๆ “ซือเหยียน”

ฟู่ซือเหยียนได้ยินจึงหันหน้ามา “ฟื้นแล้วเหรอ”

ใบหน้าของเขาเฉยชา น้ำเสียงก็เย็นชาเหมือนกัน

โจวอวี๋ชูอึ้ง “คุณ คุณเป็นอะไรไปคะ?”

ฟู่ซือเหยียนมองผู้หญิงอ่อนแอบริสุทธิ์บนเตียงผู้ป่วย แววตาหนักอึ้ง “เสี่ยวชู วันนี้คุณผลีผลามแล้ว”