บทที่ 41

หลังจากส่งเวินจิ่งซีถึงห้องพักในโรงแรมแล้ว เสิ่นชิงซูก็รีบกลับไปที่โรงพยาบาล

อาการของเจียงเยว่หลานยังนับว่าคงที่ เพียงแต่เอาแต่โวยวายว่าจะออกจากโรงพยาบาลให้ได้

ทุกคนยังคงปิดบังเรื่องอาการป่วยของเธอไว้ ตั้งใจว่าจะรอให้แผนการรักษาได้ข้อสรุปที่ชัดเจนก่อนแล้วจึงจะบอก

เมื่อปลอบเจียงเยว่หลานจนสงบลงแล้ว เสิ่นชิงซูก็ไปหาฉินเยี่ยนเฉิง

ฉินเยี่ยนเฉิงไม่ได้อยู่ที่ห้องทำงานของแพทย์ พยาบาลที่เข้าเวรกับเขาบอกว่าเขาอยู่ในห้องผ่าตัด น่าจะอีกชั่วโมงหนึ่งถึงจะเสร็จ

เสิ่นชิงซูพยักหน้า ตั้งใจว่าค่อยกลับมาอีกครั้งในภายหลัง

ตอนที่เดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล เกือบจะชนเข้ากับเสิ่นเยี่ยนอิ๋งที่เดินออกมาจากห้องพยาบาล

ทั้งคู่สบตากัน เสิ่นชิงซูถึงกับนิ่งงันไปเล็กน้อย

ไม่นึกว่าจะได้เจอเสิ่นเยี่ยนอิ๋งที่นี่

และสิ่งที่ทำให้เธอคาดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ ใบหน้าที่บวมเป่งราวกับหัวหมูของเสิ่นเยี่ยนอิ๋ง

“ช่างเป็นคู่เวรคู่กรรมกันจริง ๆ!” เสิ่นเยี่ยนอิ๋งแค่นเสียงเย็นชาอย่างไม่สบอารมณ์ แต่กลับกระทบกระเทือนแผลที่มุมปากจนเจ็บปวดเสียจนสีหน้าบิดเบี้ยว

“บ้าเอ๊ย...” เขาโมโหจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ จ้องมองเสิ่นชิงซูอย่างเคียดแค้น “เธออย่าคิดว่าเกาะฟู่ซือเหยียนแล้วจะได้อยู่อย่างสุขสบายไร้กังวลนะ! เสิ่นชิงซู เธอก็ภาวนาให้การตรวจความเข้ากันไม่สำเร็จแล้วกัน ไม่อย่างนั้นละก็ ได้มีวันที่เธอคุกเข่าอ้อนวอนฉันแน่!”

เสิ่นเยี่ยนอิ๋งทิ้งท้ายคำพูดอำมหิตไว้เพียงเท่านั้นก็เดินจากไปอย่างฉุนเฉียว

เสิ่นชิงซูหันกลับไป มองแผ่นหลังของเสิ่นเยี่ยนอิ๋งที่เดินห่างออกไป พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตรวจความเข้ากัน?

เสิ่นเยี่ยนอิ๋งมาตรวจความเข้ากันเหรอ?

ฟู่ซือเหยียนให้เขามาเหรอ?

จะเป็นไปได้อย่างไร!

เขาไม่เคยชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น อีกทั้งตอนนี้ยังอยู่ในสถานะที่กำลังจะหย่าร้างกันแล้ว ผลประโยชน์ในฐานะสามีภรรยาที่จะเกี่ยวโยงกันก็ไม่มีอีกต่อไป

ฟู่ซือเหยียนไม่มีเหตุผลที่จะช่วยเธอ...

“หมอฉิน”