ตอนที่ 185 ความลับ / ตอนที่ 186 ไป๋หลัวซื่อ

ตอนที่ 185 ความลับ

เมิ่งหนานแบมือ “บอกเรื่องนี้กับข้าไปก็ไม่มีประโยชน์ ข้าจัดการเรื่องนี้ไม่ได้ ให้พวกเขาไปหาใต้เท้ากู้เถอะ” เขาเป็นแค่ผู้ตัดสินคดีเล็กๆ เรื่องบางเรื่องที่จัดการในทุกวันนี้ก็เหนือขอบเขตที่เดิมทีเขาควรจะทำแล้ว เรื่องผู้ประสบภัยนี้เกี่ยวข้องกับหลายๆ ฝ่าย เขาไม่มีสิทธิอะไรจะไปจัดการ

…

ระหว่างทางกลับหมู่บ้านหวงถัว จู่ๆ หูเฟิงก็รู้สึกแปลกๆ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโมโห จึงหยุดม้าโดยพลัน แล้วหมุนกายลอดเข้าไปในรถ

ไป๋จื่อกำลังพิงอยู่ในรถ สะลึมสะลือ เมื่อรถม้าหยุดลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ นางไม่ทันได้ตั้งตัวสักนิด ร่างกายจึงทิ่มไปข้างหน้าตามความหนืด ตัวพาดอยู่บนแท่นที่นั่งในรถดังโครม ในจมูกมีของเหลวร้อนไหลออกมาสายหนึ่ง อีกทั้งยังมึนศีรษะอีกด้วย

ตอนที่หูเฟิงลอดเข้ามา เขาเห็นนางเลือดกำเดาไหลพอดี จึงตกใจจนสะดุ้งโหยง ความโกรธเกรี้ยวในใจพลันหายไปไม่เห็น ก่อนจะรีบแย่งผ้าเช็ดหน้าในมือนางมา ช่วยนางปิดจมูกไว้

ไป๋จื่อเงยหน้าขึ้น พลางเหล่มองเขา “นี่ เหตุใดเจ้าถึงหยุดรถ หยุดรถอย่างกะทันหันเช่นนี้ หากเกิดขึ้นอีกสักสองครั้ง ข้าไม่หน้าทิ่มตายอยู่ในรถเลยหรือไร”

หูเฟิงเห็นนางพูดด้วยความโมโหอย่างยิ่ง อาการไม่ได้ย่ำแย่อย่างที่คิด เขาจึงวางใจลงได้เล็กน้อย ก่อนจะคิดถึงเป้าหมายที่ตนเองหยุดรถขึ้นมาได้ เขาพลันทำหน้าเคร่ง ขมวดคิ้วกล่าว “เจ้าบอกว่าจะรีบช่วยข้ารักษาอาการความจำเสื่อม แท้จริงแล้วเจ้าพูดจริงๆ หรือว่าพูดโกหกกันแน่”

เด็กสาวกลอกตาขาว ตอบอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าว่าข้าดูเหมือนพูดโกหกหรือไม่ ข้าเคยหลอกเจ้าเมื่อใด”

เขาชี้ไปที่กระเป๋ายาของนาง “เจ้ามียาดีสำหรับรักษาโรคและช่วยชีวิตมากมาย เหตุใดไม่ใช้กับข้า เจ้าเพิ่งรู้จักเมิ่งหนานได้กี่วันกัน เจ้ายอมใช้สิ่งของเหล่านี้กับเขา เหตุใดถึงไม่ยอมใช้กับข้า”

ยามที่เขาพูดจา คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างยิ่ง

น่าเสียดายที่ไป๋จื่อไม่รู้สึกถึงความหึงหวงนั้น หูเฟิงเองก็ไม่รู้ว่าความหึงหวงในคำพูดนี้มีมากมายเท่าใด

ไป๋จื่อกล่าว “ข้าจะพูดกับเจ้าให้ชัดเจนสองเรื่อง เรื่องแรก ของสิ่งนี้ใช้กับอาการป่วยของเจ้าไม่ได้ เรื่องที่สอง ข้าเพิ่งได้สิ่งของเหล่านี้มาเช่นกัน หากได้พวกมันมาเร็วกว่านี้ ข้ากับท่านแม่ของข้ายังต้องลำบากมามากมายเช่นนั้นหรือ”

นางพูดถูก แต่สิ่งที่นางบอกว่าเพิ่งได้มานั้น นางได้มาจากที่ใดกันแน่ อย่างไรทุกวันนี้เขาก็เห็นนางทำนู่นทำนี่อยู่ในสายตาเสมอ

ทว่าเขายังไม่ทันถาม ไป๋จื่อก็แย่งพูดว่า “เจ้าอย่าได้ถามจะดีที่สุด ถามอย่างไรข้าก็ไม่ตอบ ใครเล่าไม่มีความลับบ้าง เรื่องที่ข้าไม่อยากพูด เจ้าถามจนถึงวันที่ฟ้าถล่มดินทลายก็ไม่มีประโยชน์”

หูเฟิงปิดปากเงียบ ในเมื่อนางไม่ยอมพูด เขาถามไปย่อมไม่มีประโยชน์ เช่นนั้นก็รอถึงวันที่นางยอมพูดเองก็แล้วกัน

เขาไม่ได้พูดอะไรมากอีก เพียงหมุนกายออกจากรถ เพื่อบังคับรถม้าต่อไป

…

ตอนที่หลิวซื่อกลับมาจากข้างนอก แม่สามีของนางกำลังนั่งแกว่งขาอยู่ในลานบ้าน หลายวันมานี้นางล้วนออกไปขุดผักป่า เพราะหญิงชราไม่ได้ใช้แรงแขนขามานานหลายปี ตอนนี้จึงรู้สึกไม่ไหวแล้ว

หลิวซื่อเข้าไปใกล้แม่สามี พลางกล่าวด้วยความโมดหว่า “ท่านแม่ ท่านยังไม่รู้กระมัง ที่ดินอยู่อาศัยที่ไป๋จื่อและจ้าวหลานเพิ่งแบ่งได้มา ตอนนี้เริ่มมีความเคลื่อนไหวแล้ว”

หญิงชราหยุดแกว่งขาในทันที แล้วเงยหน้ามองหลิวซื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ตน “เคลื่อนไหว? เร็วเช่นนี้เลย? แล้วเชิญช่างที่ไหนมาทำงานล่ะ”

สะใภ้ใหญ่ส่ายหน้า ในสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและริษยา “เมื่อครู่ข้าไปดูมาแล้ว ไม่ใช่คนในหมู่บ้านของพวกเรา ล้วนเป็นคนจากต่างถิ่น มีทั้งหมดหลายสิบคนเลยนะเจ้าคะ อิฐหรือกระเบื้องอะไรล้วนส่งมาพร้อมสรรพ นางช่างใช้เงินมือเติบจริงๆ ซื้ออิฐและกระเบื้องมากมายขนาดนั้น ต้องการจะสร้างบ้านเลียนแบบคนในเมืองกระมัง”

หญิงชราตกใจจนผุดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ “อะไรนะ นางจะสร้างบ้านจากอิฐและกระเบื้อง ทั้งยังเชิญคนทำงานมาหลายสิบคน?”

หลิวซื่อพยักหน้า “ไม่ใช่ที่ดินที่มีขอบเขตกว้างสักเท่าไร แต่กลับมีอิฐส่งมามากมายถึงเพียงนั้น นางจะต้องสร้างบ้านอิฐและกระเบื้องแน่นอนเจ้าค่ะ”

……….

ตอนที่ 186 ไป๋หลัวซื่อ