บทที่ 42

“คุณวางใจได้เลยครับ คุณเป็นเพื่อนของหมอเฉียว ทั้งยังเป็นคนที่ซือเหยียนใส่ใจเป็นพิเศษ ผมย่อมต้องดูแลอย่างดีเป็นพิเศษแน่นอน”

คนที่ฟู่ซือเหยียนใส่ใจเป็นพิเศษงั้นเหรอ?

เสิ่นชิงซูได้แต่รู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี

แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กล่าวขอบคุณอีกครั้ง แล้วจึงจากไป

ฉินเยี่ยนเฉิงยืนอยู่ที่ประตูห้องทำงาน มองแผ่นหลังของเสิ่นชิงซูที่เดินจากไป ด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนยากจะคาดเดา

จากการพบเจอกันหลายครั้ง เขามั่นใจแล้วว่าเสิ่นชิงซูจงใจทำเป็นไม่สนใจฟู่ซือเหยียน

ขณะที่ท่าทีของฟู่ซือเหยียนก็น่าสับสนเหลือเกิน

บรรยากาศระหว่างคนสองคนนี้มันช่างไม่ปกติเอาเสียเลย!

ฉินเยี่ยนเฉิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วกดโทรออกหาเฉียวซิงเจีย...

...…

ระหว่างทางกลับ เสิ่นชิงซูมีอาการใจลอยอยู่ตลอดเวลา

เธอไม่เข้าใจว่าฟู่ซือเหยียนทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร

เมื่อกลับมาถึงห้องผู้ป่วย สิ่งแรกที่เสิ่นชิงซูเห็นคือกระเช้าผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ใครมาเหรอ?”

“กลับมาได้จังหวะพอดีเลย” เจียงเยว่หลานกวักมือเรียกเธอ “อาซู มานี่สิ”

เสิ่นชิงซูเดินไปนั่งลงข้างเตียง

“กระเช้าผลไม้นี่เมื่อกี้มีชายหนุ่มแซ่เส้าคนหนึ่งนำมาให้ บอกว่าเป็นคำสั่งของทนายฟู่”

เสิ่นชิงซูชะงักไป “เขาได้พูดอะไรอีกไหมคะ?”

“เปล่า” เจียงเยว่หลานกล่าว “แค่บอกให้แม่ทำใจให้สบายพักฟื้นร่างกายให้ดี”

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว

ฟู่ซือเหยียนจะทำอะไรกันแน่?

“อาซู นี่ทนายฟู่หมายความว่ายังไง? เขาคบกับคุณโจวแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้พวกลูกก็กำลังจะหย่ากันแล้ว ทำแบบนี้มันทำให้ใจคอแม่ไม่ดีเลย”

“แม่ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ” เสิ่นชิงซูปลอบ “ฟู่ซือเหยียนอาจจะแค่แสดงความห่วงใยในฐานะคนเคยรู้จักกัน ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

“อย่างนั้นเหรอ?” เจียงเยว่หลานมองเสิ่นชิงซู แล้วย้ำอีกครั้ง “ในเมื่อพวกลูกจะหย่ากันแล้ว ก็ทำให้มันเด็ดขาดไปเลย อย่าไปยุ่งเกี่ยวกันอีก คุณโจวเป็นดารา แม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องแบบคราวก่อนอีก มันจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของลูกมากนะ”