บทที่ 33

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้วนิด ๆ สายตากวาดมองไปทางโจวอวี๋ชู

โจวอวี๋ชูรู้สึกถึงสายตาของเขาจึงแหงนหน้ามองด้วยสายตาใสซื่อ ก่อนจะพูดเสียงอ่อน “วันนี้รองเท้าส้นสูงมันกัดน่ะค่ะ”

ฟู่ซือเหยียนไม่ได้พูดอะไร แต่หันไปมองเสิ่นชิงซู

เสิ่นชิงซูมองตรงไปด้านหน้าด้วยสีหน้าเย็นชาและเดินเฉียดตัวฟู่ซือเหยียนไป เธอยังถึงขั้นว่าไม่ปรายตามองฟู่ซือเหยียนสักนิด

ดวงตาเรียวยาวของฟู่ซือเหยียนมองไปด้านหน้า นัยน์ตาดำขลับปราศจากอารมณ์แม้แต่น้อย

โจวอวี๋ชูปล่อยมือออก

“ผู้หญิงที่เดินผ่านไปเมื่อกี้สวยจัง!”

กู้จิ้นเชินผิวปาก “ทีแรกกะไปคุยสักหน่อย สุดท้ายดันเห็นเธอเดินเข้าห้องวีไอพีของพวกเสิ่นเยี่ยนอิ๋งไป การเล่นผู้หญิงของพวกเสิ่นเยี่ยนอิ๋งสกปรกจะตาย ฉันกลัวติดโรค ช่างเถอะ”

พอได้ยินอย่างนี้ ฉินเยี่ยนเฉิงก็มองไปทางฟู่ซือเหยียนตามจิตใต้สำนึก

ฟู่ซือเหยียนใบหน้าเย็นชามองอารมณ์ไม่ออก

แต่ฉินเยี่ยนเฉิงยังรู้สึกว่าระหว่างฟู่ซือเหยียนกับเสิ่นชิงซูไม่ธรรมดา

นี่คือสัญชาตญาณของผู้ชายที่มองผู้ชาย

“นายไม่รู้อะไรยังพูดส่งเดชอีก” ฉินเยี่ยนเฉิงเหลือบมองกู้จิ้นเชินทีหนึ่ง “นั่นพี่สาวของเสิ่นเยี่ยนอิ๋ง ถึงพวกเขาพี่น้องจะไม่ค่อยถูกกันก็เถอะ”

“คนตระกูลเสิ่นเหรอ?” กู้จิ้นเชินประหลาดใจมาก “ตระกูลเสิ่นที่ใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องมือผูกสัมพันธ์เครือญาติของตระกูล พี่สาวของเสิ่นเยี่ยนอิ๋งหน้าตาดีขนาดนี้ กลับเก็บตัวด้วยเหรอ?”

“ดูเหมือนว่าคุณเสิ่นจะตัดขาดกับตระกูลเสิ่นนานแล้วละ” โจวอวี๋ชูมองกู้จิ้นเชิน แล้วพูดเตือนเสียงอ่อน “อาเชิน คุณเสิ่นลำบากมากนะ นายอย่ารังแกเธอล่ะ”

“อ้อ!” จู่ ๆ กู้จิ้นเชินก็นึกขึ้นได้ “ลูกสาวถูกทิ้งของตระกูลเสิ่นที่โด่งดังในเน็ตเมื่อหลายวันก่อนก็คือเธอเหรอ?!”

“อาเชิน!” โจวอวี๋ชูขมวดคิ้ว น้ำเสียงจริงจัง “นายอย่าว่าคุณเสิ่นแบบนี้นะ เธอกับแม่ของเธอเป็นคนน่าสงสาร”

“จิ๊!” กู้จิ้นเชินหัวเราะไม่ยี่หระ “เธอกล้ายั่วซือเหยียน ทำไมยังน่าสงสารอีกล่ะ?”

“อาเชิน!”