ตอนที่ 219 ทหารราชสำนัก / ตอนที่ 220 เครื่องเพิ่มแรงบีบมือที่ทำจากยาง

ตอนที่ 219 ทหารราชสำนัก

เดิมทีเมืองชิงหยวนไม่ใช่สถานที่รับผู้ประสบภัย แต่วิธีขึ้นราคาข้าวเช่นนี้ ชาวเมืองที่ซื้อเสบียงอาหารไม่ได้ ก็ไม่แตกต่างอะไรกับผู้ประสบภัยที่หนีความลำบากมา ต่างหิวโหยด้วยกันทั้งสิ้น

เมิ่งหนานร้องอ๋อเสียงหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วถาม “เช่นนั้นก่อนหน้านี้หนึ่งหรือสองเฉียนซื้อข้าวได้มากเท่าใด”

ไป๋จื่อตอบ “มีคนบอกว่าตอนที่เก็บเกี่ยว หนึ่งหรือสองเฉียนสามารถซื้อข้าวได้สี่ตั้น หรือซื้อข้าวกล้องได้ห้าตั้น หลังจากผ่านฤดูเก็บเกี่ยวไปแล้ว ราคาทุกอย่างจะเพิ่มสูงขึ้น ข้าวที่ข้าซื้อมาก่อนที่ผู้ประสบภัยจะเข้าเมืองนั้น หนึ่งหรือสองเฉียนซื้อได้สามตั้น แต่ตอนนี้กลับซื้อได้เพียงโต่วเดียวเท่านั้น ระหว่างนั้นไม่รู้ว่าขึ้นราคาไปกี่เท่าแล้ว”

เมิ่งหนานไม่มีความรู้เรื่องราคาข้าวและการชั่วตวงข้าวเลยสักนิด หนึ่งตั้นคือเท่าใด แล้วหนึ่งโต่วคือเท่าใด เขานับไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ ทว่าฟังคำพูดของไป๋จื่อแล้ว ชัดเจนว่าหนึ่งตั้นมากกว่าหนึ่งโต่วนัก

องครักษ์จินทำหน้าตาลำบากใจ “แม่นางไป๋ ข้าขอไม่ปิดบังเจ้า หลายวันนี้ที่พวกข้าออกไปข้างนอก มีชาวบ้านมาแจ้งข่าวเรื่องนี้กับพวกข้าไม่น้อย บอกว่าราคาข้าวตามร้านเพิ่มสูงขึ้นเป็นเท่าตัว พวกเขาซื้อไม่ไหวโดยสิ้นเชิง ตอนนี้จึงแทบจะไม่มีข้าวลงหม้อแล้ว”

“พวกข้าบอกเรื่องนี้กับใต้เท้ากู้แล้วเช่นกัน แต่ใต้เท้ากู้แค่รับปากพวกข้าเท่านั้น ยังไม่ได้ลงไปจัดการเสียที ภายหลังข้าส่งคนไปสอบถามแล้วถึงได้รู้ ว่าร้านขายข้าวในเมืองเหล่านี้เป็นร้านที่เปิดโดยญาติของใต้เท้ากู้ พวกเขาอาศัยความสัมพันธ์ฉันท์เครือญาติกับใต้เท้ากู้ ขึ้นราคาข้าวอย่างเหิมเกริม ทำให้ชาวบ้านต่างโอดครวญไม่ขาดปาก แต่พวกข้าเองก็หมดหนทางจะแก้ปัญหาเช่นกัน”

ไป๋จื่อแค่นหัวเราะเบาๆ “จิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ เรื่องเช่นนี้ช่างมีอยู่ทั่วทุกที่จริงๆ พูดกันตามตรง หากไม่มีใต้เท้ากู้คอยให้ท้าย ถึงแม้จะเป็นญาติของใต้เท้ากู้เอง ก็เกรงว่าจะไม่กล้าเหิมเกริมเช่นนี้กระมัง”

เมิ่งหนานหมดคำพูด เรื่องบางเรื่องทุกคนรู้อยู่แก่ใจดี เพียงแต่จัดการเองไม่ได้ ทำได้แค่ปล่อยวางไว้เท่านั้น

เด็กสาวถามอีกว่า “ผู้ประสบภัยล้วนมาที่เมืองชิงหยวน ข้าไม่เชื่อว่าใต้เท้ากู้จะไม่รายงานต่อราชสำนัก ปกติแล้วราชสำนักควรจะจัดสรรเสบียงอาหารและเงินให้ผู้ประสบภัยไม่ใช่หรือ”

