ตอนที่ 4
ตอนที่ 4 ก้าวสู่เมืองลู่โจว
September 30, 2026
หยวนเสี่ยวผิงเดินลงมาจากม้าและพุ่งตัวเข้ามาหาฟางหลีม่านทันทีเมื่อนางยืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมระหว่างที่คณะเดินทางได้จอดเพื่อให้ม้าได้พัก
“ตามเจ้าทันจนได้ คิดไม่ถึงว่าจะมาเร็วเช่นนี้”
“ท่านโหวน้อยนี่ท่าน…มาท่องเที่ยวหรือ”
“ข้าหรือ ข้าก็ตามเจ้าไปที่ลู่โจวอย่างไรเล่าจะพูดเช่นไรดี ข้ามีจวนอยู่ที่นั่นและท่านพ่อเองก็วานให้ข้าไปดูแลกิจการผ้าไหมที่นั่นสักหน่อยจะเรียกว่าบังเอิญก็ได้กระมัง”
“หึหึ ช่างบังเอิญได้จังหวะดีเสียจริงเลยนะ”
“หลีม่านเจ้าจะไปที่ใด แล้วถ้าไปที่ลู่โจวแล้วเจ้าจะพักที่ใดงั้นหรือ คงไม่ใช่ค่ายทหารหรอกนะ ข้าว่าอย่างไรแล้วเจ้าไปพักกับข้าที่จวนสกุลหยวน...”
“ท่านตาข้าเองก็มีจวนที่นั่น ขอโทษด้วยท่านโหวน้อยข้าไม่ไปกับท่าน เราเพียงแค่บังเอิญมาพบกันเท่านั้น ม้าของข้าพักพอเมื่อใดก็จะรีบเดินทางทันที”
“ไม่เอาน่าหลีม่าน เจ้ากับข้าก็จะไปทางเดียวกันอยู่แล้ว ข้าเองก็พาคนคุ้มกันมามากเดินทางหลาย ๆ คนปลอดภัยกว่านะ”
“เจียวจูข้ารู้สึกปวดหัวขอไปพักบนรถม้าหน่อยพร้อมแล้วก็มาบอกข้าก็แล้วกัน”
“อ้าว เดี๋ยวสิหลีม่าน ข้า…”
“ท่านโหวเจ้าคะ คุณหนูข้าพูดชัดเจนแล้วหวังว่าท่านจะไม่ตามนางไป ถึงอย่างไรคุณหนูข้าในตอนนี้ก็เป็นว่าที่คู่หมั้นท่านอ๋องนะเจ้าคะท่านควรจะให้เกียรตินาง เว้นระยะห่างเสียหน่อยก็ดีเจ้าค่ะ”
“นี่เจ้า…. ข้าก็ยังไม่ทันได้ล่วงเกินอะไรนางเสียหน่อย ไม่เคยทำด้วย”
“เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวเจ้าค่ะ”
เจียวจูเดินตามหลีม่านเข้าไปที่รถม้า ขบวนคุ้มกันของสกุลฟางต่างหันมามองท่านโหวน้อยแต่พวกเขาก็ไม่พูดอะไรมากเพราะถึงอย่างไรเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นบุตรของท่านเจ้าเมือง
“คอยดูไปเถอะ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะไม่หวั่นไหวกับข้าเลยสักนิดฟางหลีม่าน”
คณะเดินทางของหลีม่านเดินทางออกมาจากซีโจวจนเกือบจะถึงเมืองลู่โจวแล้ว อารมณ์ที่สดชื่นของหลีม่านถูกรบกวนโดยหยวนเสี่ยวผิงที่เอาแต่ตามนางทุกครั้งที่คณะเดินทางของนางหยุดพัก จนนางแทบจะไม่อยากลงจากรถม้าทั้ง ๆ ที่แต่ละสถานที่นั้นเหมาะกับการชื่นชม
“ชาติก่อนข้าไปทำอะไรผิดกับเขาไว้หรืออย่างไรกันนะ เขาถึงได้ตามติดข้าเช่นนี้”
“คุณหนูเจ้าคะ แต่หากไม่นับเรื่องที่ท่านโหวน้อยทำตัวน่ารำคาญตลอดเวลาที่เดินทางมานี้เขาก็ช่วยเหลือคนของเราไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ ทั้งต่อรองกับผู้คุมด่านไหนจะอาหาร ที่พักดี ๆ ที่…”
“เจียวจู เจ้าก็เป็นไปกับเขาด้วยหรือ”
“เปล่านะเจ้าคะ ข้าก็แค่พูดตามที่เห็นเท่านั้น ข้ารู้ดีว่าคุณหนูปักใจชื่นชอบท่านอ๋องแต่ว่าคนโหดร้ายคลั่งสงครามเช่นนั้นจะรักใครเป็นหรือเจ้าคะ”
กระโจมแม่ทัพ
“ ฮัดชิ่ว !!”
“ท่านอ๋อง เป็นหวัดหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เปล่า แค่รู้สึกคันจมูกเท่านั้นมีรายงานจากกองทัพที่แม่น้ำเซียงหรือยัง”
“กำลังพลของเราถอยออกมาตั้งรับตามแผนพ่ะย่ะค่ะ และเป็นไปตามคาด พวกมันหลงกลคิดว่าเราถอยเพราะสู้ไม่ได้และข้ามฝั่งมาจนกลับไม่ทันถูกเราล้อมโจมตีไม่เหลือเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“อีกอย่างงานนี้ได้ม้าของฝั่งข้าศึกกลับมาอีกสองร้อยสามสิบสามตัว เป็นม้าศึกที่เหมาะสำหรับเดินทางปีนเขา”
“รองแม่ทัพเจ้า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าจัดการให้คนของเราฝึกม้าที่เหลือให้ดีแล้วอย่าลืมตรวจสอบด้วยว่าปลอดภัยหรือไม่ที่จะใช้พวกมัน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ต้าเป่า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าพาทหารไปห้าสิบนาย ไปตรวจสอบให้เรียบร้อยว่าไม่หลงเหลือข้าศึกดูให้แน่ใจว่าพวกมันซุ่มกำลังเอาไว้หรือไม่แล้วอย่าให้พวกมันรู้ตัว”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ครั้งนี้ท่านอ๋องวางแผนการได้อย่างแยบยล เราใช้เพียงกองหนุนที่เข้าไปปราบข้าศึกกลับชนะได้รวดเร็ว”
็