ตอนที่ 181 โปรเคน / ตอนที่ 182 เจ็บ เบาหน่อย!

ตอนที่ 181 โปรเคน

เขาต้องการอยู่เพื่อดูว่านางจะทำอะไรกันแน่

เอ็นข้อมือที่ขาดไปแล้ว นางจะต่อมันได้อย่างไร

ไป๋จื่อมองหูเฟิง ในใจได้แต่ถอนใจยาวเหยียดครั้งหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรนางล้วนหมดหนทางกับเขา หูเฟิงผู้นี้ลำบากเพียงใดไม่เคยบ่น แต่ก็ใช่ว่าจะต่อกรกับเขาได้ง่ายๆ

และตอนนี้พวกเขาลงเรือลำเดียวกันแล้ว เรื่องบางอย่างอยากปิดบัง แต่เกรงว่าจะปิดไม่อยู่แล้วเช่นกัน ในเมื่อปิดไม่อยู่ เช่นนั้นเปิดเผยสักหน่อยก็แล้วกัน

“ตกลง เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ ทว่าระหว่างที่ข้าทำการรักษาอยู่ เจ้าอย่าได้ขัดจังหวะข้า หากอยากดูก็ทำได้ แต่เจ้าต้องอยู่เงียบๆ ตกลงหรือไม่”

หูเฟิงตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้ เขาไม่มองนางด้วยซ้ำ เพียงกล่าวอย่างไม่ไยดีว่า “ข้าอยู่ก็เพราะอยากอยู่เงียบๆ ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าอยู่เพราะอยากทำอะไรเล่า”

อยากทำอะไร ก็อยากดูว่าวิชาแพทย์ของข้าเป็นอย่างไร มีความสามารถรักษาอาการความจำเสื่อมของเจ้าได้หรือไม่ ข้าจะไม่รู้ว่าใจในของเจ้ามีความคิดเช่นนั้นได้อย่างไร

แน่นอนว่าไป๋จื่อไม่ได้กล่าวออกมาตรงๆ “ดีมาก” นางเดินไปหยิบกระเป๋าผ้า แล้วกลับไปที่ข้างกายของเมิ่งหนาน กล่าวเสียงเบาว่า “พี่เมิ่ง กระบวนการรักษาที่ข้าจะทำในวันนี้ หวังว่าท่านจะเก็บเป็นความลับ ข้าไม่อยากกลายเป็นที่ครหาของผู้คน ข้าเพียงอยากมีชีวิตธรรมดา ข้าไม่ใช่หมอ และเป็นเพียงคนธรรมดาที่รู้วิชาแพทย์เล็กน้อยเท่านั้น ท่านเข้าใจความหมายของข้าหรือไม่”

เมิ่งหนานยิ้ม “คำพูดช่วงแรกไม่นับว่าเข้าใจนัก ทว่าคำพูดช่วงหลังข้าเข้าใจดี เจ้าไม่อยากมีชื่อเสียงโด่งดังเหนือใครเพราะวิชาแพทย์ อยากมีชีวิตที่สงบสุข ไม่มีเรื่องกับใคร ถูกต้องหรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้า “ถูกต้องเจ้าค่ะ ข้าหมายความตามนั้น ข้าไม่อยากเป็นหมอเทวดา และไม่อยากกลายเป็นผู้ช่วยโลกในสายตาของใคร ข้าเพียงอยากปกป้องท่านแม่ข้าอย่างสงบ มีชีวิตที่เรียบง่ายก็เท่านั้น”

อีกฝ่ายลังเลอยู่บ้าง เด็กสาวที่ยังไม่อายุสิบสามปีเต็มเบื้องหน้าผู้นี้ ในวัยของนาง ไม่ใช่ว่าชอบฝันหวานว่าตนเองกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนหรอกหรือ ไม่ได้คิดอยากมีชีวิตที่มีสีสันหรือไร เหตุใดความคิดของนางถึงแตกต่างจากคนทั่วไป ราวกับว่าเคยใช้ชีวิตที่เป็นจุดสนใจมาก่อน และเกิดความเบื่อหน่ายต่อชีวิตเช่นนั้นเสียแล้ว

เมิ่งหนานจะรู้ได้อย่างไร ว่าไป๋จื่อเป็นหมอที่เก่งที่สุดของโรงพยาบาลแถวหน้าในยุคปัจจุบัน คนไข้ที่ต่อแถวรอให้นางผ่าตัด ต้องใช้เวลารอถึงสามเดือนทีเดียว เวลาหนึ่งวันยี่สิบสี่ชั่วโมง นางใช้กับเตียงผ่าตัดไปแล้วยี่สิบชั่วโมง แม้กระทั่งเคยทำสถิติไม่ได้กลับบ้านติดต่อกันถึงสามเดือน

คนอื่นเลือกใช้เท้าของตนเองออกไปเดินทาง ใช้ดวงตาของตนเองมองทิวทัศน์ ไปดูสีสันของโลกใบนี้ ทว่านางไม่มีเวลา และไม่มีแรงจะทำเช่นนั้น นางทำได้เพียงเลือกการเดินทางด้วยจิตที่สามารถมองเห็นโลกทั้งใบได้ด้วยการนอนหลับครั้งเดียว แต่สุดท้ายก็ยังเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้

นางต้องการเริ่มต้นใหม่ในชาตินี้ และไม่อยากใช้ชีวิตด้วยความเหน็ดเหนื่อยเช่นนั้นอีก

เมิ่งหนานพยักหน้าด้วยความจริงจัง “ข้ารับปากเจ้า”

ไป๋จื่อยิ้มจาง ดวงตาเปล่งประกายเสียจนจ้าตา ทำเอาเมิ่งหนานเหม่อลอยไปในทันที

“ข้าเชื่อใจท่านนะเจ้าคะ” นางกล่าวกับเขา “นอนลงเถอะ ข้าจะเริ่มแล้ว”

เมิ่งหนานพลันเครียดเกร็งขึ้นมา เพิ่งจะนอนลงไปก็ลุกขึ้นนั่งอีก “จะเจ็บมากหรือไม่”

นางเหล่มองเขา กล่าวคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้มว่า “ตอนที่เสือกัด ท่านเจ็บหรือว่ากลัวหรือไม่”

อีกฝ่ายส่ายหน้า “ลืมไปแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนั้นข้าได้ความกล้ามาจากที่ไหน เจ็บหรือไม่ก็จำไม่ได้แล้ว”

เด็กสาวหยิบโปรเคน[1]ออกมาจากในกระเป๋าผ้า ในขวดแก้วขนาดเล็กบรรจุของเหลวโปร่งใสเอาไว้ นางเขย่าโปรเคนต่อหน้าเขา “มีสิ่งนี้อยู่ ไม่เจ็บหรอกเจ้าค่ะ”

……….

ตอนที่ 182 เจ็บ เบาหน่อย!

“นี่คืออะไร” เขามองขวดแก้วโปร่งแสงขนาดเล็กนั่นครั้งหนึ่ง มันเหมือนกับขวดแก้ว แต่ก็โปร่งใสและเล็กจ้อยกว่าขวดแก้วมาก บนนั้นยังมีลวดลายอีกต่างหาก ไม่ใช่สิ เหมือนจะเป็นตัวอักษรมากกว่า