เมิ่งหนานพนักหน้า “ถูกต้อง ราชสำนักมีการจัดสรรเสบียงอาหารมาจริงๆ เพียงแต่เสบียงอาหารนี้เจอโจรป่าดักปล้นก่อนที่จะเข้าเมือง พวกมันนำทุกอย่างไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือข้าวแม้สักเมล็ด”

ไป๋จื่อแค่นหัวเราะเสียงเย็น “บนโลกนี้ไม่มีทางมีเรื่องบังเอิญเช่นนั้น สถานที่เกิดเหตุห่างจากเมืองหลวงถึงพันลี้ ตลอดทางมาล้วนไม่มีปัญหา แล้วอย่างไร ครั้นใกล้ถึงเมืองชิงหยวนกลับเจอโจรป่าอย่างนั้นหรือ แต่โจรป่าที่อื่นล้วนตายไปหมดแล้วไม่ใช่หรืออย่างไร”

เมิ่งหนานตะลึงงัน ก่อนจะถามว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร พูดให้ชัดเจนได้หรือไม่”

“ข้าว่าข้าพูดชัดเจนแล้วเจ้าค่ะ แม้โจรป่าจะดุร้าย ทว่าแต่ไหนแต่ไรพวกเขาเพียงแค่ปล้นพ่อค้าและชาวบ้านธรรมดา ท่านเคยได้ยินว่าโจรป่าปล้นขบวนรถของทางการหรือไม่ แล้วใต้เท้ากู้ของพวกท่านได้ส่งคนไปปราบโจรหรือไม่ จับโจรได้สักหนึ่งหรือสองคนหรือไม่?” ไป๋จื่อกล่าว

องครักษ์จินที่อยู่ข้างๆ ตบเข่าฉาดอย่างแรง กล่าวด้วยความตื่นตะลึงว่า “แม่นางไป๋นับว่ากล่าวเตือนสติข้าแล้ว หลังจากโจรป่าปล้นขบวนรถ คุณชายก็ส่งข้าออกนอกเมืองไปตรวจดู พบว่านอกจากรอยล้อรถที่สะเปะสะปะแล้ว บริเวณที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยของการต่อสู้เลย แม้แต่รอยเลือดสักนิดเดียวก็ไม่มี ตอนนั้นข้ารู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ทว่าไม่มีหลักฐาน และไม่มีผู้ใดให้ข้าสอบถามได้ จึงทำได้เพียงกลับมาก่อน ระหว่างทางกลับมา ข้าผ่านสถานพักม้าแห่งหนึ่ง ในนั้นมีคนอยู่มากมาย คนเหล่านั้นดูท่าทางเป็นทหาร มีดาบเหน็บไว้ตรงเอว แต่สวมเสื้อผ้าธรรมดาทั่วไป ดูไม่ออกว่าพวกเขามาทำอะไร กระนั้นเมื่อข้าเงยหน้ามองไป ข้าเห็นเสื้อผ้าทหารราชสำนักแขวนอยู่นอกหน้าต่าง เดิมทีข้าไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก”

……….

ตอนที่ 220 เครื่องเพิ่มแรงบีบมือที่ทำจากยาง

“แต่ใครจะรู้ บุรุษที่กำลังตากเสื้อผ้าคนหนึ่งเห็นข้ามองเสื้อผ้าของเขาอยู่ข้างนอก เขาก็รีบร้อนเก็บเสื้อผ้าของตนกลับไปทันที”

สีหน้าของเมิ่งหนานเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง “เจ้าแน่ใจว่านั่นคือเสื้อผ้าของทหารราชสำนักใช่หรือไม่”

องครักษ์จินกล่าว “ข้าแน่ใจว่านั่นเป็นเสื้อผ้าของทหารราชสำนัก ข้ามีญาติผู้น้องคนหนึ่งเป็นทหารชั้นผู้น้อยในเมืองหลวง ทุกครั้งที่ข้าพบเขา เขาล้วนสวมเสื้อผ้าเช่นเดียวกันนั้นไม่มีผิดเพี้ยน ญาติผู้น้องเคยบอกว่า เสื้อผ้าประเภทนี้ทำขึ้นเพื่อเมืองหลวงโดยเฉพาะ มีรูปแบบและลวดลายเหมือนกันทั้งหมด”