บทที่ 283

ตอนที่ฉินเยี่ยนเฉิงมาเฉียวซิงเจียมาถึง ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพอดี

หัวหน้าหวังเดินออกมา ถอดหน้ากากออก ส่ายหัวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ พวกเราพยายามเต็มที่แล้ว”

ในชั่วพริบตา โลกทั้งใบราวกับเงียบงันโดยสิ้นเชิง

ไป๋เจี้ยนเหวินขาทรุดทันที เวินจิ่งซีพยุงเธอไว้ได้ทัน “อาจารย์แม่!”

“อาซู อาซูของพวกเรา…” ไป๋เจี้ยนเหวินเอามือปิดปากร้องไห้ตะโกนว่า “อาซูของเราอายุแค่นี้ ทำไมเธอจากไปเร็วอย่างนี้ล่ะคะ เป็นไปไม่ได้ หัวหน้าหวัง ฉันขอร้องคุณละ ช่วยเธออีกครั้งเถอะนะคะ…”

“อาจารย์ไป๋ ทำใจดี ๆ นะคะ ฉันทำเต็มที่แล้วจริง ๆ ”

ฟู่ซือเหยียนยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเคว้งคว้าง

ข้าง ๆ เขา หัวหน้าหวังอธิบายให้ไป๋เจี้ยนเหวินฟังว่าทำไมช่วยเสิ่นชิงซูไว้ไม่ได้…

ไป๋เจี้ยนเหวินไม่อยากยอมรับ

เสียงร่ำไห้ร้องตะโกนดังกังวานอยู่ในหูเขา

ฟู่ซือเหยียนไม่เชื่อ

เสิ่นชิงซูจะตายได้ยังไง?

ฟู่ซือเหยียนยิ้มมุมปาก เขาหัวเราะ แต่ดวงตากลับแดงก่ำเป็นอย่างมาก “เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อ…”

เขาพึมพำ เดินผ่านหน้าหัวหน้าหวังเข้าไปทางห้องฉุกเฉิน

ฉินเยี่ยนเฉิงเห็นสถานการณ์ก็ปล่อยมือเฉียวซิงเจียทันที ตามไปคว้าตัวฟู่ซือเหยียนไว้ “นายทำอะไรน่ะ?”

ฟู่ซือเหยียนหันมา เห็นว่าเป็นฉินเยี่ยนเฉิง ก็เหมือนกับว่าเห็นความหวังสุดท้าย กล่าวอย่างร้อนใจ “นายมาได้จังหวะพอดี พวกเขาบอกว่าเสิ่นชิงซูตายแล้ว จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ?”

ฉินเยี่ยนเฉิงขมวดคิ้ว มองที่เขา “ฟู่ซือเหยียน นายใจเย็น ๆ หน่อย…”

“เสิ่นชิงซูต้องแกล้งตายเพื่อสลัดฉันทิ้งแน่ ๆ ”

ฟู่ซือเหยียนหัวเราะเย้ยหยันหนึ่งที “เธอต้องใช้อุบายเพราะกลัวฉันแย่งลูกสาวไปจากเธอแน่ ๆ เธอเกลียดฉันขนาดนั้น เธอใช้วิธีสุดขั้วขนาดนี้เพื่อให้หลุดพ้นจากฉันก็เป็นเรื่องปกติ…”

“ฟู่ซือเหยียน นายหยุดพูดได้แล้ว” ฉินเยี่ยนเฉิงสีหน้าเคร่งขรึม “ที่นี่เป็นโรงพยาบาลที่ได้มาตรฐาน พวกเขาไม่ทำอะไรแบบนี้หรอก…”