บทที่ 98

เฉียวซิงเจียช่วยเสิ่นชิงซูทำเรื่องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลก่อน จากนั้นก็พาเธอไปที่ห้องผู้ป่วยเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดของโรงพยาบาล

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็ทำการตรวจร่างกายเบื้องต้นอีกสองสามอย่าง

ผลตรวจจะออกในอีกครึ่งชั่วโมง

เวลาแห่งการรอนั้นยาวนานและทรมาน เสิ่นชิงซูยืนอยู่ริมหน้าต่าง ไม่พูดอะไรสักคำ

เฉียวซิงเจียและเวินจิ่งซีอยู่เป็นเพื่อนเธอเงียบ ๆ ไม่ได้เข้าไปรบกวน

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ผลตรวจออกมา ทุกอย่างเป็นปกติ สามารถทำการผ่าตัดได้

ในขณะเดียวกัน ทางห้องผ่าตัดก็ส่งข่าวมาว่าเตรียมพร้อมแล้ว

“อาซู” เฉียวซิงเจียเรียกเธอ “เราต้องไปที่ห้องผ่าตัดแล้วนะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ขนตาของเสิ่นชิงซูก็สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมา

เฉียวซิงเจียเดินเข้ามาสวมกอดเธอ “ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง”

เสิ่นชิงซูตอบรับเสียงเบา “อืม”

เวินจิ่งซียืนเงียบอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

ทั้งสามคนมาถึงหน้าห้องผ่าตัด เวินจิ่งซีหยุดเดิน

เฉียวซิงเจียควงแขนเสิ่นชิงซูเดินเข้าไป ประตูห้องผ่าตัดปิดลงอย่างหนักหน่วง

......

ศาลประชาชนเมืองเป่ย ผู้พิพากษาทุบค้อนตัดสิน ประกาศให้คดีข่มขืนผู้เยาว์คดีนี้ โจทก์เป็นฝ่ายชนะคดี!

ฟู่ซือเหยียนเดินออกจากห้องพิจารณาคดี พ่อแม่ของเหยื่อวิ่งตามออกมา

“คุณทนายฟู่ ขอบคุณครับ!”

สามีภรรยาวัยกลางคนที่มีใบหน้าซูบผอมและแต่งตัวเรียบง่ายคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมทั้งกล่าวขอบคุณและโขกศีรษะคำนับฟู่ซือเหยียน

คิ้วของฟู่ซือเหยียนกระตุกเล็กน้อย เขารีบเข้าไปประคองคนทั้งสองขึ้นมา

สีหน้าของเขาเคร่งขรึม น้ำเสียงทุ้มต่ำ “นี่เป็นหน้าที่ที่ผมในฐานะทนายความต้องทำ พวกคุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้”

“ในเมืองใหญ่อย่างเมืองเป่ย ไม่มีใครกล้าช่วยพวกเราเลย มีแต่คุณทนายฟู่เท่านั้น...” แม่ของเหยื่อร้องไห้น้ำตานองหน้า “คุณคือผู้มีพระคุณอย่างสูงของเรา เป็นผู้ช่วยชีวิตของครอบครัวเรา!”