ตอนที่ 5 แรกพบในรอบเจ็ดปี

“เจ้าว่าอะไรนะ!!”

“ท่านตาท่านก็รู้ว่าข้ามาที่นี่เพื่อสิ่งใด ข้าเองก็อยากจะพบพี่ใหญ่กับ…ว่าที่คู่หมั้นของข้าเสียหน่อย ในเมื่อจะต้องเป็นว่าที่พระชายาแล้วเหตุใดจะไปไม่ได้”

“เจ้าคิดว่าที่นั่นเป็นอะไร สนามเด็กเล่นหรืออย่างไรไม่เอาน่าเหยาเหยา อย่าให้ตาต้องทำผิดต่อแม่ของเจ้า เพียงแค่เจ้าเดินทางมาที่นี่นางก็ร้อนใจจะแย่อยู่แล้ว”

“ท่านตาเจ้าคะ หากท่านไม่ยอมให้ข้าไปถึงอย่างไรข้าก็ต้องแอบไปอยู่ดี”

“นี่เจ้า!!”

“ท่านก็รู้นิสัยข้าดีนี่เจ้าคะ เลือดของข้ากึ่งหนึ่งมาจากสกุลหมอเทวดา อีกกึ่งหนึ่งเป็นขุนพลกอบกู้แผ่นดิน ข้าไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายหรอกเจ้าค่ะ”

“เฮ้อ…แต่ว่าเจ้าจะไปเพิ่มภาระให้พี่ชายเจ้าหรือไม่ เขาจะเป็นห่วงหากรู้ว่า…”

“ท่านก็อย่าบอกพี่ใหญ่สิเจ้าคะ แค่ท่านไม่บอกพวกเขาและส่งข่าวให้พวกเขารู้ว่าข้าปลอดภัยอยู่ที่จวนท่าน เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว”

“นี่เจ้า…เจ้าคงไม่ได้คิดแผนการนี้มาตั้งแต่ออกจากซีโจวหรอกนะ”

ตงมู่ฟานมองหลานสาวอย่างรู้ทันความคิด เขาเลี้ยงนางมาตั้งแต่เด็กเหตุใดจะไม่รู้นิสัยของนาง

“ท่านตา หลานเป็นทายาทของหมอที่เก่งที่สุดในสามแคว้น ท่านจะไม่ให้โอกาสข้าได้ใช้วิชาที่ท่านสอนเลยหรือเจ้าคะ”

“เจ้านะเจ้า คำพูดหว่านล้อมนี่ไปเอามาจากที่ใดนักนะ ฮึ!!”

“เอามาจากท่านอย่างไรเจ้าคะ จะมีผู้ใดเก่งกว่าท่านตาของข้าอีกเจ้าคะ”

“ช่างฉอเลาะนัก ก็ได้ข้ายอมแพ้เจ้าแต่ว่าเจ้าต้องรับปากข้าว่าจะดูแลตัวเองให้ดี ข้าจะส่งคนไปคุ้มกันเจ้าเงียบ ๆ”

“เจ้าค่ะ ท่านตาข้ารักท่านตาที่สุดเลย”

“หึ จนได้สิน่า”

ตงมู่ฟานหลงกลคำหว่านล้อมของหลานสาวสุดที่รักเสียจนได้ เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่กลัวที่ต้องส่งนางไปแต่ก็เหมือนที่มารดาของนางรู้เช่นกัน หลานสาวคนนี้มีสายเลือดครึ่งหนึ่งเป็นนักรบมีหรือที่นางจะอยู่เฉย ๆ เมื่อรู้ว่าพี่ใหญ่ของนางกำลังมีภัยอยู่ที่นอกเมืองนั่น

วันถัดมา

คณะหมอและยาที่จะเดินทางไปที่ค่ายของท่านอ๋องเตรียมพร้อมตั้งแต่เช้ามืด หลีม่านที่สวมชุดหมอสีอ่อนเดินมาสมทบกับคณะเดินทางที่หน้าจวน ครั้งนี้นางต้องเดินทางไปกับหมอและยาโดยไม่ให้เจียวจูเดินทางไปด้วยเหตุเพราะหากว่าพี่ใหญ่นางเห็นเจียวจูก็จะรู้ทันทีว่านางไปที่นั่น ดังนั้นนางจึงให้เจียวจูอยู่ที่จวนของท่านตา

“เจ้าต้องจำเอาไว้ให้ดี อย่าให้ผู้ใดจับได้โดยเด็ดขาดเพราะกฎของกองทัพเข้มงวดมากเข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะท่านตาข้าทราบแล้ว”

“เช่นนั้นก็รีบเดินทาง คนเจ็บมีจำนวนมากเจ้าต้องพยายามอยู่ใกล้ ๆ พี่ชายของเจ้าเอาไว้ให้ดี”

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

“เดินทางเถอะ ไปถึงมืดมากจะไม่ดี”

“คุณหนูเหตุใดไม่ให้ข้าไปกับท่านด้วยเจ้าคะ”

“เจียวจูเจ้าไปคงไม่เหมาะจะทำให้พี่ใหญ่จับได้เสียเปล่า ๆ ท่านตาข้าฝากดูแลเจียวจูด้วยนะเจ้าคะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกเจ้ารีบเดินทางเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

หลีม่านออกเดินทางแต่เช้าเพราะระยะทางจากที่ท่านตานางอยู่กับค่ายทหารของฟางอี้หลงใช้เวลาเกือบสองชั่วยามหากเดินทางด้วยรถม้า แต่หากขี่ม้าจะย่นระยะเวลาได้อีกครึ่งหนึ่ง แต่เพราะมียามาด้วยจึงทำให้การเดินทางต้องใช้รถม้า

ค่ายชายแดนลู่โจว

“ท่านหมอ ข้างหน้านี้แหละขอรับ”

“อืม เช่นนั้นก็เอาป้ายนี้ไปแจ้งเถอะ”

หลีม่านหยิบป้ายสกุลตงให้ทหารออกไปมอบให้กับทหารที่เฝ้าหน้าค่าย ก่อนที่คณะเดินทางของนางจะค่อย ๆ เข้ามาถึงในค่ายทหาร เมื่อก้าวเท้าลงจากรถม้าหลีม่านก็ใจเต้นแรงทันที ห้าปีที่นางไม่เคยพบกับพี่ใหญ่ของนางเลย จากวันที่เป็นเด็กจนเติบโตมาตอนนี้เขาคงจะจำหน้านางไม่ได้แล้ว

“พวกเจ้ามัวทำอะไรกันอยู่ไหนล่ะหมอน่ะ อยู่ที่ใด”