ตอนที่ 173 ข้ารักษาได้ / ตอนที่ 174 กู้ซี

ตอนที่ 173 ข้ารักษาได้

ไป๋จื่อเริ่มโมโหแล้ว ที่นางเกลียดที่สุดก็คือคนไข้ที่ยอมแพ้

นางถลาไปยังด้านหน้าประตูเรือนของเมิ่งหนาน ใช้เท้าหนึ่งถีบเปิดประตู ก่อนจะเข้าไปโดยที่ยังไม่ได้ถอดรองเท้าด้วยซ้ำ

เมิ่งหนานที่นั่งซึมกะทืออยู่บนเตียงเห็นนางบุ่มบ่ามเข้ามา ก็ล้มลงนอนลงบนเตียงเสียเลย หันหลังให้กับนาง

ไป๋จื่อเร่งฝีเท้าเดินไปที่ข้างเตียง มองเมิ่งหนานที่กำลังหันหลังให้นาง ในใจมีไฟกองหนึ่งสุมอยู่ “ใต้เท้าเมิ่ง ท่านตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ โทษที่วันนั้นข้าพาท่านไปยังภูเขาลั่วอิง ทำให้ท่านต้องบาดเจ็บเช่นวันนี้หรือ”

อีกฝ่ายพลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความซีดเซียวบนใบหน้าทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกปวดใจนัก เขาส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้าไม่ได้กล่าวโทษเจ้า นี่ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

“ในเมื่อไม่ได้กล่าวโทษข้า แล้วเหตุใดท่านไม่ยอมพบข้า” ไป๋จื่อถาม

อีกฝ่ายตาละห้อย กลบความเจ็บปวดในแววตาเอาไว้ “ข้าเพียงไม่รู้ว่าควรพูดอะไรกับเจ้า”

นางอยากต่อว่าเขายิ่งนัก แต่เห็นท่าทางของเขาแล้ว นางก็ทำได้แต่อดกลั้นเอาไว้ แล้วถอนใจออกมาในที่สุด นางเข้าไปใกล้เขา ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ “ยื่นมือมา”

เมิ่งหนานจนใจ ทำได้แค่ยื่นมือซ้ายออกไปแต่โดยดี

บนมือซ้ายของเขาพันผ้าสีขาวเอาไว้ ทำให้มองไม่เห็นสภาพบาดแผล

ไป๋จื่อใช้มือหนึ่งประคองหลังมือของเมิ่งหนานไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งคลายผ้าพันแผลออกอย่างรวดเร็ว ครั้นบาดแผลฉกรรจ์ปรากฏสู่สายตา นางก็พลันสะดุ้งตกใจ

เอ็นข้อมือของเขาขาดจริงดังว่า แรงกัดของเสือน่าตื่นตะลึงยิ่ง หากไม่ใช่เพราะหูเฟิงและองครักษ์จินมาถึงได้ทันกาล มือข้างนี้ของเขาคงจะถูกกัดขาดไปแล้ว

องครักษ์จินเห็นไป๋จื่อจ้องมองบาดแผลพลางเหม่อลอย สีหน้าคลุมเครือไม่ชัดเจน ในใจเขาก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาบ้าง “แม่นางไป๋ บาดแผลของคุณชายนั่น ยังรักษาหายได้หรือไม่”

เมิ่งหนานยิ้มขื่น ช้อนสายตามององครักษ์คนสนิท “เจ้าอย่าทำให้นางลำบากใจเลย เจ้าเคยได้ยินว่าเอ็นข้อมือขาดแล้วรักษาหายได้กี่ครั้งกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ข้าไม่ได้พิการ เพียงแค่ยิงธนูไม่ได้ก็เท่านั้น อย่างมากหลังจากนี้ข้าก็แค่ใช้เพียงกระบี่ นั่นใช้แค่มือขวาก็พอแล้วไม่ใช่หรือ” ประโยคหลังนี้เขากล่าวกับไป๋จื่อ

ขอบตาขององครักษ์จินแดงระเรื่อขึ้นมา “รักษาไม่ได้แล้วจริงหรือ” แม้วรยุทธ์ของคุณชายจะยังไม่นับว่ายอดเยี่ยม แต่ก็ฝึกมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ป้องกันตัวเองได้ดีทีเดียว แต่เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น มือซ้ายย่อมไม่ต่างอะไรกับพิการ ต่อไปไม่ใช่แค่ยิงธนูไม่ได้เท่านั้นแน่

ไป๋จื่อพันผ้าพันแผลบนข้อมือของเมิ่งหนานอีกครั้ง “ข้ารักษาได้”

องครักษ์จินตะลึงงัน จากนั้นก็ดีใจยกใหญ่ “จริงหรือ เจ้ารักษาได้จริงหรือ”

เมิ่งหนานมองไปทางไป๋จื่อ “เจ้าว่าอย่างไรนะ รักษาได้?”

เด็กสาวพยักหน้า “ข้ารักษาได้ เพียงแต่ขาดสิ่งของจำนวนหนึ่ง เมื่อข้าเตรียมของเหล่านั้นเรียบร้อยแล้ว รับรองจะต้องรักษาท่านหายอย่างแน่นอน”

องครักษ์จินดีใจจนเกือบจะกระโดดโลดเต้น “ต้องเตรียมอะไรบ้าง ข้าจะเตรียมให้เอง”

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ท่านเตรียมไม่ได้ ข้าต้องเป็นคนเตรียมเอง วางใจเถอะเจ้าค่ะ เรื่องนี้มอบให้ข้า ข้าจะต้องรักษาเขาให้หาย”

เมิ่งหนานไม่กล้าเชื่อหูตนเองว่าเอ็นข้อมือขาดแล้วยังรักษาได้ “เจ้าพูดจริงหรือ”

นางชำเลืองมองเขา ในดวงตาสดใสแจ่มชัดแฝงความกังวลเจือจาง ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงยิ้มกว้าง “ข้าเคยหลอกท่านเมื่อไรเจ้าคะ”

ใบหน้าของเขาที่นางบอกว่ารักษาได้ นางก็รักษาจนหายแล้ว

ไป๋จื่อผุดลุกขึ้น ยืนมองอีกฝ่าย “พี่เมิ่ง ตั้งสตินะเจ้าคะ อย่าได้มั่นใจว่าข้าจะรักษาได้ ถึงแม้ข้ารักษาไม่ได้จริงๆ เช่นนั้นแล้วชีวิตของท่านจะแหลกสลายเพราะบาดแผลเล็กๆ แค่นี้หรือ หากเป็นเช่นนั้น ชีวิตของท่านก็อาภัพนัก”