ตอนที่ 4
04- คุกคาม NC20+
November 4, 2026
มิลินเดินตรงไปยังโรงจอดรถ ที่เธอดันจอดไว้ไกลพอสมควร ขณะที่เธอเดินออกมาเธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอรู้สึกว่าเหมือนมีคนกำลังเดินตามมาอยู่ เธอจึงตัดสินใจหยุดฝีเท้าและหันหลังกลับไปมองด้านหลังทันที แต่เธอก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่า
“นี่เรา คิดมากไปเองเหรอ” เธอยังคงรู้สึกไม่แน่ใจ บวกกับท่ามกลางบรรยากาศที่น่าวังเวงตอนนี้ ทำให้มิลินตัดสินใจรีบเดินเร็วขึ้นมากกว่าเดิม
“กรี๊ดดดด!!” มิลินหลับตากรีดร้องดังลั่น เมื่อมีมือหนามากระชากแขนเธออย่างแรงจนหน้าของเธอปะทะกับอกแกร่ง ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูรถ
คาร์เตอร์ไม่รอช้า มือหนารีบรั้งตัวหญิงสาวเข้ามาแนบชิดตัว และกอดรัดเอวบางไว้แน่น ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะซุกเข้าที่ซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอพร้อมเอ่ยเสียงกระซิบ
“ไง...?”
มิลินชะงักไปทันทีเมื่อรู้สึกคุ้นกับน้ำเสียงที่ได้ยิน เธอรีบลืมตาขึ้นมามองใบหน้าคนที่อยู่ตรงซอกคอ ก่อนจะพบว่านี่คือคุณคาร์เตอร์นี่นา...
คาร์เตอร์ที่เห็นหญิงสาวนิ่งไป ก็ค่อยๆเลื่อนใบหน้าออกมาสบตาหวานกับเธอตรงๆ มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่ามันจะเจ็บ มิลินเองก็จ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก เพราะเธอรู้สึกกลัว ลัเธอก็ไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลังจะทำอะไร และต้องการอะไรจากเธอ
“คะ..คุณคาร์เตอร์” หญิงสาวเอ่ยชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“หืม..มิลิน...”
“คะ..คุณ..มีอะไรเหรอคะ?”
“เธอ...เคยลองทำ...ในรถรึเปล่า”
“คุณ...คุณพูดเรื่องอะไร?”
“หึ เธอ...ไม่เข้าใจเหรอ? งั้น...ฉันพูดอีกครั้งก็ได้นะ”
"อึกก..!" มิลินลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อเขาแสยะยิ้มร้าย พร้อมดวงตาคมสุดแสนเจ้าเล่ห์
“ฉัน...อยากเล่นกับเธอในรถ”
“คุณ...คุณพูดบ้าอะไร!”
“..หืม..ต้องทวนอีกเหรอ..”
“ฉะ...ฉันไม่เล่นกับคุณหรอกนะคะ ปะ...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” มิลินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัด เธอพยายามดีดดิ้น เพื่อหวังว่าจะหลุดพ้นจากการกอดรัดของผู้ชายตรงหน้า
คาร์เตอร์รีบเอื้อมมือไปเปิดประตูรถของมิลิน แล้วผลักเธอเข้าไปที่เบาะหลังทันที ส่งผลให้กระโปรงของเธอที่สวมใส่ร่นขึ้นมาที่โคนขาอ่อน เผยให้เห็นความเนียนขาวอย่างใกล้ตา
“อ๊ายยย อึก!” มิลินรู้สึกจุกที่ท้อง เมื่อโดนผลักเข้ามากระแทกกับเบาะรถอย่างแรง ไม่รอช้าคาร์เตอร์รีบตามเข้ามาปิดประตู และขึ้นคร่อมร่างบางทันที
“นี่คุณ..จะทำอะไร!”
คาร์เตอร์แทรกตัวเข้ากลางหว่างขาเรียวสวยคู่นั้น และรวบแขนของเธอทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวได้
“ปล่อยนะ!”
“ชู่..” น้ำเสียงของมาเฟียหนุ่มที่เหมือนกำลังปลอบประโลมเธอ มันช่างตรงกันข้ามกับกระทำของเขาโดนสิ้นเชิง
“ฉัน...ขอชิมเธอหน่อยนะ..” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าของคาร์เตอร์ มันยิ่งทำให้คนฟังนั้นรู้สึกหวาดกลัว
“คะ..คุณบ้าไปแล้วเหรอ”
“ใช่ ฉันมันบ้า!”
“อือ..ปะ...ปล่อยฉันนะ กะ...กรี๊ดดดดดด... อุ๊บ!”
คาร์เตอร์โน้มใบหน้าลงมาจูบประกบริมฝีปากอวบอิ่มทันที มิลินเม้มริมฝีปากเข้ากันแน่นเมื่อมาเฟียหนุ่มพยายามที่จะรุกล้ำสอดเรียวลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากของเธอ
คาร์เตอร์ที่เห็นแบบนั้นจึงกัดที่ริมฝีปากล่างของมิลินอย่างแรง ทำให้เธออ้าปากส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
“โอ๊ยย!”
คาร์เตอร์จึงใช้จังหวะนี้สอดเรียวลิ้นสากเข้าไปตวัดเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นเล็กของเธอด้วยความหื่นกระหายอย่างไม่นึกรังเกียจ
การกระทำที่อุกอาจนี้ ทำให้มิลินกลั่นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอพยายามสะบัดหน้าหนี หยาดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มนวลขาว เมื่อเรี่ยวแรงของเธอไม่สามารถต่อต้านผู้ชายคนนี้ได้เลย
“อืมส์~” ฝ่ามือหนาบีบเคล้นเข้าที่เต้านมใหญ่อย่างแรง เพื่อหวังระบายอารมณ์กระสันที่มันเพิ่มทวีคูณ และยิ้งได้เห็นน้ำตาของเธอ มันก็ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี
ร่างบางดีดดิ้นไปมา เมื่อเขาเลื่อนมือหนาลงต่ำลวงเข้าไปในใต้กระโปรงตัวสวย และชั่วพริบตาเขาก็กระชากแพนตี้ตัวจิ๋วออกมาอย่างแรง ส่งผลให้เนื้อผ้าบางบาดที่ผิวขาวของเธอจนเกิดเป็นรอยแดงยาว
"อื้อออออ!"
ไม่รอช้ามือหนาลวงเข้าไปสัมผัสกลีบกุหลาบสาวที่ปิดสนิท เขาใช้นิ้วกลางแหวกตามรอยแยกกลีบนั้นออก แล้วถูไปตามร่องสาวซ้ำๆ พยายามจะยัดนิ้วเรียวยาวเข้าไปในร่องที่คับแน่นของเธอ จนน้ำหวานสีใสเริ่มผลิตไหลซึมออกมา