ตอนที่ 187 นำบ้านมาใช้หนี้ / ตอนที่ 188 จำนำหย

ตอนที่ 187 นำบ้านมาใช้หนี้

ลู่จ่างชุนส่งหนังสือแสดงหนี้ให้เจ้าหน้าที่ “ตัวหนังสือสามารถปลอมได้ แต่รอยนิ้วมือจะปลอมได้อย่างไรกัน อีกทั้งตอนที่นางประทับรอยนิ้วมือ ก็มีคนในหมู่บ้านเห็นมากกว่าหนึ่งคน ทุกคนเป็นพยานให้กับข้าได้”

เจ้าหน้าที่อ่านหนังสือแสดงหนี้ในมือ แล้วกวักมือเรียกหญิงชรา “มานี่”

หญิงชราเกิดความรู้สึกกลัว ไม่อยากเข้าไปใกล้ จึงยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับ

เจ้าหน้าที่เห็นดังนั้น ก็เดินหน้าเข้าไปหานางเองเสียเลย มือข้างหนึ่งจับมือของหญิงชราไว้ เพื่อเทียบนิ้วมือของนาง

การเปรียบเทียบครั้งนี้ ได้ผลสรุปชัดเจนแล้ว

เจ้าหน้าที่วัยกลางคนสะบัดมือของหญิงชราทิ้งอย่างแรง ก่อนจะแค่นหัวเราะ “เจ้ามีอะไรอยากพูดอีกหรือไม่”

หญิงชราส่ายหน้าไม่ยอมหยุด “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ข้าฉีกหนังสือแสดงหนี้แผ่นนี้ไปแล้วแท้ๆ ฉีกจนเป็นเศษด้วยซ้ำ!”

หมอลู่หัวเราะเย้ย “มีอะไรเป็นไปไม่ได้ เจ้ารู้จักฉีกหนังสือเพื่อหนีหนี้ แล้วข้าจะเปลี่ยนหนังสือแสดงหนี้เพื่อรักษาหลักฐานไม่ได้หรืออย่างไร”

สตรีสูงวัยสกุลไป๋โมโหจนสะอึก เมื่อรู้ดีแล้วว่าไม่อาจหลบเลี่ยงได้ ในใจก็เกิดความเคียดแค้นขึ้นมา ลู่จ่างชุนผู้นี้เล่นลูกไม้กับนางโดยแท้ หนังสือแสดงหนี้ที่เขานำมาครั้งก่อนเป็นของปลอมอย่างคาดไม่ถึง นางถึงได้เผลอดีใจจนนานขนาดนี้ คิดว่าลู่จ่างชุนไม่ได้มาหานางเพราะหาหลักฐานไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เรื่องผ่านไป

เจ้าหน้าที่วัยกลางคนกล่าวด้วยความโมโห “ติดเงินไม่คืน ในสายตาเจ้ายังมีกฎหมายอยู่หรือไม่”

หญิงชราคุกเข่าลงตรงหน้าเจ้าหน้าที่ดัง ‘ปั้ก’ “ข้าเพียงเลอะเลือนไปชั่วขณะ อย่าจับข้าเลยนะเจ้าคะ พวกท่านอย่าจับข้า ข้าจะหาเงินมาคืนอย่างแน่นอน”

เจ้าหน้าที่เหล่มองลู่จ่างชุน ราวกับกำลังขอความเห็นของเขา

ลู่จ่างชุนพยักหน้าให้เขา “เช่นนั้นก็ให้โอกาสนางอีกสักครั้งขอรับ”

เจ้าหน้าที่วัยกลางคนหันไปมองหญิงชราและหลิวซื่อที่คุกเข่าอยู่บนพื้น พลางกล่าวเสียงแข็ง “ข้ากำหนดเวลาให้พวกเจ้าวามวัน ภายในสามวันนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องคืนหกตำลึงเงินให้กับหมอลู่ ไม่เช่นนั้นข้าจะนำบ้านของพวกเจ้ามาชดใช้หนี้แทน”

อะไรนะ นำบ้านของนางมาชดใช้หนี้?

หญิงชราโมโหจนแทบจะเป็นลมไป แม้แต่ลู่จ่างชุนและเจ้าหน้าที่สองคนก็ไม่รู้ว่าจากไปตั้งแต่เมื่อใด

“ท่านแม่ ตอนนี้จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ พวกเขาจะนำบ้านของพวกเราไปชดใช้หนี้ หากพวกเขานำบ้านของพวกเราไปจริงๆ เช่นนั้นหลังจากนี้พวกเราจะไปอยู่ที่ใด” หลิวซื่อลนลานโดยสิ้นเชิง เจ้าหน้าที่สองคนเมื่อครู่นี้ พวกเขาไม่เหมือนกำลังพูดเล่นเลย

จางซื่อก็ทำหน้าดำคร่ำเคร่งเช่นกัน ถึงสกุลไป๋จะไม่ดีอย่างไร แต่อย่างน้อยก็มีที่อยู่อาศัย ยังไม่ถึงขั้นหิวตาย แต่หากแม้แต่บ้านก็ไม่มีอยู่ เช่นนั้นครอบครัวของนางจะทำอย่างไร

สายตาของนางมองไปยังเชือกสีแดงบนคอของแม่สามี เจ้ารองเคยบอกกับนางว่า บนคอของหญิงชราห้อยพู่หยกไว้ชิ้นหนึ่ง เป็นสิ่งของที่หาเจอภายในชั้นไม้ เจ้าสามเป็นคนซื้อชั้นไม้มาในราคาถูกจากร้านขายของมือสอง หลังจากเจ้าสามตาย หญิงชราผู้นี้ก็นำชั้นไม้มาใช้ในห้องโถง พู่หยกนั้นอาจจะซ่อนอยู่ภายในโดยเจ้าของคนเก่าของมัน

ด้วยนิสัยของหญิงชรา ไม่ช้าก็เร็วต้องมอบพู่หยกนี้ให้บ้านใหญ่ บ้านรองอย่างพวกเขาอย่าได้คิดหวังว่าจะตกมาถึงมือ

ในเมื่อพวกเขาบ้านรองไม่มีทางแตะต้องพู่หยกได้ เช่นนั้น…

จางซื่อตัดสินใจ ก่อนจะเดินไปตรงหน้าแม่สามี “บ้านของพวกเราใหญ่ขนาดนี้ บวกกับที่ดินอีก อย่างไรก็เป็นเงินมากกว่าหกตำลึงเงินนะเจ้าคะ!”

หลิวซื่อกล่าว “เจ้าพูดไร้สาระอะไร บ้านใหญ่เช่นนี้ เงินหกตำลึงเงินไม่มีทางซื้อได้แน่นอน”