บทที่ 67

เฉียวซิงเจียเห็นคลิปแวบเดียวความดันก็พุ่งถึงสองร้อยเลยทันที!

เธอถาม “คลิปนี้มาจากไหน?”

“เหมือนจะหลุดออกมาจากในแชตกลุ่มของพวกทายาทไฮโซค่ะ แต่ว่าตอนนี้กระจายว่อนโซเชียลแล้ว”

เฉียวซิงเจียล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาและต่อสายหาฉินเยี่ยนเฉิงทันที

ฉินเยี่ยนเฉิงรับอย่างเร็ว และชิงพูดขึ้นก่อนว่า “คุณเห็นคลิปนั่นแล้วใช่ไหม?”

เฉียวซิงเจียชะงักไป “คุณก็เห็นแล้วเหรอ?”

“อืม” ฉินเยี่ยนเฉิงพูด “ตอนนี้ผมลงมาที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินแล้ว คุณลงมาเลยนะ อยู่ตรงโซนซี”

“ค่ะ!”

หลังจากวางสาย เฉียวซิงเจียก็ตรงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินทันที

ขณะเดียวกัน เจียงเยว่หลานที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ตอนนี้ลืมตาขึ้นช้า ๆ

“อาฉิน”

น้าฉินรีบลุกเข้ามาหาทันที “ว่าไงคะ คุณเป็นยังบ้าง? ดื่มน้ำสักหน่อยไหมคะ?”

“ฉันอยากกลับบ้าน”

น้าฉินขมวดคิ้ว “คุณยังอาการไม่ดีขึ้นเลยจะกลับบ้านได้ยังไงคะ?”

“อีกสี่วันก็จะถึงวันส่งท้ายปีแล้ว ฉันอยากกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้าน”

“งั้นต้องรอให้คุณเสิ่นกลับมาก่อนแล้วค่อยปรึกษาเรื่องนี้กันอีกทีนะคะ!”

“ถ้าฉันกลับไปแล้ว เดี๋ยวเธอก็กลับไปที่บ้านเอง”

เจียงเยว่หลานยันตัวเองขึ้นมาจากเตียง ก่อนจะมองน้าฉิน นัยน์ตาแดงรื้น “อาฉิน พวกเธอปิดบังฉันกันหมด แต่นี่มันโรคมะเร็งนะ ถ้าเมื่อเช้าหมอแซ่โจวคนนั้นไม่หลุดปากพูดออกมา จนถึงตอนนี้ฉันก็คงจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นโรคมะเร็ง!”

น้าฉินผงะไป!

นานครู่ใหญ่กว่าที่เธอจะตั้งสติกลับมาได้ “คุณ คุณรู้หมดแล้วเหรอคะ…”

“พวกเธอไม่ควรปิดบังฉันเลย ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย ป่วยเป็นโรคมันก็แค่รักษาที่ควรรักษา พวกเธอไม่เห็นจะต้องทำตื่นตูมแบบนี้เลย”

“คุณคิดแบบนี้จริงเหรอคะ?” น้าฉินพิจารณาเจียงเยว่หลาน

“เธอช่วยโทรหาซิงซิงทีนะ บอกเธอว่า เรื่องมะเร็งเม็ดเลือดขาวน่ะฉันรู้แล้ว ฉันจะให้ความร่วมมือในการรักษาเต็มที่ แต่ช่วงข้ามปีไม่ว่าอย่างไรก็ควรได้กลับไปฉลองที่บ้านถึงจะเป็นสิริมงคล เพราะงั้นขอแค่ไม่กี่วันเอง ให้ฉันได้กลับบ้านไปฉลองปีใหม่กับอาซูดี ๆ สักครั้งเถอะนะ”

น้ำเสียงของเจียงเยว่หลานนิ่งสงบ ไม่มีท่าทีสะเทือนใจอะไรกับโรคมะเร็งเลยแม้แต่น้อย

น้าฉินรู้สึกว่าที่เธอพูดมาก็มีเหตุผลอยู่หน่อย ๆ