บทที่ 36

“ฟู่ซือเหยียน คุณคงไม่คิดว่าคุณทำดีกับฉันหน่อยแล้ว ฉันจะเป็นพี่เลี้ยงให้คุณกับโจวอวี๋ชูฟรี ๆ แบบโง่ ๆ หรอกนะ?”

เสิ่นชิงซูพูดพลางหัวเราะอย่างเย็นชา “พูดความจริง พอคิดว่าฉันเลี้ยงลูกของโจวอวี๋ชูมาห้าปี ฉันก็อยากอ้วก!”

ฟู่ซือเหยียนเหยียบเบรกแรง ๆ

เสียงเบรกดึงขึ้นยามกลางคืน

รถเมย์บัคจอดข้างทาง

“เสิ่นชิงซู ซืออวี่เห็นคุณเป็นแม่จริง ๆ”

ฟู่ซือเหยียนมองเสิ่นชิงซูจากกระจกมองหลัง “คุณไม่คิดว่าตัวเองพูดอย่างนี้มันมากเกินไปเหรอ?”

เสิ่นชิงซูเลี่ยงสายตาของเขา มือที่ทิ้งอยู่ข้างตัวกำแน่น

เธอรู้ว่าฟู่ซืออวี่บริสุทธิ์ และไม่เคยพาลโกรธฟู่ซืออวี่

แต่ตอนนี้เธอจำเป็นต้องพูดแบบนี้

เสิ่นชิงซูใบหน้าเย็นชาคงเดิม “ฉันแค่พูดตามความจริงเท่านั้น”

ฟู่ซือเหยียนแค่นเสียงเย็น ดวงหน้าหล่อเหลาดำทะมึน ขณะกำลังจะพูดก็มีสายเข้า

โจวอวี๋ชูโทรศัพท์มา

เขาชะงักแล้วรับสาย “เสี่ยวชู...คุณอย่าเพิ่งใจร้อน ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ฟู่ซือเหยียนวางสายแล้วหันไปมองเธอ

ยังไม่ทันพูดก็ได้ยินเสิ่นชิงซูพูดขึ้น “เปิดประตู ฉันจะลง”

ฟู่ซือเหยียนเม้มริมฝีปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ปลดล็อกประตู

เสิ่นชิงซูผลักประตูรถลงไปโดยตรง

พอปิดประตู รถเมย์บัคก็เคลื่อนตัวออกไป

เสิ่นชิงซูยิ้มเย็นชา ต่อให้เธอพูดมากเท่าไรก็สู้คำเดียวของโจวอวี๋ชูไม่ได้

เฉียวซิงเจียพูดถูก เมืองเป่ยไม่มีใครโชคดีไปกว่าโจวอวี๋ชูอีกแล้ว!

ที่นี่ไม่ไกลจากตัวเมือง เสิ่นชิงซูจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเรียกรถแกร็บ

จู่ ๆ ข้างหน้าก็มีไฟรถส่องมา

สบตาเล็กน้อย เสิ่นชิงซูจึงใช้มือบัง

แลนด์โรเวอร์เข้ามาใกล้เธอช้า ๆ

พอรถจอดสนิท ประตูรถฝั่งคนขับก็เปิดออก ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ

เขาปิดประตูรถดัง ‘ปัง’ ด้วยความโกรธบางส่วน

“เสิ่นชิงซู!”

ชายหนุ่มตัวสูงขายาว อยู่ในชุดลำลอง ตอนนี้ใบหน้าที่หล่อระดับไอดอลดังในวงการบันเทิงเต็มไปด้วยความโกรธ

เสิ่นชิงซูมองชายหนุ่มตรงหน้า ลังเลเล็กน้อย ขมวดคิ้วนิด ๆ “คุณคือ...เวินจิ่งซี?”

เวินจิ่งซีโมโหจนหัวเราะ “หายากนะ คุณยังจำผมได้! ผมยังนึกว่าคุณคิดฉลองปีใหม่จนถึงวันที่แปดแล้วถึงจะไปรับผมที่สนามบินซะอีก?”

เสิ่นชิงซู “...”