05- หลบภัย

[Part มิลิน]

@คอนโด พริบพราว 22.30

ฉันรีบขับรถตรงไปคอนโดของพริบพราว เพื่อนสนิทของฉันด้วยความเร็วทันที พอมาถึงฉันก็รัวเคาะประตูห้องเพื่อนสนิทเสียงดังโดยไม่สนใจว่ามือตัวเองจะเจ็บรึเปล่า

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

"มาแล้วค่า มาแล้ว~ ใครเนี่ยมาเคาะประตูรัวขนาดนี้" พริบพราวบ่นอุบอิบ รีบวิ่งมาเปิดประตูตามจังหวะเร่งรีบของคนหน้าห้อง

"อ๊ะ.....ยัยลิน ! " พริบพราวเปิดประตูออกมาด้วยความแปลกใจ เมื่อพบว่าเป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง ที่ตอนนี้หน้าตาดูไม่สู้ดีนัก

ฉันรีบเดินพรวดพราดเข้ามาในห้องกดล็อกประตูห้องยัยพราวอย่างแน่นหนา แล้วฉันก็เดินตรงเข้าไปนั่งที่โซฟาตัวยาว แบบไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องเรียกเชิญ และน้ำตาของฉันที่เหือดแห้งหายไปก่อนหน้านี้ มัน...กำลังจะไหลออกมาอีกครั้ง

"ฮึก.... ฮือออออ" ไวกว่าความคิดน้ำตาของฉัน ก็ไหลออกมาเป็นสาย เมื่อภาพเหตุการณ์เลวร้ายก่อนหน้านี้ฉายซ้ำเข้ามาในหัวของฉันอีกครั้ง

"ลิน....แกเป็นอะไร ทำไม?...แกถึงร้องไห้" พราวเดินเข้ามาสวมกอดฉันทันทีที่พูดจบประโยค ซึ่งมันยิ่งทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิม จนผ่านไปราวๆสิบนาทีที่เพื่อนรักนั่งกอดปลอมฉันอยู่เงียบๆ โดยไม่ถามอะไรเลย

"ลินแกโอเครึยัง" พราวเริ่มถามฉันขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเสียงร้องไห้ของฉันเริ่มหยุดลง

"อืมๆ " คราวนี้ฉันตัดสินใจเล่าเรื่องราวเลวร้ายที่พึ่งเจอให้กับพราวเพื่อนสนิทของฉันฟัง ซึ่งมันทำให้พราวตกใจมากๆ

"แก...เขาทำตัวเหมือนพวกมาเฟียเลยอะ"

"มาเฟียเหรอ?"

"ใช่! ก็พวกทำตัวเหนือกฎหมายไง ยิ่งถ้ามีอิทธิพลมากๆนะ จะอุ้มใครทีเรื่องเงียบไม่มีใครกล้ายุ่งหรอก เขาถึงกล้าท้าให้แกไปแจ้งตำรวจแบบนั้นไง"

"......."

"แล้วแกจะเอายังไงต่อ คุณคาร์เตอร์แม่งขู่แกขนาดนั้น" ยัยพราวถามฉันพานทำหน้าเครียดไปด้วย

"ฉันไม่รู้...ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย นอกจากมาหาแก"

"เฮ้อออ....จะแจ้งตำรวจก็ไม่ได้ ถ้างั้นแกก็ย้ายมาอยู่กับฉันไปก่อน หรือ จะให้ฉันไปนอนเป็นเพื่อนแกที่คอนโดก็ได้ สองหัวก็ดีกว่าหัวเดียวนะ"

"อืม...ขอบคุณแกมากนะ ฉันคงขอพักกับแกก่อนแล้วกัน แต่ฉันคงขอรบกวนแกไม่นานหรอก ฉันขอแค่ให้สภาพจิตใจฉันดีกว่านี้หน่อยก็พอ"

"ไม่เป็นไรแก อยู่นานได้เท่าที่แกต้องการเลย เดี๋ยวฉัน...คิดค่าห้องแกด้วย คืนละ450 บาท ฟรีwifi และน้ำอุ่นด้วยนะจ๊ะ โอเคมั้ย..คิก..คิก.."

"คิก..คิก.." คำพูดของยัยพราวทำให้ฉันอดหัวเราะตามไม่ได้เลยจริงๆ ยังน้อยตอนนี้ยัยพราวก็พยายามพูดเปลี่ยนเรื่อง ซึ่งมันก็ทำให้ฉันกลับมามีรอยยิ้มและลืมเรื่องที่เลวร้ายไปได้เหมือนกัน

"งั้น...ฉันขอโทรหามินก่อนแล้วกันนะ"

"ตามสบายเลยแก"

ฉันสูดหายใจลึก เหนื่อยล้าทั้งกายทั้งใจ ก่อนจะกดโทรหามินนี่—น้องสาวที่ฉันรักที่สุด อย่างน้อยแค่ได้ยินเสียงเธอ ฉันก็น่าจะมีแรงหายใจต่อไปอีกหน่อย

เพียงไม่กี่วินาที เสียงรอสายถูกตัดด้วยเสียงติ๊ดเบาๆ

ติ๊ด

"หาว~ ว่าไงคะพี่สาวคนสวย...." น้ำเสียงงัวเงียของมินนี่ดังขึ้นมา เธอน่าจะเพิ่งสะลึมสะลือตื่นตามประสาคนที่ยังห่มผ้านุ่มอยู่บนเตียง แต่สำหรับฉัน…ได้ยินเสียงเธอแล้วใจมันโคตรจะอ่อนลง

"........."ฉันเงียบไปชั่วอึดใจ เหมือนทุกความรู้สึกที่พยายามฮึดไว้กำลังจะพังลงมา

"ฮัลโหล.... พี่ลินยังอยู่ในสายไหมคะ พี่รินได้ยินหนูรึเปล่า"

"ดะ...ได้ยินจ๊ะ ได้ยิน"

มินนี่เงียบไปเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากงัวเงียเป็นจริงจังแทบจะทันที

"....พี่ลินเป็นอะไรคะ ทำไมน้ำเสียงเป็นแบบนั้น พี่ลิน...ร้องไห้อยู่เหรอ..."

คำถามนั้นเหมือนดึงสลักบางอย่างในอกฉัน จนลมหายใจสะดุด ฉันไม่รู้ว่าควรพูดอะไรก่อน ทุกอย่างที่เจอ ทุกความกลัว ความโกรธ ความอึดอัด มันเหมือนจะแตกออกมาเป็นพันเสี่ยงในหัวเดียวกัน

"ปะ...เปล่าจ๊ะ พอดีพี่เป็นหวัดนิดหน่อยน่ะ"

"เหรอคะ...แล้วพี่ลินกินยารึยังคะ ไปหาหมอแล้วรึยัง พี่ลินอยู่คนเดียวได้ไหม" มินนี่รัวคำถามใส่พี่สาวสุดที่รักของเธอด้วยความเป็นห่วง

"ระ...เรียบร้อยแล้วจ๊ะ พอดีพี่เรื่องสำคัญอยากจะโทรมาหามินนิดหน่อยน่ะ คือช่วงนี้...มินไปไหนมาไหนต้องระวังให้มากๆนะ อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาด และจะไปไหนต้องรายงานคุณแม่ก่อนทุกครั้ง ถ้าเจอคนแปลกหน้าก็ห้ามคุยด้วย.."

"ห๊าา...ที่โทรมาหาน้องดึกๆดื่นๆเพราะเรื่องนี้เองเหรอคะ คิก..คิก"

"......."