ตอนที่ 30
บทที่ 30
September 18, 2026
ตกบ่าย จู่ ๆ เสิ่นชิงซูก็ได้รับอีเมลจากอาจารย์ที่ปรึกษา นอกจากจะแปลกใจแล้ว ที่มากกว่าคือความตื้นตันใจ
เธอนึกว่าอาจารย์ที่ปรึกษาจะทิ้งเธอไปนานแล้ว
หลังจากดูรูปเสร็จ เสิ่นชิงซูก็รวบรวมความกล้าโทรศัพท์หาอาจารย์ที่ปรึกษา
หลังจากโทรศัพท์ดังสามครั้งก็มีคนรับสาย
เสิ่นชิงซูกำโทรศัพท์แน่น น้ำเสียงตื่นเต้น “อาจารย์...”
“อาจารย์เจี่ยงกำลังต้อนรับแขกคนสำคัญอยู่”
เสิ่นชิงซู “...”
“คุณคือเสิ่นชิงซูสินะ?” น้ำเสียงผู้ชายปลายสายยโส “เห็นรูปพระพุทธรูปแกะสลักกระเบื้องเคลือบแล้วใช่ไหม?”
ถึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร แต่คนที่รับสายแทนอาจารย์ที่ปรึกษาได้ น่าจะเป็นคนที่อาจารย์ที่ปรึกษาไว้ใจ
“เห็นแล้วค่ะ” เสิ่นชิงซูน้ำเสียงธรรมดา “คุณคือใครคะ?”
“เวินจิ่งซี” อีกฝ่ายแนะนำตัว “เป็นนักศึกษาอัจฉริยะที่อาจารย์เจี่ยงพอใจที่สุดในตอนนี้!”
เสิ่นชิงซู “...”
รู้สึกเหมือนมีอะไรแอบแฝงอยู่
“อาจารย์เจี่ยงคิดอยู่แล้วว่าคุณต้องโทรมา เขาให้ผมบอกคุณว่าช่วงนี้ทีมโบราณคดีชาติขุดเจอสุสานปลายราชวงศ์ซ่งแห่งหนึ่ง วัตถุโบราณที่เอาออกมาเวลานี้เสียหายหนักมาก ต้องรีบระดมนักบูรณะศิลป์ที่มีพรสวรรค์และความเป็นมืออาชีพระดับสูงโดยด่วน”
เสิ่นชิงซูฟังเขาพูดต่อเงียบ ๆ
“อาจารย์เจี่ยงบอก ถึงผมกับคุณจะเป็นตัวเลือกประเภทที่มีพรสวรรค์เหมือนกัน แต่คุณไม่ได้ก้าวหน้าเหมือนผม ดังนั้นเขาจึงอยากเห็นฝีมือคุณก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ”
เสิ่นชิงซู “...พระพุทธรูปแกะสลักกระเบื้องเคลือบในรูปก็คือโอกาสพิสูจน์ความสามารถของฉันในครั้งนี้ ใช่ไหมคะ?”
“ถูกต้อง แต่คุณเลือกที่จะปฏิเสธได้ อาจารย์เจี่ยงไม่ฝืนใจ”
“ฉันทำได้ค่ะ” เสิ่นชิงซูน้ำเสียงแน่วแน่ “คุณส่งวัตถุโบราณมาเถอะ”
“วัตถุโบราณชิ้นนี้ล้ำค่ามาก ผมต้องเอาไปส่งให้คุณเอง อีกอย่าง อาจารย์เจี่ยงบอกแล้ว ต้องให้ผมจับตาดูคุณตลอดเวลา”
“ได้ค่ะ” เสิ่นชิงซูพูด “คุณแอดไลน์ฉันมา แล้วฉันจะส่งที่อยู่ให้คุณ”
ผู้ชายปลายสายหัวเราะ “มาถึงก็ให้ผู้ชายแปลกแอดไลน์คุณ คุณนี่ง่ายจังเลยนะ!”
เสิ่นชิงซูชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงน้ำเสียงอีกฝ่ายจะประทับใจมีเสน่ห์มาก แต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ดี
จึงตอบกลับไปเรียบ ๆ ว่า “เป็นแค่ความจำเป็นของงานเท่านั้น” ก็วางสาย
รอสองสามนาที เสิ่นชิงซูเปิดไลน์ออก
เวินจิ่งซีส่งคำขอเป็นเพื่อนมาแล้ว