ตอนที่ 179 ไก่งามเพราะขน / ตอนที่ 180 ข้าจะไม่ออกไป

ตอนที่ 179 ไก่งามเพราะขน

ไป๋จื่อผอมบางเช่นนี้ เมื่อตัวเปียกปอนขึ้นมาแล้ว หากไม่เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าแห้ง จะต้องตากลมจนจับไข้แน่นอน

นางโบกมือ “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่เมิ่ง ท่านมีเสื้อผ้าที่เหมาะกับหูเฟิงหรือไม่ หาให้เขาสักชุดด้วยนะเจ้าคะ”

เมิ่งหนานพยักหน้า “มีสิ ขนาดตัวข้ากับหูเฟิงใกล้เคียงกัน ใส่ของข้าก็ได้ รีบเข้าไปเถอะ”

หูเฟิงอิดออดอยู่บ้าง ถึงแม้เสื้อผ้าจะเปียกโชก เขาก็อยากใส่เสื้อผ้าของตัวเองมากกว่า แต่ทนสายตาจู่โจมของไป๋จื่อไม่ไหว จึงทำได้เพียงตามเมิ่งหนานเข้าไปในเรือนอย่างจนใจ

เมิ่งหนานหยิบชุดชั้นในผ้าไหมทั้งตัวออกมาจากในตู้เสื้อผ้าของตนเอง จากนั้นก็เป็นเสื้อตัวกลางสีฟ้าคราม และเพราะตอนนี้เป็นช่วงฤดูร้อน ชุดคลุมด้านนอกจึงเป็นผ้าโปร่งบ้างปักลายเมฆ ทั้งงดงามและเบาบาง เป็นรูปแบบที่เมิ่งหนานชอบที่สุด และเป็นเสื้อผ้ามาตรฐานของคุณชายตระกูลสูงศักดิ์

เขามีแถบคาดเอวเต็มตู้ หลากสี หลายรูปแบบ สุดท้ายเขาเลือกแถบคาดเอวที่มีสีใกล้เคียงกับสีครามออกมา รวมถึงรองเท้าที่เพิ่งทำขึ้นใหม่คู่หนึ่งด้วย

ใต้เท้าเมิ่งส่งเสื้อผ้า รองเท้า และแถบคาดเอวให้หูเฟิง กำลังคิดจะสอนเขาสวมใส่ ถึงอย่างไรเสื้อผ้าเหล่านี้ก็ไม่เหมือนกับเสื้อผ้าหยาบที่เขาใส่เป็นปกติ ต้องอธิบายวิธีสวมใส่อย่างแน่นอน

แต่หูเฟิงกลับปลดแถบคาดเอวแล้ว เขากล่าวกับเมิ่งหนานว่า “เจ้าจะไม่หลบไปสักหน่อยหรือ”

เมิ่งหนานแค่นหัวเราะ “พูดเหมือนข้าอยากจะดูเจ้าอย่างนั้นแหละ” เขาก็คร้านจะพูดมากความ จึงหมุนกายออกจากด้านใน

หูเฟิงมองเสื้อผ้าเบื้องหน้า ก่อนจะใส่ทุกชิ้นบนร่างกายของตนเองอย่างคุ้นเคย เขาเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นเลือนราง ว่าเมื่อก่อนเขาจะต้องเคยสวมเสื้อผ้าเช่นนี้อยู่บ่อยๆ

หลังจากสวมเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อยแล้ว เขาก็หยิบผ้าขนหนูข้างๆ มาเช็ดหยดน้ำจากบนเรือนผม แล้วมัดเป็นมวยผมอย่างลวกๆ ปล่อยเพียงบางส่วนที่ยังเปียกอยู่ให้ระบ่า จากนั้นก็ออกไปทั้งอย่างนั้น

องครักษ์จินยืมชุดกระโปรงมาชุดหนึ่ง เพิ่งส่งถึงมือของไป๋จื่อ หูเฟิงก็เปิดประตูออกมาแล้ว

สายตาของทั้งสามคนจับจ้องบนเรือนร่างของหูเฟิงในทันที ไม่มีใครละสายตาแม้สักคน

องครักษ์จินถอนใจกล่าว “ว่ากันว่าไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง คำพูดนี้ว่าไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ”

เมิ่งหนานมองหูเฟิง หัวคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือว่าท่าทาง หูเฟิงล้วนไม่ต่างอะไรจากชายหนุ่มจากหมู่บ้านชาวนาทั่วไป ทว่าครั้นถอดเสื้อผ้าหยาบนั้นออก สวมใส่เสื้อผ้าชั้นดีที่งดงาม ก็ราวกับเขาควรจะใส่เสื้อผ้าราคาแพงเช่นนี้มาตั้งแต่เกิด ความสูงส่งจากภายในกายเขาสายหนึ่งทำให้ไม่อาจมองข้ามไปได้

ยามเห็นหูเฟิงเป็นครั้งแรก เขาเคยมีความรู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน ทว่าตอนนี้คิดเพียงตนเองตาฝาดไป กลับคิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะไม่ได้ตาฝาด

ไป๋จื่อยิ้มพลางก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือไปลูบเสื้อผ้าบนกายหูเฟิง “เสื้อผ้าสีนี้ดูดียิ่งนัก”

หูเฟิงไม่มีอารมณ์จะพูดล้อเล่นกับนาง เขาขมวดคิ้วมองนางครั้งหนึ่ง “ยังไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก ต้องรอให้ป่วยก่อนหรืออย่างไร”

เด็กสาวแลบลิ้น นางบ่นอะไรบางอย่างอยู่คำหนึ่ง ก่อนจะรีบเข้าไปในเรือน

เมื่อนางออกมาก็พลันดึงดูดสายตาของชายหนุ่มทั้งสามคน องครักษ์จินกล่าวชมอีกครั้ง “ไก่งามเพราะขน คำพูดนี้ไม่ผิดเลยจริงๆ!”

ไป๋จื่อสวมเสื้อสั้นพื้นสีขาว ปักลายดอกไม้สีชมพู คอเสื้อทับซ้อนกันตรงหน้าอก นางสวมกระโปรงจับจีบยาวกรอมเท้าสีเหลืองอ่อน กระโปรงตัวนี้ค่อนข้างยาว เด็กสาวจึงต้องใช้มือยกกระโปรงขึ้น ยิ้มพลางกล่าวซื่อๆ ว่า “กระโปรงตัวนี้ยาวนัก เดินแล้วไม่ค่อยสะดวก”

รอยฟกช้ำบนใบหน้าก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว ผิวขาวละมุนดั้งเดิมยิ่งดูโดดเด่นภายใต้เสื้อสั้นสีชมพู ขับเน้นความงามของนางให้ชัดแจ้งยิ่งขึ้น แต่น่าเสียดายที่รูปร่างของนางผอมบางอยู่บ้าง

……….

ตอนที่ 180 ข้าจะไม่ออกไป