ตอนที่ 175 วันดี / ตอนที่ 176 ศตวรรษที่ 23 หลินหยาง

ตอนที่ 175 วันดี

เห็นเมิ่งหนานยอมพูดจาแล้ว กู้ซีจึงรีบเข้ามาใกล้ด้วยความดีใจ “พี่เมิ่ง ข้าได้ยินคนในครัวพูดกันว่าสองวันนี้ท่านไม่ค่อยกินข้าว จึงลงครัวทำอาหารติดมือมาให้ท่านสองสามอย่าง” นางกำชับสาวใช้ด้านหลังให้วางกล่องอาหารไว้บนโต๊ะ ส่วนตนเองเข้าไปใกล้เมิ่งหนานอีก “พี่เมิ่ง ข้าว่าท่านได้รับบาดเจ็บคราวนี้ ใบหน้าดูซูบผอมลงไปมากเลยนะเจ้าคะ”

เมิ่งหนานพยักหน้า “ขอบคุณคุณหนูกู้ที่เป็นห่วง เช่นนั้นเจ้าวางอาหารไว้แล้วกลับไปก่อนเถิด เดี๋ยวข้าหิวจะกินเอง ตอนนี้ข้าอยากพักผ่อน”

เดิมทีกู้ซีอยากอยู่กับเขา มองดูเขากินอาหารสักหน่อย ทว่าเมิ่งหนานกล่าวส่งแขกเช่นนี้ นางก็ไม่อาจรั้งรอไม่ไปได้ ทำได้เพียงนำสาวใช้จากไปอย่างไม่เต็มใจ

องครักษ์จินมองกับข้าวสามอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร แล้วมองม้วนจีตั้นปิ่งที่อยู่ในมือ ยิ้มกล่าวว่า “คุณชาย ในเมื่อคุณหนูกู้นำน้ำใจมาให้ เช่นนั้นม้วนจีตั้นปิ่งนี้ให้ข้ากินดีกว่ากระมัง”

“ฝันไปเถอะ!” เมิ่งหนานลุกขึ้นไปแย่ง แต่ใครจะคิดว่าลุกขึ้นอย่างกะทันหันเช่นนี้ ตัวเขาเองจะสะดุดชายกางเกง ล้มลงบนพื้นอย่างแรง และที่น่าเวทนายิ่งกว่านั้นก็คือ เมื่อครู่ไป๋จื่อเข้ามาไม่ได้ถอดรองเท้า พื้นรองเท้าของนางไม่รู้ว่าเปื้อนอะไรมาบ้าง ทำให้มีรอยดำๆ อยู่บนพื้นเกลื่อนไปหมด ตอนนี้รอยพวกนั้นเปื้อนจมูกของเมิ่งหนานจนหมดสิ้น ครั้นดมดูแล้วก็มีกลิ่นคล้ายกับมูลวัว ‘สดใหม่’…

…

หลังจากไป๋จื่อออกจากที่ว่าการอำเภอ และกลับมาถึงหมู่บ้านหวงถัว นางก็ขังตนเองอยู่ในเรือน ขีดเขียนอยู่บนกระดาษไม่ยอมหยุด

สำหรับนางแล้ว เมิ่งหนานบาดเจ็บไม่สาหัสนัก เพียงต้องทำการผ่าตัดเชื่อมเอ็นข้อมืออย่างง่ายก็เท่านั้น หลังจากเย็บปิดบาดแผลแล้วพักฟื้นอย่างเหมาะสม เขามีความเป็นไปได้ที่จะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอย่างสมบูรณ์ ถึงแม้จะไม่อาจสมบูรณ์เต็มที่ดังเดิม แต่อย่างน้อยก็ฟื้นคืนกลับมาได้แปดส่วน

นี่เป็นการผ่าตัดเล็ก ทว่าในสถานที่เช่นนี้ นางไม่มีอุปกรณ์ผ่าตัดใดที่สามารถใช้ได้ จึงไม่อาจดำเนินการเย็บแผลให้เมิ่งหนาน

นางวาดแบบอุปกรณ์ที่ต้องการบนกระดาษ แต่ไม่มั่นใจว่าในโลกนี้จะมีผู้ใดทำสิ่งที่นางต้องการได้

มีสุภาษิตว่าไว้ เงินหนึ่งเหวินสร้างความลำบากให้วีรบุรุษ[1]

ตอนนี้นางก็ถูกเข็มเย็บหนึ่งเล่ม และด้ายเย็บหนึ่งเส้นทำให้ลำบากเช่นกัน

เข็มเย็บนับว่าหาง่าย แต่ด้ายเย็บจะทำอย่างไรดี ใช่ว่าด้ายอะไรล้วนใช้ได้ หากไม่ระวังจนทำให้เกิดการติดเชื้อ เช่นนั้นก็นับเป็นเรื่องใหญ่ ยิ่งจัดการยากทีเดียว

หากนางนำกล่องปฐมพยาบาลที่ใช้ในโรงพยาบาลมาด้วยก็คงดี ภายในนั้นมีอุปกรณ์ทุกอย่างครบครัน ทำการผ่าตัดขนาดเล็กได้ ไม่น่ามีปัญหาอะไรแม้สักนิด

นางเป็นกังวลจนถึงกลางดึก แต่ก็ยังคงคิดวิธีจัดการเรื่องด้ายเย็บแผลไม่ได้

ลมยามค่ำคืนกลางฤดูร้อนพัดม่านผืนเล็กขึ้น ดวงจันทร์กลมโตลอยคว้างอยู่เหนือท้องฟ้าทางตะวันออกของหมู่บ้าน

ดูท่าวันนี้จะเป็นวันขึ้นสิบห้าค่ำ!

ขึ้นสิบห้าค่ำ เป็นวันที่ดีจริงๆ นางพลันนึกถึงวันที่ตนเองเข้าสู่แคปซูลนอนหลับเพื่อเริ่มเดินทางด้วยจิต นั่นก็เป็นวันขึ้นสิบห้าค่ำเช่นกัน และเป็นวันที่พระจันทร์ลอยอยู่สูงที่สุด

ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นในศตวรรษที่ยี่สิบสาม เหตุใดจู่ๆ นางถึงมายังโลกใบนี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหันนัก จนนางไม่ได้เตรียมใจเลยสักนิด

โชคดีที่นางชินกับชีวิตที่นี่แล้ว และนางมีครอบครัวที่ใส่ใจนางอย่างแท้จริง มีเพื่อน มีความหวังในชีวิต

นางค่อยๆ รู้สึกว่าตนเองพลันตกลงสู่เหวลึก ร่างกายจมดิ่งลงเบื้องล่างไม่ยอมหยุด ราวกับเข้าไปในหลุมดำที่ไร้จุดสิ้นสุด

จนกระทั่งมีเสียงดังโครม นางรู้สึกว่าตนเองตกถึงพื้นแล้ว หรือพูดได้ว่าตกลงบนเตียงนุ่มๆ หลังหนึ่ง

ครั้นลืมตาขึ้น แสงอาทิตย์แยงตาก็ทำให้นางต้องหลับตาลงอีกครั้ง