บทที่ 282

ฟู่ซือเหยียนอึ้ง

“คุณไม่คู่ควรเป็นพ่อเขาด้วยซ้ำ!”

เสิ่นชิงซูเงื้อมือ ตบดังสนั่นฉาดหนึ่งเข้าอย่างจังที่ใบหน้าของฟู่ซือเหยียน…

“คุณมันเสแสร้งจริง ๆ! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณกับโจวอวี๋ชู ลูกฉันก็ไม่ต้องเผชิญกับเรื่องทั้งหมดนี่หรอก! ตบนี้ ให้ลูกชายฉัน!”

‘เพียะ’ สิ้นเสียงตบฉาดที่สอง…

“ตบนี้ ให้แม่ฉัน!”

‘เพียะ’ สิ้นเสียงตบฉาดที่สาม…

“ตบนี้ ให้ตัวฉันเอง!”

ฟู่ซือเหยียนก้มหน้า รับฝ่ามือของเสิ่นชิงซูเต็ม ๆ สามครั้งโดยไม่หลบเลี่ยง

เขาที่หยิ่งทะนงมาตลอด เวลานี้ก้มหน้านิ่ง มือทั้งสองข้างลำตัวกำหมัด

เสิ่นชิงซูหน้าอกกระเพื่อม หายใจหอบแรง หากวินาทีนี้เธอมีมีดเล่มหนึ่งในมือ เธอต้องจ้วงแทงเข้าไปที่อกฟู่ซือเหยียนอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อยอย่างแน่นอน!

เธอเกลียดชังเขา แทบอยากให้เขาหายไปจากโลกนี้เดี๋ยวนี้!

“ฟู่ซือเหยียน คุณแย่งลูกชายไป ฉันยอมรับมันแล้ว แต่ลูกสาวฉัน คุณไม่มีสิทธิ์แย่งไปจากฉันอีก ตั้งแต่คืนนี้ไป เราสองแม่ลูกกับคุณขาดกัน!”

เสิ่นชิงซูเบนสายตากลับมา หันหลังกลับเดินไปข้างหน้า

ที่ด้านหลัง มีคนกำลังเรียกเธออยู่

เสิ่นชิงซูได้ยินไม่ค่อยชัด ร่างกายเหมือนเหยียบปุยนุ่นอยู่ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพร่าเลือน…

“อาซู!”

“เสิ่นชิงซู!”

ฟู่ซือเหยียนพุ่งไปด้านหน้ารับตัวเสิ่นชิงซูที่จะล้มลงที่พื้นไว้

เสิ่นชิงซูไม่รู้สึกตัว ชุดคนไข้ที่สวมอยู่ด้านล่างถูกเลือดย้อมจนแดงฉานในพริบตา

“เรียกหมอเร็วเข้า!”

ฟู่ซือเหยียนอุ้มเธอแล้ววิ่งพุ่งตรงไปที่ห้องฉุกเฉิน…

ทุกที่ที่ผ่าน ทิ้งรอยเลือดที่กระแทกสายตาไว้…

……

ฉินเยี่ยนเฉิงกับเฉียวซิงเจียเพิ่งลงจากเครื่องบินก็เห็นว่ามีโทรศัพท์ที่ไม่ได้รับหลายสิบสาย