บทที่ 34

ฟู่ซือเหยียนสอดมือเข้ากระเป๋าข้างหนึ่ง ดวงตาเรียวยาวหรี่ลง มองโจวอวี๋ชูแล้วพูดเสียงเรียบ “กลับไปแล้วนอนเร็วหน่อย”

พูดจบเขาก็ปิดประตูรถ

เสียงปิดประตูรถไม่เบาไม่หนัก กลับทำให้โจวอวี๋ชูตกใจแน่นิ่งไปหลายวินาทีกว่าจะตอบสนอง

รถออกตัวไปแล้ว เธอปรับลดกระจกหน้าต่างชะโงกศีรษะออกไปหาฟู่ซือเหยียน กลับเงาหลังเขาเดินขึ้นบันไดเลื่อนไป

“เสี่ยวเส้า จอดรถ”

เส้าชิงคือผู้ช่วยคนสนิทของฟู่ซือเหยียน ติดตามฟู่ซือเหยียนมาหลายปี รู้จักมองสีหน้าที่สุด

ฟู่ซือเหยียนในคืนนี้อารมณ์ไม่ดีชัดเจน

เส้าชิงมองโจวอวี๋ชูจากกระจกมองหลังทีหนึ่ง “คุณโจว คุณชายฟู่ให้ผมต้องส่งคุณถึงบ้านอย่างปลอดภัย คุณอย่าทำให้ผมลำบากใจเลยนะครับ”

พอโจวอวี๋ชูได้ยินก็ก้มหน้าลง กำมือแน่นเงียบ ๆ

......

ในห้องวีไอพีสีสันแพรวพราว ร่างอรชรของเสิ่นชิงซูยืนอยู่ตามลำพัง

โต๊ะด้านหน้าเธอวางเหล้าฤทธิ์แรงสิบแก้วเต็ม ๆ

เหล้าขาว เหล้านอก หรือเหล่าผสมก็มีหมด

“ถ้าเธอดื่มเหล้าพวกนี้หมด ฉันก็จะคุยกับเธอ เป็นยังไง?”

เสิ่นเยี่ยนอิ๋งนั่งไขว่ห้างอยู่กลางโซฟา โอบซ้ายกอดขวา มองเสิ่นชิงซูด้วยความหยิ่งผยองที่สุด “หรือไม่ก็เห็นแก่ความเป็นพี่น้องแท้ ๆ ฉันจะเพิ่มตัวเลือกให้เธอ”

เสิ่นชิงซูคออ่อน ในห้องวีไอพีนี้มีแต่ผู้ชายเสเพล ถ้าเธอดื่มเหล้าพวกนี้ เกรงว่าควบคุมสถานการณ์หลังจากนี้ไม่ได้

“ทางเลือกที่สองคืออะไร?”

“เธอดูสิ หนุ่ม ๆ พวกนี้เป็นคุณชายตระกูลดังทั้งนั้น อย่าว่าฉันที่เป็นน้องชายไม่ช่วยเธอ เธอชอบยั่วผู้ชายไม่ใช่เหรอ? มา หนุ่ม ๆ พวกนี้เธอเลือกยั่วได้ตามใจชอบ แค่เธอตกได้คนหนึ่ง ไม่ว่าเธอจะขออะไร ฉันที่เป็นน้องจะรับปากหมด!”