บทที่ 66

คฤหาสน์เหยาเยว่

ฟู่ซืออวี่งอแงอยากปั้นตุ๊กตาหิมะ แต่เพราะร่างกายของโจวอวี๋ชูอ่อนแอมากจึงออกไปเล่นกับเขาไม่ได้ ฟู่ซือเหยียนจึงต้องออกโรงเอง

โจวอวี๋ชูนั่งอยู่ในห้องซันรูมชั้นสองกำลังมองดูสองพ่อลูกเล่นกันอย่างอบอุ่น ความอ่อนโยนและพึงพอใจเอ่อล้นออกมาทางสายตา

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาไม้สั่นขึ้นมา

เป็นโทรศัพท์ของฟู่ซือเหยียน

โจวอวี๋ชูเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เห็นว่าเป็นสายเข้าจากฉินเยี่ยนเฉิง เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย

คิดถึงคลิปที่เห็นในโซเชียลเมื่อครู่นี้ขึ้นมา โจวอวี๋ชูก็เหลือบสายตามองฟู่ซือเหยียนที่อยู่ในสวนหน้าบ้านแวบหนึ่ง

จากนั้น เธอก็วางโทรศัพท์มือถือคืนกลับไปบนโต๊ะเหมือนเดิม ก่อนจะยกชาดอกไม้ที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมา จิบละเลียดอย่างผ่อนคลายสบายใจ

......

ภายในโรงพยาบาล ฉินเยี่ยนเฉิงกดโทรไปห้าสายติดกันแล้วก็ยังไม่มีคนรับ

“แปลกแฮะ ทำไมซือเหยียนก็ไม่รับสาย?”

“เขาคงไม่ได้จงใจไม่รับสายหรอกนะ?” เฉียวซิงเจียพูดอย่างร้อนใจ “สงสัยจะเดาออกว่าคุณโทรหาเพราะเรื่องอาซูแน่เลยถึงได้จงใจไม่รับสายแบบนี้!”

“ซือเหยียนไม่ใช่คนแบบนี้” ฉินเยี่ยนเฉิงตอบอย่างมั่นใจ “เขาอาจจะติดธุระอยู่พอดีมั้ง…”

“ช่างเถอะ! ฉันคงหัวเสียจนไม่เหลือสติแล้วมั้ง ถึงได้ตั้งความหวังกับฟู่ซือเหยียน!” เฉียวซิงเจียถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “ฉันจะลองไปดูที่ตระกูลเสิ่นเอง”

“คุณคนเดียวจะไหวเหรอ?” ฉินเยี่ยนเฉิงดึงเธอไว้ “ให้ผมไปด้วยดีกว่าไหม?”

เฉียวซิงเจียคิดจะปฏิเสธอีกฝ่ายว่าไม่ต้องลำบากหรอก แต่ทันใดนั้นเธอฉุกคิดถึงพฤติกรรมของคนตระกูลเสิ่นพวกนั้นขึ้นมาได้ก่อน

ตระกูลฉินนับเป็นตระกูลทรงอิทธิพลในเมืองเป่ยสูงพอสมควร ฉินเยี่ยนเฉิงเองก็สนิทกับฟู่ซือเหยียนด้วย ถ้าเกิดพาฉินเยี่ยนเฉิงไปด้วย ในจังหวะคับขันขึ้นมาเขาอาจจะพอช่วยอะไรได้บ้าง!

คิดได้ดังนี้ เฉียวซิงเจียก็พยักหน้า “ขอบใจนะ ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนหมอฉินพาฉันไปที่นั่นหน่อยแล้ว!”

ฉินเยี่ยนเฉิงพยักหน้า คิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พยาบาลคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

“หมอฉินคะแย่แล้วค่ะ คนไข้เตียงยี่สิบแปดตอนนี้ไม่ได้สติแล้วค่ะ!”

เตียงยี่สิบแปด!

เฉียวซิงเจียอุทานอย่างตื่นตระหนก “น้าเจียงไม่ใช่เหรอ?!”

ฉินเยี่ยนเฉิงพูดปลอบ “ใจเย็นนะ ผมรีบไปดูอาการก่อน!”

เจียงเยว่หลานอาการกำเริบเฉียบพลันจนหมดสติไป ฉินเยี่ยนเฉิงลงมือกู้ชีพด้วยตัวเอง